Taberî bu ayette 'kunte er-rakîbe aleyhim' ifadesini, İsa'nın kavmi arasında bulunduğu sürece onların söz ve fiillerine şahit olduğunu, fakat Allah'a ref' edildikten (vefat ettirildikten) sonra artık onları görmediğini, bu andan sonra kavmin ne yaptığını ancak Allah'ın bildiğini ifade eden bir söz olarak açıklıyor. Ayrıca 've etti'ni-hâ' kelimesinin kıraatinde nun harfinin fetha ile okunmasının tercih edildiğini, bunun kâriler arasındaki icma ve Sebe suresindeki benzer kıssaya dayandığını belirtiyor. Bazı âlimlere göre ise bu, İsa'nın kıyamette Allah'a verdiği cevabın bizzat Allah tarafından ona telkin edilmiş (tevkîf) bir cevap olduğu yönünde bir görüş de nakledilmektedir.

فلما توفيتني يقول: فلما قبضتني إليك، كنت أنت الرقيب عليهم يقول: كنت أنت الحفيظ عليهم دوني، لأني إنما شهدت من أعمالهم ما عملوه وأنا بين أظهرهم

Zemahşerî, 'ecel-i müsemmâ'ya kadar tehir edileceklerine dair vaadin, ecelin kesin olarak tehir edilmeyeceği haberiyle çelişmediğini açıklar. Buna göre Allah, Nûh kavmi için iman ederlerse bin yıl, küfür üzere kalırlarsa dokuz yüzüncü yılda helâk edilmelerini takdir etmiştir; 'ecel-i müsemmâ' bu takdir edilmiş sürenin (bin yılın) sonudur ve o vakit geldiğinde artık tehir söz konusu olmaz. Dolayısıyla ayetteki ifade, mühlet ve tehir zamanlarında iman etmeye teşvik anlamı taşır.

قضى الله مثلا أن قوم نوح إن آمنوا عمرهم ألف سنة ، وإن بقوا على كفرهم أهلكهم على رأس تسعمائة . فقيل لهم : آمنوا يؤخركم إلى أجل مسمى

Bu müfessire göre âyet, kıyamet gününün dehşetini anlatmak için Arapların 'böyle olduğunda haline nasıl bakarsın' tarzı ifade kalıbını kullanır; Allah'ın her ümmet üzerine peygamberini şahit tutması ve Hz. İsa'nın kendi kavmi üzerine şahitliği bu bağlamda açıklanır. Ayrıca 'قلت' ifadesindeki 'أن' harfinin tefsiriyle, İsa'nın söylediği sözün Allah'ın emrettiği söz olduğu, kendini Rabbiyle bir emir makamında göstermemek için edep gereği 'söz'ün 'emir' yerine konduğu belirtilir. Metinde ayrıca 'يوم' kelimesinin ref' ve nasb ile okunuşlarına dair kıraat farklılıkları ve bunların gramer izahları da ele alınır.

من عادة العرب أنهم يقولون في الشيء الذي يتوقعونه : كيف بك إذا كان كذا وكذا ، وإذا فعل فلان كذا ، وإذا جاء وقت كذا ، فمعنى هذا الكلام : كيف ترون يوم القيامة إذا استشهد الله على كل امة برسولها

Kurtubî'ye göre âyette geçen 'وفاة' kelimesi, Hasan'ın görüşüne dayanarak üç anlamda kullanılır: ölüm vefatı, uyku vefatı ve ref' (göğe kaldırılma) vefatı. Burada kastedilen üçüncü anlamdır, yani Hz. İsa'nın göğe kaldırılması; ayetin manası 'beni semaya kaldırdığında' şeklindedir. Bu müfessir, âyetin Allah'ın İsa'yı ref'inden önce öldürdüğüne delil olduğu iddiasını, İsa'nın semada diri olduğuna ve inip Deccal'i öldüreceğine dair haberlerin yaygınlığı sebebiyle reddeder.

قال الحسن : الوفاة في كتاب الله عز وجل على ثلاثة أوجه : وفاة الموت وذلك قوله تعالى : الله يتوفى الأنفس حين موتها الزمر يعني وقت انقضاء أجلها ووفاة النوم قال الله تعالى : وهو الذي يتوفاكم بالليل يعني الذي ينيمكم ووفاة الرفع قال الله تعالى : يا عيسى إني متوفيك

İbn Kesîr'e göre, peygamberlerin kavimlerine sadece kendilerine emredilen tebliği ulaştırdıklarını ifade eden bu ayet, kıyamet günü insanların çıplak ve sünnetsiz olarak haşredileceklerine dair Hz. Peygamber'in bir hutbesiyle ilişkilendirilmektedir. Bu bağlamda ayet, mabud kılınanların (kendilerine ibadet edilenlerin) kıyamet gününde vereceği cevabı haber verme çerçevesinde ele alınmaktadır.

سمعت سعيد بن جبير يحدث عن ابن عباس قال قام فينا رسول الله صلى الله عليه وسلم بموعظة فقال يا أيها الناس إنكم محشورون إلى الله عز وجل حفاة عراة غرلا

Beydâvî'ye göre İsa'nın (a.s.) sözü, Allah'ın kendisine emrettiğinden başka bir şey söylemediğini açıkça reddeder; kendisinin sadece 'Allah'a kulluk edin' emrini tebliğ ettiğini ifade eder. Aralarında bulunduğu sürece onlara şahit/gözetici olduğunu, vefatından (semaya kaldırılmasından) sonra ise gözetimin bizzat Allah'a ait olduğunu belirtir. Son olarak, kullarını azaba uğratmanın O'nun mutlak mülkiyetinde bir tasarruf olduğunu, bağışlamanın ise ceza değil bir lütuf olduğunu; ancak şirkin bağışlanmayacağının vaad gereği olduğunu, bunun zâtî bir imkânsızlık olmadığını açıklar.

إن تعذبهم فإنهم عبادك أي إن تعذبهم فإنك تعذب عبادك ولا اعتراض على المالك المطلق فيما يفعل بملكه، وفيه تنبيه على أنهم استحقوا ذلك لأنهم عبادك وقد عبدوا غيرك.