Taberî'ye göre 'sefihler' ifadesinin kime işaret ettiği hususunda müfessirler ihtilaf etmiştir: bir grup bunun kadınlar ve çocuklar olduğunu, diğer bir grup özellikle yetimler/çocuklar olduğunu, bir başka grup ise kişinin sefih olan çocuklarını kastettiğini söylemiştir. Ayrıca 'onlara güzel söz söyleyin' ifadesiyle ilgili de iki görüş nakledilmiştir: birincisi malın başkalarına veya yetimlere ait olduğunu, kendilerinin ondan bir şey veremeyeceklerini söylemeleri; ikincisi ise vasiyet eden kişiye rızık ve zenginlik dua etmek gibi hayırlı sözler söylenmesidir.

قال أبو جعفر: اختلف أهل التأويل في السفهاء الذين نهى الله جل ثناؤه عباده أن يؤتوهم أموالهم، فقال بعضهم: هم النساء والصبيان

Bu müfessire göre ayet, mallarını yönetme ehliyeti bulunmayan sefihlere (akıl-baliğ olmayan, sefih veya müsrif kimselere) mallarının teslim edilmesini yasaklamaktadır; bu yasak, önceki ayetlerde yetimlere ve kadınlara mallarının verilmesi emrinin ancak akıllı ve rüşt sahibi olmaları şartıyla geçerli olduğunu açıklığa kavuşturur. Ayrıca 'ma'ruf söz' ifadesi müfessirler tarafından güzel vaad, dua veya öğüt gibi çeşitli şekillerde yorumlanmış, malın onlara izafe edilmesi ise gerçek mülkiyetten değil tasarruf yetkisinden kaynaklandığı için açıklanmıştır.

واعلم أن تعلق هذه الآية بما قبلها هو كأنه تعالى يقول : إني وإن كنت أمرتكم بايتاء اليتامى أموالهم وبدفع صدقات النساء اليهن ، فانما قلت ذلك إذا كانوا عاقلين بالغين متمكنين من حفظ أموالهم

Kurtubî bu ayette geçen 'sefihler'in kimler olduğunu ve mallarının kendilerine verilmemesi hükmünü tartışır; sefihi ehliyetsiz/hükümlere cahil kişi olarak tanımlar, hacir (mal üzerinde tasarruf yetkisinin kısıtlanması) konusunu farklı sefih hallerine (küçüklük, akıl noksanlığı, kötü tasarruf) göre inceler. Ayrıca ayetteki 'kavl-i maruf' ve 'kıyam/kıvam' kelimelerinin dil tahlilini yaparak farklı okuma ve i'rab ihtimallerini, bunların çocuk ve eşin nafakasının vücûbuna delil oluşunu açıklar.

وقال إبن خويز منداد : وأما الحجر على السفيه فالسفيه له أحوال : حال يحجر عليه لصغره وحالة لعدم عقله بجنون أو غيره وحالة لسوء نظره لنفسه في ماله

İbn Kesîr'e göre ayette geçen 'sefihler' ifadesi hakkında müfessirler farklı görüşler nakletmiştir; bunların çoğunluğu bunun kadınlar ve çocuklar olduğunu söylemiştir, ayrıca yetimler, sadece kadınlar veya hizmetçiler olduğu görüşleri de aktarılmıştır. İbn Abbas'tan nakledilen görüşe göre kişi malını eşine veya kızına teslim edip sonra onların elindekine bakmamalı, malını kendi elinde tutup harcamalarını kendisi yapmalıdır. Ayetin, aile fertlerine ve velayeti altındakilere hem fiilen (giyecek ve rızık vererek) hem de sözle (güzel söz ve ahlakla) iyilik etmeyi kapsadığı belirtilmiştir.

قال عامة علماء التفسير هم النساء والصبيان وقد تولى الله سبحانه جوابهم في هذه المواطن كلها فقال قال هم بنوك والنساء

Beydâvî'ye göre 'emvâleküm' hitabı velilere yöneliktir; reşit olmayanlara (sefihlere) mallarının verilip zayi edilmesini yasaklar, mallar velilerin tasarrufunda ve velayeti altında olduğu için onlara nispet edilmiştir. Bir başka görüşe göre bu, herkese yönelik bir hitaptır; kişinin Allah'ın kendisine verdiği malı karısına veya çocuklarına vermemesi ve sonra onların ellerine bakmaması gerektiğini bildirir. Sefih denilmesi ise akıllarının küçümsenmesi ve kendilerine kıyam yeteneği verilmesinin uygunsuzluğu sebebiyledir.

وإنما أضاف الأموال إلى الأولياء لأنها في تصرفهم وتحت ولايتهم