Taberî bu ayette 'bahillik' vasfının, mal cimriliği değil, ehl-i kitabın Hz. Muhammed'in vasıflarını Tevrat ve İncil'de bilip görmelerine rağmen bunu insanlara açıklamaktan çekinmeleri ve kendileri gibi bilenlere de bunu gizlemelerini emretmeleri anlamına geldiğini tercih eder. Bunun gerekçesi olarak hiçbir ümmetin din veya ahlak olarak insanları mal cimriliğine teşvik etmediğini, aksine cömertliğin övüldüğünü belirtir. İbn Abbas ve İbn Zeyd'in mal bahilliği yorumunu da nakleder ancak kendi tercihi bilgiyi gizleme yönündedir.

وإنما قلنا: هذا القول أولى بتأويل الآية، لأن الله جل ثناؤه وصفهم بأنهم يأمرون الناس بالبخل، ولم يبلغنا عن أمة من الأمم أنها كانت تأمر الناس بالبخل ديانة ولا تخلقا

Verilen metin parçası çok kısa ve kopuk olduğu için Zemahşerî'nin bu ayet hakkındaki görüşünü tam olarak özetlemek mümkün değil. Metinde sadece 'behîre ve sâibe develeri ve benzerleri' ifadesine bir atıf bulunuyor; bu, cahiliye Araplarının putlara adadıkları veya belirli işaretlerle serbest bıraktıkları hayvan türlerine yapılan bir göndermeye işaret ediyor olabilir.

من البحائر والسوائب وغيرها

Bu metinde Râzî, ayetteki 'ماذا' ifadesinin gramer açısından iki şekilde okunabileceğini açıklar: ya tek bir isim olarak (nasıl bir şey anlamında), ya da 'ذا'nın 'الذي' anlamında olup 'ما' ile birlikte kullanıldığını belirtir. Ayrıca 'يتوفى' fiilinin, insanın sadece ruhtan ibaret olduğuna, bedenden ayrı bir şey olduğuna delil teşkil ettiğini Vâhidî'den nakleder.

ويجوز أن يكون ( ماذا ) اسما واحدا ، فيكون المعنى : وأي الشيء عليهم ، ويجوز أن يكون ( ذا ) في معنى الذي ، ويكون ( ما ) وحدها اسما ، ويكون المعنى : وما الذي عليهم لو آمنوا

Verilen metin çok kısa bir atıf niteliğindedir; Kurtubî burada bu ayetin anlamının daha önce başka yerlerde, özellikle Nisâ suresi 40. ayet bağlamında ('إن الله لا يظلم') geçtiğini belirterek konuyu tekrar açıklamak yerine önceki açıklamaya havale etmektedir.

تقدم معناه في غير موضع النساء : ( 40 ) إن الله لا

İbn Kesîr, ayetin 'onlar Allah'a ve ahiret gününe iman etselerdi ve Allah'ın kendilerine verdiği rızıktan infak etselerdi kendilerine ne zarar gelirdi' anlamındaki soruyu, insanların riyadan ihlasa dönüp gerçek imana ve Allah rızası için infaka yönelmelerinin kendilerine hiçbir zarar vermeyeceğini vurguladığını belirtir. Ayrıca Allah'ın kullarının niyetlerini, iyi ve kötü olanlarını bildiğini, kimin tevfike layık olup hidayete erdirileceğini, kimin de hüsrana uğrayıp kapısından kovulacağını bildiğini açıklar.

أي وأي شيء يضرهم لو آمنوا بالله وسلكوا الطريق الحميدة وعدلوا عن الرياء إلى الإخلاص والإيمان بالله رجاء موعوده في الدار الآخرة لمن يحسن عمله وأنفقوا مما رزقهم الله في الوجوه التي يحبها الله ويرضاها

Beydâvî'ye göre 'onlara ne olurdu' ifadesi, Allah'a ve ahiret gününe iman edip Allah'ın kendilerine verdiği rızıktan infak etmelerinin onlara herhangi bir zarar getirmeyeceğini vurgulayan bir azarlamadır; bu, faydanın yerini bilmemeleri ve işi hakikatinin aksine değerlendirmeleri sebebiyle onlara yöneltilmiş bir kınamadır. Ayrıca bu ifade, zararsız bir şeye çağrılan kişinin ihtiyaten bile olsa icabet etmesi gerektiğine, hele menfaat içeriyorsa daha da gerekli olduğuna bir dikkat çekmedir. İmanın burada öne, başka ayette ise sona alınması, buradaki maksadın tahsis ve ta'lile yönelik olmasından kaynaklanır; 'Allah onları bilendir' ifadesi de bir tehdit anlamı taşır.

وهو توبيخ لهم على الجهل بمكان المنفعة والاعتقاد في الشيء على خلاف ما هو عليه، وتحريض على الفكر لطلب الجواب لعله يؤدي بهم إلى العلم بما فيه من الفوائد الجليلة، والعوائد الجميلة