Taberî'ye göre bu ayette kastedilenler, kitap ve peygamberlerin bir kısmına inanıp bir kısmını inkâr eden Yahudi ve Hristiyanlardır. Yahudiler Tevrat ve Musa'ya inanıp İncil ve İsa'yı inkâr etmiş, Hristiyanlar ise İncil ve İsa'ya inanıp Kur'an ve Muhammed'i inkâr etmişlerdir; bu kısmi tasdik onları gerçek anlamda mümin kılmaz, aksine tam bir küfür sayılır. Zira kitap ve rasüllere iman eden kişi, iddia ettiği kitap ve peygamberin getirdiği her şeyi tasdik etmesi gerekir; bir kısmını yalanlayan, o peygamberin nübüvvetini inkâr etmiş sayılır.

وذلك أن المؤمن بالكتب والرسل، هو المصدق بجميع ما في الكتاب الذي يزعم أنه به مصدق وبما جاء به الرسول الذي يزعم أنه به مؤمن، فأما من صدق ببعض ذلك وكذب ببعض، فهو لنبوة من كذب ببعض ما جاء به جاحد

Zemahşerî'ye göre bu ayet bağlamında en büyük küfür ve cehalet, Allah'ın vahyiyle doğrulanan kişiyi (Peygamber'i) yalancı ilan edip, kendisinden başka izahı olmayan hak olan tevhide şaşırmak, buna karşılık hiçbir doğru yönü bulunmayan şirke şaşırmamaktır. Bu görüşü desteklemek üzere Hz. Ömer'in Müslüman oluşu ve ardından Kureyş büyüklerinin Ebu Talib aracılığıyla Hz. Peygamber'e gelip putlarını bırakmasını talep ettikleri, Peygamber'in ise sadece 'La ilahe illallah' demelerini istediği rivayeti aktarılır.

وهل ترى كفرا أعظم وجهلا أبلغ من أن يسموا من صدقه الله بوحيه كاذبا ، ويتعجبوا من التوحيد ، وهو الحق الذي لا يصح غيره ، ولا يتعجبوا من الشرك وهو الباطل الذي لا وجه لصحته

Bu müfessire göre bazı peygamberleri kabul edip bazılarını reddedenler gerçek anlamda kâfir sayılırlar, çünkü peygamberliği ispat eden delil mucizedir ve mucize sıdkın kesin delili olduğundan bir peygamberi reddetmek diğerlerinin de reddi anlamına gelir. Ayrıca metin, 'hakkâ' kelimesinin ya 'küfr' kelimesinin sıfatı olarak (kâmil ve yakîn bir küfür anlamında) ya da haberin doğruluğunu tekit eden bir masdar olarak yorumlanabileceğini aktarır. Bu bağlamda Şâfiî ve Hanefî âlimleri arasında 'ben mü'minim' derken 'inşallah' ifadesinin kullanılıp kullanılmayacağı meselesi de tartışılmıştır.

والجواب أن المراد بهذا الحق الكامل ، المعنى أولئك هم الكافرون كفرا كاملا ثابتا حقا يقينا

Kurtubî'ye göre bu ifade, önceki ayette geçen 'bazısına iman ederiz' sözünün gerçek bir imanmış gibi anlaşılması yönündeki bir vehmi ortadan kaldırmak için gelen bir tekittir. Peygamberi inkâr edenler, aslında Allah'ı da inkâr etmiş olurlar; çünkü o peygamberi müjdeleyen önceki bütün peygamberleri de inkâr etmiş sayılırlar. Bu sebeple bu kimseler gerçek anlamda kâfir olarak nitelendirilirler.

تأكيد يزيل التوهم في إيمانهم حين وصفهم بأنهم يقولون نؤمن ببعض وأن ذلك لا ينفعهم إذا كفروا برسوله وإذا كفروا برسوله فقد كفروا به عز وجل وكفروا بكل رسول مبشر بذلك الرسول فلذلك صاروا الكافرين حقا

İbn Kesîr bu bölümde Ehl-i Kitab'ın hem Tevrat'ı Arapça'ya çevirip Müslümanlara aktarma pratiğini, hem de Hz. Peygamber'in bu konuda 'onları ne doğrulayın ne yalanlayın' şeklindeki uyarısını rivayet yoluyla nakleder. Ardından, onların Musa'ya iman ettiklerini iddia etmelerinin gerçekte tutarsız olduğunu; çünkü gerçek iman, benzer delillere ve daha güçlü kanıtlara sahip diğer peygamberleri de tasdik etmeyi gerektirirken onlar bunu yapmadıklarını belirtir.

لا تصدقوا أهل الكتاب ولا تكذبوهم وقولوا آمنا بالله وما أنزل إلينا

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah'a inanıp peygamberlerini inkâr ederek imanla küfür arasında bir orta yol (vasat) bulmaya çalışanları anlatır; oysa hak tektir ve böyle bir vasıta yoktur. Allah'a iman, O'nun peygamberlerine ve onların bildirdiklerine inanmakla tamamlanır; bir kısmını inkâr eden, tümünü inkâr eden gibi sapıklıktadır. Bu yüzden ayette geçen 'gerçek kâfirler' ifadesi, küfürde tam ve kesin olanları belirtir; onların kısmi imanları hiçbir değer taşımaz.

ويريدون أن يتخذوا بين ذلك سبيلا طريقا وسطا بين الإيمان والكفر، ولا واسطة: إذ الحق لا يختلف فإن الإيمان بالله سبحانه وتعالى لا يتم إلا بالإيمان برسله وتصديقهم فيما بلغوا عنه تفصيلا أو إجمالا