Bu metinde Taberî, 'lâ yuhibbullâhu-l-cehra bi-s-sûi mine-l-kavli illâ men zulime' ayetindeki 'illâ men zulime' ibaresini münafıklıkta ısrar edip nifaktan dönmeyen kimse olarak yorumlayan bir görüşü aktarır; buna göre tövbe etmiş birine geçmişteki nifakını yüzüne vurmak Allah'ın hoşlanmadığı bir şey iken, nifakında ısrar edene kötü söz söylemekte beis yoktur. Ardından Taberî kendi tercihini belirterek ayetin asıl anlamının, tövbe edip Allah'a şükreden ve Peygamber'e iman edenlere Allah'ın azap etmesine ihtiyacı olmadığı yönünde olduğunu söyler; çünkü Allah'ın kullarını cezalandırması kendisine bir fayda sağlamak için değil, emrine karşı gelenlere ve nimetlerine nankörlük edenlere bir karşılık olarak gerçekleşir.

قال أبو جعفر: وأولى القراءتين بالصواب في ذلك قراءة من قرأ: يعني جل ثناؤه بقوله: ما يصنع الله أيها المنافقون بعذابكم، إن أنتم تبتم إلى الله ورجعتم إلى الحق الواجب لله عليكم

Bu bölümde Râzî, Al-i İmrân 147. ayetle bağlantılı olarak Allah'ın kullarına ihtiyacı olmadan onları yarattığını, kulların dua ve istiğfarına karşılık lütufla mukabele ettiğini aktarır. Ayrıca kendi duasını ekleyerek Allah'tan fazlı ve rahmetiyle kendisini bu lütfa layık kılmasını niyaz eder. Devamında şükre teşvik eden ayetler bağlamında, Allah'ın 'şâkir' ve 'alîm' sıfatlarının, şükredene mükâfat, yüz çevirene ise ceza verilmesiyle ilişkilendirildiğini belirtir.

لأنه تعالى لما أمرهم بالشكر سمى جزاء الشكر شكرا على سبيل الاستعارة ، فالمراد من الشاكر في حقه تعالى كونه مثيبا على الشكر ، والمراد من كونه عليما أنه عالم بجميع الجزئيات ، فلا يقع الغلط له ألبتة ، فلا جرم يوصل الثواب إلى الشاكر والعقاب إلى المعرض

Bu metinde Kurtubî, Allah'ın kullarını taatleri üzerine mükâfatlandırmasını 'şükür' olarak nitelendirir; buradaki şükrün anlamı, az amele bile büyük sevap verilmesi ve amelin kabul edilmesidir. Ayrıca dua, bağy ve nekz gibi kavramların insanın kendi aleyhine dönen fiiller olduğunu çeşitli ayetlerle destekler.

أي يشكر عباده على طاعته ومعنى يشكرهم يثيبهم فيتقبل العمل القليل ويعطي عليه الثواب الجزيل وذلك شكر منه على عبادته والشكر في اللغة الظهور يقال : دابة شكور إذا أظهرت من السمن فوق ما تعطى من العلف

İbn Kesîr'e göre bu ayet, ameli düzeltip Allah ve Rasûlü'ne iman edenlerin durumunu anlatır. Kim şükrederse Allah bunu bilir ve mükafatlandırır; kim kalbiyle iman ederse Allah bunu bilir ve buna karşılık en bol mükafatı verir.

أي من شكر شكر له ومن آمن قلبه به علمه وجازاه على ذلك أوفر الجزاء

Bu müfessire göre Allah'ın kullarını cezalandırması, kendi öfkesini gidermek, bir zarardan kurtulmak veya bir fayda sağlamak amacıyla değildir; çünkü O, fayda ve zarardan müstağni ve yücedir. Küfürde ısrar eden kimse, ancak bu ısrarının kendisine bir hastalık gibi zarar vermesi sebebiyle cezalandırılır; iman ve şükürle bu hâl ortadan kalkınca sorumluluk da düşer. Şükrün imandan önce zikredilmesi, kişinin önce nimeti fark edip belirsiz bir şekilde şükretmesi, sonra düşünüp nimet verenin kim olduğunu anlayarak ona iman etmesi sürecine dayanır.

أيتشفى به غيظا أو يدفع به ضررا أو يستجلب به نفعا وهو الغني المتعالي عن النفع والضر، وإنما يعاقب المصر بكفره لأن إصراره عليه كسوء مزاج يؤدي إلى مرض