Taberî'ye göre münafıklar Allah'ı ve inananları kendi nifaklarıyla kandırmaya çalışırlar; onlar bu sayede kanlarını ve mallarını korurlar, Allah da onları dünyada bu haldeyken bırakıp âhirette gerçek yüzlerini ortaya çıkararak cezalandırır. Namaza kalkışları ve Allah'ı zikretmeleri de samimi bir inançtan değil, insanlardan korkarak riyakârlık yapmak amacıyladır; bu yüzden zikirleri 'az' olarak nitelenmiştir çünkü Allah'a yönelik değildir ve Allah tarafından kabul görmemektedir.

فتأويل ذلك: أن المنافقين يخادعون الله بإحرازهم بنفاقهم دماءهم وأموالهم، والله خادعهم بما حكم فيهم من منع دمائهم بما أظهروا بألسنتهم من الإيمان، مع علمه بباطن ضمائرهم، واعتقادهم الكفر

Zemahşerî'ye göre inkâr edatı (hemze) 'yekûlü' fiili ile atıf harfi arasına yerleştirilmiştir; bu, insanın ilk yaratılışını (neş'e-i ûlâ) hatırlamadığı için âhirette yeniden diriltilmeyi inkâr ettiğini ifade eder. İlk yaratılış, yokluktan varlığa çıkarma ve hiçbir örneğe dayanmadan icad etme olduğundan çok daha şaşırtıcı ve Yaratıcının kudretine daha çok delalet eder. İkinci yaratılış (öldükten sonra diriltme) ise ilk yaratılışa benzeyen, mevcut parçaların yeniden bir araya getirilmesinden ibaret olduğu için daha kolay kabul edilmesi gerekir.

يعني : أيقول ذاك ولا يتذكر حال النشأة الأولى حتى لا ينكر الأخرى فإن تلك أعجب وأغرب وأدل على قدرة الخالق ، حيث أخرج الجواهر والأعراض من العدم إلى الوجود

Bu müfessire göre münafıklar namaza sadece insanlar arasındayken kalkarlar, bunu da isteksizce, ağırdan alarak ve gösteriş (riya) amacıyla yaparlar; çünkü namazı ne sevap umarak ne de terkinden korkarak değil, sadece insanların kınamasından çekindikleri için kılarlar. Allah'ı zikirlerinin az olması ise ya namazı çok az kılmaları, ya namaz içinde sadece görünen kısımları (tekbir gibi) yapıp gizli kısımları (kıraat, tesbih gibi) terk etmeleri, ya da genel olarak her zaman Allah'ı çok az zikretmeleri şeklinde yorumlanmıştır.

يعني وإذا قاموا إلى الصلاة مع المسلمين قاموا كسالى ، أي متثاقلين متباطئين وهو معنى الكسل في اللغة ، وسبب ذلك الكسل أنهم يستثقلونها في الحال ولا يرجون بها ثوابا ولا من تركها عقابا

Kurtubî'ye göre bu ayet münafıkların namazını tasvir eder: onlar namaza gösteriş için (riyâ) ve isteksizce, tembel ve ağırdan kalkarak dururlar; sevap ummazlar, terk etmenin cezasını da kabul etmezler. Bu tasvir, sahih hadislerle (özellikle yatsı ve sabah namazının münafıklara en ağır gelen namazlar olduğu hadisi) desteklenir ve namazı geciktirip güneş şeytanın boynuzları arasına gelince kalkıp hızlıca dört rekat kılan, içinde Allah'ı çok az zikreden kimsenin durumu örnek verilir.

أي يصلون مراءاة وهم متكاسلون متثاقلون لا يرجون ثوابا ولا يعتقدون على تركها عقابا

İbn Kesîr'e göre bu ayet münafıkların namazdaki hallerini tasvir etmektedir; namaza kalktıklarında tembel ve isteksiz kalkarlar, çünkü kalplerinde ne niyet ne iman ne de haşyet vardır ve namazın manasını akletmezler. Onların namazı sadece zahiri bir görüntüden ibarettir; gerçekte gafil ve dalgındırlar, kendilerine yönelik hayırdan yüz çevirmişlerdir.

هذه صفة المنافقين في أشرف الأعمال وأفضلها وخيرها وهي الصلاة إذا قاموا إليها قاموا وهم كسالى عنها لأنهم لا نية لهم فيها ولا إيمان لهم بها لا خشية ولا يعقلون معناها

Beydâvî'ye göre münafıklar namaza ancak zorla iş yapan biri gibi ağırdan alarak, isteksizce kalkar; bu hal onların gösteriş (riya) amacıyla namaz kıldıklarını, Allah'ı içtenlikle çok az andıklarını gösterir. Münafıkların ne mü'minlere ne de kâfirlere nispet edilebilen, iki taraf arasında sallanıp duran (mübezbez) bir konumda oldukları belirtilir; Allah'ın saptırdığı kimse için doğruya ulaşacak bir yol bulunamayacağı ifade edilir.

يراؤن الناس ليخالوهم مؤمنين