Râzî'ye göre âyetteki 'itmi'nân' (güvene kavuşma) ifadesi iki anlama gelebilir: ya yolculuğun bitip ikamet haline geçilmesi, ya da korkunun geçip kalbin sükûnete ermesidir. Birinci ihtimale göre mana 'mukim olduğunuzda namazı tam kılın, kısaltmayın' şeklinde olurken, ikinci ihtimale göre 'korku geçtiğinde namazı bildiğiniz eski haliyle, hiçbir şeyi değiştirmeden kılın' şeklindedir.

فيحتمل أن يكون المراد من الاطمئنان أن لا يبقى الإنسان مسافرا بل يصير مقيما ، وعلى هذا التقدير يكون المراد : فإذا صرتم مقيمين فأقيموا الصلاة تامة من غير قصر البتة ، ويحتمل أن يكون المراد من الاطمئنان أن لا يبقى الإنسان مضطرب القلب ، بل يصير ساكن القلب ساكن النفس بسبب أنه زال الخوف

Kurtubî'nin aktardığına göre cumhur, ayette emredilen zikrin korku namazından sonraki zikir olduğunu, yani namazı bitirince kalp ve dille, hangi halde olunursa olunsun (ayakta, oturarak, yanlar üzere) Allah'ın zikredilmesi gerektiğini söylemiştir. Bir başka görüşe göre ise ayet, düşman toprağında kılınan namazın bineklerin üzerinde, ayakta, oturarak veya yanlar üzere kılınabileceğini ifade eder. İbn Mesud'dan nakledilen rivayete dayanan üçüncü bir görüş ise ayetteki 'zikir'in bizzat farz namaz olduğunu söyler, ancak Kurtubî ilk görüşü daha açık (esah) bulmuştur.

ذهب الجمهور إلى أن هذا الذكر المأمور به إنما هو إثر صلاة الخوف أي إذا فرغتم من الصلاة فاذكروا الله بالقلب واللسان على أي حال كنتم قياما وقعودا وعلى جنوبكم وأديموا ذكره بالتكبير والتهليل والدعاء بالنصر لا سيما في حال القتال

İbn Kesîr'e göre bu ayet, korku hali geçtiğinde ve güven/huzur hasıl olduğunda namazın hudûduna, huşûuna, rükû ve secdesine ve bütün şartlarına riayet ederek tam olarak eda edilmesini emretmektedir. Ayrıca 'mevkûten' ifadesinin İbn Abbas ve diğer selef alimlerince 'farz kılınmış' veya 'hac vaktinde olduğu gibi belirli bir vakti olan' şeklinde açıklandığı; namazın gece-gündüz, karada-denizde, seferde-hazarda, zenginlikte-fakirlikte, hastalıkta-sağlıkta, gizli-açık her halde eda edilmesi gerektiği belirtilmektedir.

قال ابن عباس أي مفروضا وقال أيضا إن للصلاة وقتا كوقت الحج وكذا روى عن مجاهد وسالم بن عبد الله وعلي بن الحسين ومحمد بن علي والحسن ومقاتل والسدي وعطية العوفي

Beydâvî'ye göre 'kıyam, kıyam ve yanlar üzere zikir' ifadesi, ya her halükârda zikre devam etmeyi ya da şiddetli korku halinde namazı mümkün olan şekilde -ayakta savaşarak, oturarak ok atarak, yanları üzerine yaralı halde- eda etmeyi ifade eder. Güvenlik (tatmin) hasıl olduğunda ise namazın tam rükün ve şartlarıyla eda edilmesi gerekir; çünkü namaz belirli vakitlere bağlanmış farz bir hükümdür ve hiçbir halde vaktinden çıkarılamaz.

وهذا دليل على أن المراد بالذكر الصلاة وأنها واجبة الأداء حال المسايفة والاضطراب في المعركة، وتعليل للأمر بالإيتاء بها كيفما أمكن. وقال أبو حنيفة رحمه الله تعالى لا يصلي المحارب حتى يطمئن.

Taberî'ye göre 'fe-iza'tme'nentüm' ifadesi, korku halinin şiddetinin ortadan kalkıp mü'minlerin güvene kavuşmasını ifade eder; bu durumda namazın kısaltılmasına izin verilen hallerdeki eksik kılınan sınırların (rükû, sücûd ve diğer farzların) tam olarak yerine getirilmesi emredilmiştir. Ayrıca 'fe-ekîmu's-salâte' ifadesi de bu tamamlamayı, namazın hadlerinin eksiksiz ifasını belirtir; bu, seferilikte rekat sayısının kısaltılmasıyla çelişmez çünkü mesele haddin tamamlanması, sayının artırılması değildir. Taberî bu görüşü tercih edilen (evla) te'vil olarak sunar.

فأقيموا الصلاة، فأتموها بحدودها. المفروضة عليكم، غير قاصريها عن شيء من حدودها