Taberî, ayetteki 'sebîl' (yol bulma gücü) kavramını güç yetirebilme (istitâat) ile açıklar ve bunun beden sağlığı, mali imkân ve ulaşım (binek) gücünü kapsadığını belirtir; İbnü'z-Zübeyr ve Atâ'nın görüşünü tercih ederek gücün kişinin durumuna göre değerlendirileceğini söyler. Ayrıca 've men kefera' ifadesini haccın farziyetini inkâr etmek olarak tefsir eder; İbn Abbas, Dahhâk, Atâ, Hasan ve Mücahid'den nakledilen rivayetler bu inkârın 'haccı üzerine farz görmemek' anlamına geldiğini destekler. Metin ayrıca 'hicc' kelimesinin kıraat farklılıklarını (fetha/kesre) da ele alır ve bunların anlam farkı olmayan iki lehçe olduğunu vurgular.

وأولى الأقوال في ذلك عندنا بالصواب، قول من قال بقول ابن الزبير وعطاء أن ذلك على قدر الطاقة؛ لأن السبيل في كلام العرب: الطريق

Bu müfessire göre metin, Lût kavminin ona yönelik tehdidini, herkese sarkıntılık ettikleri ve Lût'un onları bundan men etmesine karşı öfkelenmelerine bağlar; bir başka görüşe göre ise bu, misafir ağırlamasını yasaklamalarıyla ilgilidir. Ayrıca metin, ayette geçen ifadenin iki mü'min kadına işaretle, kişinin sadece Resûlullah'ın hanımı olmasına güvenmeyip ihlas ve kemalde onlar gibi olması gerektiğini; bu üstünlüğün ancak ihlasla birlikte fayda vereceğini belirtir. Bu bağlamda Hafsa'ya yapılan telmihin daha kuvvetli olduğu, çünkü Lût'un karısının onun sırrını ifşa etmesi gibi Hafsa'nın da Resûlullah'ın sırrını ifşa ettiği ifade edilir.

وإشارة إلى أن من حقهما أن تكونا في الإخلاص والكمال فيه كمثل هاتين المؤمنتين ، وأن لا تتكلا على أنهما زوجا رسول الله ، فإن ذلك الفضل لا ينفعهما إلا مع كونهما مخلصتين ، والتعريض بحفصة أرجح ، لأن امرأة لوط أفشت عليه كما أفشت حفصة على رسول الله

Râzî'ye göre bu ayette hac ibadetinin farziyeti çok yönlü bir tekitle ifade edilmiştir; 'en-nâs' lafzının ardından yapılan bedel (isim tekrarı), 'lillâh' ile mülkiyet lâmının ve 'alâ' edatının vücûb için kullanılması, hükmün istitaat şartıyla umum ifade etmesi ve haccı terk edeni 'küfür' ile nitelendirilmesi bu tekidin unsurlarıdır. Ayrıca Allah'ın kendisini 'âlemlerden müstağni' olarak tanıtması da, hükmün salt kulluk ve rububiyetin izzeti gereği konulduğunu, herhangi bir menfaat celbi veya zarar defi maksadı taşımadığını gösterir.

وثانيها : أنه ذكر { الناس } ثم أبدل منه وفيه ضربان من التأكيد ، أما أولا فلأن الإبدال تثنية للمراد وتكرير ، وذلك يدل على شدة العناية ، وأما ثانيا فلأنه أجمل أولا وفصل ثانيا وذلك يدل على شدة الاهتمام

Kurtubî bu bölümde önce ayetteki genelliğin çocuk ve köle hariç tüm insanları kapsadığını, çünkü çocuğun icma ile teklif kapsamı dışında olduğunu ve kölenin de efendisinin hakkı sebebiyle 'istitaat' şartını taşımadığını belirtir. Ardından 'ولله على الناس حج البيت' ifadesindeki لام ve على lafızlarının Arap dilinde en kuvvetli vücub (farziyet) ifadeleri olduğunu, bu nedenle haccın ömürde bir kez farz olduğunu açıklar. Son olarak haccı terk edenin hükmü, istitaatin (zad ve ravile) anlamı ve حرم'e girenin emniyeti konularında farklı görüş ve rivayetleri nakleder.

فذكر الله تعالى الحج بأبلغ ألفاظ الوجوب تأكيدا لحقه وتعظيما لحرمته ولا خلاف في فريضته وهو أحد قواعد الإسلام وليس يجب إلا مرة في العمر

İbn Kesîr'e göre bu ayette Makam-ı İbrahim'e ve orada namaz kılma emrine dikkat çekilmekte, oradaki açık deliller (İbrahim'in ayak izleri gibi) zikredilmektedir. Ayrıca Beytullah'a giren korkanın her türlü kötülükten emin olacağı, cahiliye döneminde bile Harem'in bu şekilde koruma sağladığı belirtilmekte; ayetin haccın farziyetine delil olduğu ve haccı inkar edenin küfre gireceği aktarılmaktadır. Metin ayrıca 'sebil' (yol bulma imkanı) kavramının zad ve bineğe güç yetirmek olarak tefsir edildiğini nakletmektedir.

وقال مجاهد أثر قدميه في المقام آية بينة وكذا روي عن عمر بن عبد العزيز والحسن وقتادة والسدي ومقاتل بن حيان وغيرهم

Beydâvî'ye göre âyet Kâbe'nin çeşitli mucizevi işaretlerinden (mahiyeti itibarıyla İbrahim'in ayak izinin taşta kalması, oraya girenin güvende olması) bahsetmekte; sonrasında hac farizasının vücûbunu pekiştirmek için 've men kefera' ibaresi hacca gitmeyen kişiyi kâfir sayacak şekilde şiddetli bir üslupla ifade edilmiştir. Bu ifade, terk edenin durumunu ağırlaştırmak ve hac yükümlülüğünü çeşitli belâgat yönleriyle (haber sıygası, isim cümlesiyle vurgu, genelden sonra özele geçiş, 'küfür' tabirinin kullanılması, 'âlemlerden müstağni olma' ifadesinin mukt ve hüsranı ima etmesi) te'kit etmek amacına matuftur.

وقد أكد أمر الحج في هذه الآية من وجوه الدلالة على وجوه بصيغة الخبر، وإبرازه في الصورة الإسمية وإيراده على وجه يفيد أنه حق واجب لله تعالى في رقاب الناس