Taberî bu ayette geçen 'ehl-i kitab' ifadesinin hem Tevrat ehlini (Yahudileri) hem de İncil ehlini (Hıristiyanları) kapsadığını, ayetin belirli bir gruba tahsis edilemeyeceğini belirtir. Ayrıca ayetin nüzul sebebi olarak hem Medine Yahudileriyle geçen bir tartışmayı hem de Necran Hıristiyan heyetiyle ilgili rivayetleri aktarır. 'Kelime-i sevâ' ifadesini Allah'ı birlemek, O'na hiçbir şeyi ortak koşmamak ve birbirini Allah'a isyanda ilahlaştırmamak olarak açıklar.

وإذ لم يكن أحد الفريقين بذلك بأولى من الآخر؛ لأنه لا دلالة على أنه المخصوص بذلك من الآخر، ولا أثر صحيح فالواجب أن يكون كل كتابي معنيا به، لأن إفراد العبادة لله وحده، وإخلاص التوحيد له واجب على كل مأمور منهي من خلق الله، وأهل الكتاب يعم أهل التوراة وأهل الإنجيل

Bu müfessire göre 'sevâ' kelimesi burada adalet ve insaf anlamına gelir; çünkü hakiki insaf, kişinin kendisi ile başkası arasında eşitliği sağlaması, ne kendine ne de başkasına zulmetmemesidir. Râzî, ez-Zeccâc'ın görüşünü de nakleder: 'sevâ' kelimesi 'kelime'nin sıfatıdır ve anlam 'adil, doğru ve eşit bir söz'e gelir; bu söze inanılırsa taraflar arasında denklik ve doğruluk sağlanmış olur. Karşı taraf ısrarla kabul etmezse, müminlerin 'biz Müslümanlarız' diyerek kendi dinleri üzerinde olduklarını açıkça beyan etmeleri, ama bunu başkalarına zorla yüklemeye çalışmamaları gerektiği belirtilir.

والسواء هو العدل والإنصاف ، وذلك لأن حقيقة الإنصاف إعطاء النصف ، فإن الواجب في العقول ترك الظلم على النفس وعلى الغير ، وذلك لا يحصل إلا بإعطاء النصف

İbn Kesîr'e göre ayetteki 'kelime' ifadesi anlamlı bir cümle/söz için kullanılır ve bu kelime 'adil ve eşit bir söz' olarak nitelenmiştir; bu eşitlik Allah'tan başkasına ibadet etmemek, O'na ortak koşmamak ve birbirine Allah'a isyan konusunda itaat etmemek şeklinde açıklanmıştır. Eğer bu davetten yüz çevrilirse, muhataplara İslam üzere sabit kaldıklarına şahit olmaları emredilmiştir. Bu bağlamda Hz. Peygamber'in Herakliyus'a (Kayser) gönderdiği mektup ve Ebu Süfyan'ın bu olayla ilgili kıssası aktarılmıştır.

والكلمة تطلق على الجملة المفيدة كما قال هاهنا ثم وصفها بقوله أي عدل ونصف نستوي نحن وأنتم فيها ثم فسرها بقوله وقال ابن جريج يعني يطيع بعضنا بعضا في معصية الله وقال عكرمة يسجد بعضنا لبعض

Beydâvî'ye göre 'sevâ' kelimesi, resuller ve kitaplar arasında ihtilaf konusu olmayan ortak bir kelimeyi ifade eder; bu kelime devamındaki ayetle açıklanır: Allah'tan başkasına ibadet etmemek, O'na hiçbir şeyi ortak kılmamak, birbirimizi rab edinmemek ve din adamlarına onların ortaya koyduğu haram-helal hükümlerinde mutlak itaat etmemek. Müfessir ayrıca bu kıssada Hz. Peygamber'in Ehl-i Kitab'a karşı izlediği tedricî irşad ve hüccet metodunu -Hz. İsa'nın halleri, sonra mübâhale teklifi, sonra ortak kelimeye davet- aşamalı olarak açıklar. Direnmeleri halinde 'şahit olun ki biz müslümanlarız' ifadesiyle hüccetin onlara karşı tamamlanmış olacağını belirtir.

تعالوا إلى كلمة سواء بيننا وبينكم لا يختلف فيها الرسل والكتب ويفسرها ما بعدها. ألا نعبد إلا الله أن نوحده بالعبادة ونخلص فيها. ولا نشرك به شيئا ولا نجعل غيره شريكا له في استحقاق العبادة ولا نراه أهلا لأن يعبد.

Kurtubî'ye göre 'ahbar ve rühbanlarını Allah'tan başka rabler edindiler' ifadesi, onların hocalarına ibadet ettikleri anlamına gelmez; bunun anlamı, hocalarının haram kıldığını haram, helal kıldığını helal saymalarıdır. Bu müfessire göre onlar hocalarını, Allah'ın haram ve helal kılmadığı hususlarda O'nun yerine koyarak rab derecesine yükseltmişlerdir. Bu görüş, delilsiz istihsan görüşünün ve İmam'ın sözünün şer'i bir dayanak gösterilmeksizin kabul edilmesi gerektiğini söyleyenlerin görüşünün geçersizliğine delil olarak kullanılmıştır.

لا ولكن أحلوا لهم الحرام فاستحلوه وحرموا عليهم الحلال فحرموه