Taberî'ye göre bu ayet, müminlerin, kâfirlerin (özellikle münafıkların) sefere veya cihada çıkıp ölen ya da öldürülen kardeşleri hakkında söyledikleri sözlere benzememesini emretmektedir; o kâfirler 'eğer bizim yanımızda kalsalardı ölmez ve öldürülmezlerdi' derler. Taberî, bu sözün kimlere ait olduğu konusunda rivayetleri nakleder: kimi müfessirlere göre bunlar Abdullah b. Übey b. Selûl ve arkadaşları, kimilerine göre ise tüm münafıklardır. Ayrıca 'darb fi'l-arz' ifadesinin ticaret için yolculuk mu yoksa Allah ve Rasûlü'ne itaat yolunda (cihad) çıkmak mı olduğu hususunda da iki görüş aktarılmıştır.

وقد قيل: إن الذين نهى الله المؤمنين بهذه الآية أن يتشبهوا بهم فيما نهاهم عنه من سوء اليقين بالله، هم عبد الله بن أبي ابن سلول وأصحابه

Zemahşerî'ye göre bu ifade, Medine'deki bazı münafıkların Hz. Peygamber ve ashabını küçümseyerek 'bir avuç lokma' gibi zayıf gördüklerini, eğer et olsalar Ebu Süfyan ve adamlarının onları çoktan yiyip bitireceğini söylediklerini anlatır. Bu kişiler, aralarında küfür kardeşliği bulunan taraflarla dost ve müttefik olup, gizlice müminlere karşı onlarla birlik olmuşlardır.

ما محمد وأصحابه إلا أكلة رأس ، ولو كانوا لحما لالتهمهم أبو سفيان وأصحابه ، فخلوهم و الذين بينهم وبينهم أخوة الكفر

Râzî'ye göre ayetteki 'إخوانهم' ifadesi münafıkların akraba/din kardeşleri anlamında yorumlanabilir ve bu münafıkların, savaşta ölüm veya öldürülme haberlerini insanları cihaddan caydırmak için bir hile olarak kullandıklarını gösterir. Ayrıca ayetteki geçmiş zaman lafzının gelecek zaman anlamında kullanılmasının (قالوا yerine يقولون kastedilmesi) hikmeti tartışılır; bunun sebebi meydana gelmesi kesin olan bir şeyin olmuş gibi ifade edilmesidir. Metin ayrıca imanın sadece dille ikrar olmadığını, çünkü münafıkların dille ikrar ettikleri halde Allah'ın onları kâfir saydığını belirtir.

وعلى هذين القولين فالآية تدل على أن الايمان ليس عبارة عن الاقرار باللسان ، كما تقول الكرامية : إذ لو كان كذلك لكان المنافق مؤمنا ، ولو كان مؤمنا لما سماه الله كافرا

Kurtubî bu bölümde önce 'ġuzāt' ve 'ġazā' kelimesinin dilbilgisel yapısını (cem'-i menkus oluşunu) açıklar; ardından 'hasret' kelimesinin anlamını ve ayetteki lam-ı ta'lilin neye bağlı olduğuna dair birkaç görüş nakleder. Bu görüşlerden biri hasretin münafıkların kalbindeki nifakın açığa çıkmasından, biri müminlerin sözlerine itibar edilmemesinden, biri de kıyamet günü duyacakları pişmanlıktan kaynaklandığını söyler. Son olarak Allah'ın savaşa çıkanı diriltmeye, evde kalanı öldürmeye kadir olduğunu, bunun nifak veya nesep bağlamında Bi'r-i Maune seriyyesine işaret ettiğini belirtir.

وقيل : المعنى لا تصدقوهم ولا تلتفتوا إليهم فكان ذلك حسرة في قلوبهم وقيل : ليجعل الله ذلك حسرة في قلوبهم يوم القيامة لما هم فيه من الخزي والندامة ولما فيه المسلمون من النعيم والكرامة

İbn Kesîr'e göre bu ayet, münafıkların yakınları hakkındaki 'eğer bizim yanımızda olsalardı ölmez veya öldürülmezlerdi' şeklindeki inançlarını anlatır; bu inanç Allah tarafından onların kalplerinde, ölülerine ve öldürülenlerine karşı üzüntülerini artırsın diye yaratılmıştır. Ardından Allah bu iddiaya karşılık verir: hayat ve ölüm tamamen O'nun elinde, dilemesi ve takdiriyle gerçekleşir, kimsenin ömrü O'nun kaza ve kaderi dışında artmaz veya azalmaz.

أي خلق هذا الإعتقاد في نفوسهم ليزدادوا حسرة على موتاهم وقتلاهم ثم قال تعالى ردا عليهم أي بيده الخلق وإليه يرجع الأمر ولا يحيا أحد ولا يموت أحد إلا بمشيئته وقدره

Bu metne göre münafıklar, savaşta veya yolculukta ölen kardeşleri için 'eğer bizim yanımızda olsalardı ölmez ve öldürülmezlerdi' demişlerdir. Beydâvî'ye göre ayetteki 'lâm', akıbet lâmıdır; yani Allah bu sözü ve inancı, münafıkların kalplerinde bir hasret kaynağı kılmak için böyle vuku bulmuştur. Ayrıca müminlere onlar gibi konuşup inanmamaları emredilmekte, aksi halde bu benzerliğin de kalplerinde hasret oluşturacağı belirtilmektedir. Son olarak 'Allah yaşatır ve öldürür' ifadesi, hayat ve ölümün ikamet veya sefere değil doğrudan Allah'ın tesirine bağlı olduğunu vurgulayarak onların sözünü reddetmektedir.

ليجعل الله ذلك حسرة في قلوبهم متعلق ب قالوا على إن اللام لام العاقبة مثلها في ليكون لهم عدوا وحزنا، أو لا تكونوا أي لا تكونوا مثلهم في النطق بذلك القول والاعتقاد ليجعله حسرة في قلوبهم خاصة