Taberî, 'mütref' kelimesini 'büyükler/ileri gelenler' olarak açıklar ve 'إذا أخذناهم بالعذاب جأروا' ifadesini onların azapla yakalandıklarında yüksek sesle bağırıp feryat etmeleri, yardım istemeleri şeklinde yorumlar. Bu cezalandırmanın Bedir günü kılıçlarla gerçekleştiği yönünde rivayetler nakleder ve bunun Mekke ehli olan Bedir müşriklerine işaret ettiğini belirtir.

قال: المترفون: العظماء. يقول: «فإذا أخذناهم به جأروا» ، يقول: «ضجوا واستغاثوا مما حل بهم من عذابنا» ولعل الجؤار: رفع الصوت، كما يجأر الثور

Bu müfessire göre 'قلبه في غمرة' ifadesi, kişinin ahiret işine dair şiddetli düşüncesiyle ilgilidir; bu düşünce, amelinin kabul edilip edilmeyeceği veya görevini gerektiği gibi yerine getirip getirmediği konusunda kalbe hâkim olmuştur. Ayrıca Ebu Müslim'in görüşü tercih edilmiş, çünkü sözü kendisine yakın olan müşfik kimselerin zikrine bağlamak, uzak olana bağlamaktan daha uygundur. Metin ayrıca 'مترفيهم' zamirinin daha önce zikredilen kâfirlere döndüğünü ve azabın ya Bedir günü inen azap ya da ahiret azabı olabileceğini belirtir.

وقد يوصف المرء لشدة فكره في أمر آخرته بأن قلبه في غمرة ويراد أنه قد استولى عليه الفكر في قبول عمله أورده وفي أنه هل أداه كما يجب أو قصر

Kurtubî bu ayette geçen azabın ne olduğu konusunda iki görüş nakleder: İbn Abbas'a göre bu, Bedir günü kılıçla gelen azaptır; Dahhâk'a göre ise Hz. Peygamber'in Mudar kabilesine kıtlık duası üzerine gelen açlık ve kıtlıktır ki insanlar kemik, leş ve köpek eti yemeye kadar varmışlardır. Ardından İbn Cüreyc'in bu iki görüşü birleştirerek her ikisinin de doğru olabileceğini söylediği ve Kurtubî'nin bu birleştirmeyi güzel bulduğu aktarılır.

وقال بن جريج : حتى إذا أخذنا مترفيهم بالعذاب ) هم الذين قتلوا ببدر هم الذين بمكة فجمع بين القولين المتقدمين وهو حسن

İbn Kesîr, ayetteki 'mütrefîhim' ifadesini dünyada nimet ve refah içinde yaşayan kimseler olarak açıklar. Bu kişilere Allah'ın azabı, şiddeti ve intikamı geldiğinde onların feryat edip yardım dileyeceklerini belirtir.

يعني حتى إذا جاء مترفيهم وهم المنعمون في الدنيا عذاب الله وبأسه ونقمته بهم أي يصرخون ويستغيثون كما قال تعالى

Beydâvî'ye göre 'mütrefîhim' zenginlik ve nimet içinde yaşayanları ifade eder; azap ile kastedilen ya Bedir günü öldürülmeleri ya da Hz. Peygamber'in onlara kıtlık duası etmesi sonucu yaşadıkları açlıktır, öyle ki leş, köpek ve yanmış kemik yemek zorunda kalmışlardır. 'İzâ hum yec'erûne' ifadesi ansızın feryat edip yardım istemelerini anlatır ve bu, şart cümlesinin cevabıdır. 'Lâ tec'erû'l-yevm' sözü ise onlara söylenmiş takdir edilen bir söz olup, kendilerine yardım ve zafer ulaşmayacağı gerekçesiyle feryat etmelerinin fayda vermeyeceğini bildirir.

فقحطوا حتى أكلوا الجيف والكلاب والعظام المحرقة. إذا هم يجأرون فاجؤوا الصراخ بالاستغاثة، وهو جواب الشرط والجملة مبتدأ بعد حتى ويجوز أن يكون الجواب.