Zemahşerî, ayette secde edenlerin 'yerde ve gökte olan herkes' şeklinde genel ifade edilmesiyle, sonrasında 'insanlardan birçoğu' denilerek sınırlandırılması arasındaki görünür çelişkiyi çözmeye çalışır. Ona göre 'كثير' kelimesi, önceki genel sayılan varlıklara atfedilmiş değildir; bilakس 'يسجد' fiilinden anlaşılan gizli bir fiille merfû kılınmıştır, yani 'ويسجد له كثير من الناس' takdirindedir ve bu secde, itaat ve ibadet secdesidir. Böylece aynı lafzın aynı anda iki farklı manada kullanılması sorunundan kaçınılmış olur.

قلت : لا أنظم كثيرا في المفردات المتناسقة الداخلة تحت حكم الفعل ، وإنما أرفعه بفعل مضمر يدل عليه قوله : { يسجد } أي ويسجد له كثير من الناس سجود طاعة وعبادة

Bu metne göre secde eden varlıklar arasında sayılan 'kesîrun minen-nâs' ifadesi, secdenin herkes için genel bir itaat/inkıyad anlamı taşıdığını, ancak azaba müstehak olanların bu genel boyun eğişe rağmen zâhirde secdeden kaçınıp tekebbür ettiklerini gösterir. Râzî, secde lafzının burada iki farklı anlamda (zâtıyla inkıyad ile zâhirde ibadet) kullanılmış olabileceğini, bunun da 'kesîr' lafzının tahsis edilerek zikredilmesinin sebebi olduğunu belirtir. Ayrıca azaba müstehak olanlara kimsenin izzet veremeyeceğini, izzet ve zilletin ancak kıyamet günü Allah'ın sevap ve ikabıyla gerçekleşeceğini ifade eder.

أن السجود بالمعنى الذي ذكرناه وإن كان عاما في حق الكل إلا أن بعضهم تمرد وتكبر وترك السجود في الظاهر ، فهذا الشخص وإن كان ساجدا بذاته لكنه متمرد بظاهره ، أما المؤمن فإنه ساجد بذاته وبظاهره فلأجل هذا الفرق حصل التخصيص بالذكر

Kurtubî'ye göre 'وكثير من الناس' ifadesindeki ref'in (nasb değil) sebebi, cümlenin mübteda-haber olarak müstakil bir kelam başlangıcı sayılmasıdır; secde eden varlıklara atfedilmesi durumunda nasb da caiz olurdu ancak ref tercih edilmiştir. Buna göre mana 'kesir insan secde etmekten kaçındı' şeklinde olup, kelam 'وكثير من الناس' ile başlamaktadır. İbn Abbas'tan nakledilen bir görüşe göre ise anlam, insanlardan bir kısmının cennette bir kısmının ise azaba müstehak olduğu şeklindedir.

فزعم الكسائي والفراء أنه لو نصب لكان حسنا ولكن اختير الرفع لأن المعنى وكثير أبى السجود فيكون ابتداء وخبرا وتم الكلام عند قوله وكثير من الناس

Bu metne göre secde iki türlü gerçekleşmektedir: bir kısmı Allah'a gönüllü ve isteyerek, ibadet ederek secde eder; buna karşılık bir kısmı ise bundan kaçınıp direnmiş ve büyüklenmiştir. Metin, ayetin bu tezat üzerine kurulu anlamına kısaca işaret etmektedir.

أي يسجد لله طوعا مختارا ومتعبدا بذلك أي ممن امتنع وأبى واستكبر

Beydâvî, ayette geçen 'secde eden' varlıkların akıl sahibi olmayan cansız/hayvan varlıkları da kapsayabileceğini, güneş, ay, yıldızlar, dağlar, ağaçlar ve hayvanların ayrıca zikredilmesinin bunların meşhur oluşu ve secdelerinin akıldan uzak görülmesi sebebiyle olduğunu belirtir. İnsanlardan 'kesir' (çoğu) ifadesinin ise ya secde edenlere atfedildiğini ya da hazfedilmiş bir haberi/fiili olan müstakil bir cümle olduğunu, bu durumda kimilerinin itaatle secde ettiğini, kimilerinin ise küfür ve isyanı sebebiyle azabı hak ettiğini açıklar. Ayrıca 'حق' ve 'يهن' kelimelerinin farklı kıraatlerini ve bunların anlam farklılıklarını aktarır.

وكثير من الناس عطف عليها إن جوز إعمال اللفظ الواحد في كل واحد من مفهوميه، وإسناده باعتبار أحدهما إلى أمر وباعتبار الآخر إلى آخر، فإن تخصيص الكثير يدل على خصوص المعنى المسند إليهم

Taberî'ye göre insanlardan çoğu Allah'a iman edip secde etmektedir; bunlar müminlerdir. Buna karşılık insanlardan çoğu da küfrü sebebiyle üzerine Allah'ın azabı hak olmuş kimselerdir, ancak bunlar da gölgeleriyle birlikte Allah'a secde etmektedir. Bu ikinci grubun secdesi kendi iradeleriyle değil, gölgelerinin tabii olarak secde etmesi şeklindedir.

قال: المؤمنون