Taberî, 'el-fezeu'l-ekber' (en büyük korku) ifadesinin ne olduğu konusunda müfessirlerin ihtilaf ettiğini aktarır: bazıları bunun cehennemin ehli üzerine kapanması olduğunu, bazıları son sur üflenişi (nefha-i âhire) olduğunu, bazıları da kulun cehenneme sevk edilmesi anı olduğunu söylemiştir. Taberî bu görüşler arasında tercihini nefha-i âhire (son sur üflenişi) olduğu yönünde yapar; gerekçe olarak bu büyük korkudan etkilenmeyip emin olan kişinin sonrasında da korkudan emin olacağını, bu korkudan etkilenenin ise sonraki korkulardan emin olamayacağını belirtir.

وأولى الأقوال في ذلك بالصواب قول من قال: ذلك عند النفخة الآخرة، وذلك أن من لم يحزنه ذلك الفزع الأكبر وآمن منه، فهو مما بعده أحرى أن لا يفزع، وأن من أفزعه ذلك فغير مأمون عليه الفزع مما بعده

Zemahşerî, ilgili ayette geçen korku/ürperti halinin nihai üfürüşle ilgili olabileceğini aktarır; sorulan soruya göre bu, ahiret yurdunda korkuya ve yakınlaşma talebine yer olmadığı itirazına cevap verir. Ona göre korku (işfak), müminlerin güvende olduklarına inanmalarına rağmen beşerî tabiatları gereği devam edebilir. Yakınlaşma (tekarrub) ise gerçek anlamda talep değil, zaten sahip oldukları rahmeti isteyenlerin haline benzetilerek mecazen böyle adlandırılmıştır.

أما الإشفاق فيجوز أن يكون على عادة البشرية وإن كانوا معتقدين الأمن . وأما التقرب فلما كانت حالهم كحال المتقربين حيث يطلبون ما هو حاصل لهم من الرحمة : سماه تقربا

Kurtubî'ye göre bu ayette geçen 'el-fez'u'l-ekber' (en büyük korku) kıyamet gününün dehşetlerini ve ba'sı (yeniden diriliş) ifade eder; meleklerin müminleri cennet kapılarında karşılayıp müjdelemesi bu bağlamda anlatılır. Bu tabirin ne olduğu konusunda müfessirler arasında farklı görüşler nakledilir: İbn Abbas'a göre kıyamet dehşetleri ve ba's, Hasan'a göre kulların cehenneme sevk edildiği vakit, İbn Cüreyc, Said b. Cübeyr ve Dahhak'a göre cehennemin ehli üzerine kapanması ve ölümün cennet ile cehennem arasında kesilmesi, Zünnun el-Mısrî'ye göre ise kul ile Rabbi arasındaki ayrılık ve kesilmedir.

والفزع الأكبر أهوال يوم القيامة والبعث عن بن عباس وقال الحسن : هو وقت يؤمر بالعباد إلى النار وقال بن جريج وسعيد بن جبير والضحاك : هو إذا أطبقت النار على أهلها وذبح الموت بين الجنة والنار وقال ذو النون المصري : هو القطيعة والفراق

Beydâvî'ye göre 'kendilerine bizden güzellik takdir edilmiş olanlar' ifadesindeki hüsnâ; saadet, itaate muvaffak kılınma veya cennet müjdesi anlamına gelebilir. Bu kişiler cehennemden uzak tutulur, onun sesini bile duymazlar, nefislerinin arzuladığı şeyler içinde ebedî kalırlar ve en büyük korku (son sur üflenişi) onları üzmez; melekler onları tebrikle karşılar.

روي أن عليا كرم الله وجهه خطب وقرأ هذه الآية ثم قال: أنا منهم وأبو بكر وعمر وعثمان وطلحة والزبير وسعد وسعيد وعبد الرحمن بن عوف وابن الجراح

Bu müfessire göre 'قول معروف' kalplerin kabul edip reddetmeyeceği güzel bir söz ile isteyeni hoş ve nazik bir şekilde geri çevirmek anlamındadır. 'مغفرة' için ise birkaç ihtimal zikredilir: fakirin sert davranışına karşı affedici olmak, güzel geri çevirme sebebiyle Allah'tan mağfirete nail olmak, ya da fakirin ihtiyacını örtüp mahremiyetini ifşa etmemek. Sonuç olarak metin, güzel sözle reddetmenin ve fakirin durumunu gizlemenin bu ayetteki iki temel unsur olduğunu belirtir.

أما المغفرة ففيه وجوه أحدها : أن الفقير إذا رد بغير مقصوده شق عليه ذلك

İbn Kesîr, 'el-Fezeu'l-Ekber' ifadesinin tefsirinde müfessirler arasındaki farklı görüşleri aktarır: kimine göre bu ölümdür, kimine göre sûra üfürülmesidir, kimine göre kulun ateşe sevk edilme anıdır, kimine göre ateşin ehline galebe çaldığı andır, kimine göre ise cennet ile cehennem arasında ölümün boğazlanmasıdır. Ardından meleklerin kabirlerinden çıkan müminlere müjde vererek hitap ettiğini belirtir.

وقيل المراد بالفزع الأكبر النفخة في الصور قاله العوفي عن ابن عباس