Taberî'ye göre bu ayet, Hz. Peygamber'in Kur'an vahyi henüz tamamlanıp anlamı kendisine beyan edilmeden önce onu acele okumaya veya sahabesine okutmaya kalkışmaması konusunda uyarılmasıdır. Peygamber, vahyin manaları kendisine açıklanmadan önce onu yazdırmak veya bir başkasına okumak hususunda ikaz edilmiştir. Bu doğrultuda ayetin sonundaki 'Rabbim ilmimi artır' ifadesi de, Allah'ın kendisine öğrettiklerine ilaveten ona faydalı ilim talep etmesi emri olarak yorumlanmıştır.

ولا تعجل يا محمد بالقرآن، فتقرئه أصحابك، أو تقرأه عليهم، من قبل أن يوحى إليك بيان معانيه، فعوتب على إكتابه وإملائه ما كان الله ينزله عليه من كتابه من كان يكتبه ذلك، من قبل أن يبين له معانيه

Bu metinde Râzî, 'fetealâllâhü'l-Melikü'l-Hakk' ifadesindeki 'el-Melik' ve 'el-Hak' sıfatlarını açıklar; el-Melik, mülkü ve kudreti asla yok olmayan mutlak mâlik demektir, el-Hak ise varlığı ve mülkü kendinden olup zevâl bulmayan, her şeyin kendisinden ve kendisine döndüğü zâttır. Ayrıca Musa ile Muhammed (a.s.) arasında bir mukayeseye girerek Musa'nın mukaddime, Hz. Muhammed'in ise asıl maksud konumunda olduğunu, bu yüzden Allah'ın 'mukaddime'ye mukaddimeyi, 'maksud'a da maksudu verdiğini belirtir.

والملك هو المالك للأشياء الذي لا يبيد ولا يزول ملكه وقدرته ، وأما الحق فهو الذي يحق له الملك لأن كل شيء منه وإليه ، وهو الثابت الذي لا يزول ولا يزول ملكه

Kurtubî'ye göre bu ayet, Hz. Peygamber'e Kur'an vahyini nasıl karşılaması gerektiğini öğretmektedir; İbn Abbas'tan nakledilen görüşe göre Peygamber, unutma korkusuyla Cebrail vahyi tamamlamadan önce acele ederek okuyordu, bu ayet onu bundan men etmiştir. Metinde ayrıca Mücahid ve başka müfessirlerden nakledilen farklı yorumlar da (vahyin gelmesini istememe, tevili gelmeden halka bildirmeme) zikredilmiştir. Ayrıca Hasan'dan nakledilen bir rivayete göre ayetin, kısas talebiyle gelen bir kadın olayı bağlamında indiği belirtilmiş; İbn Mesud'un farklı kıraatine göre ise ayet Allah'ın çocuk, ortak ve benzerlerden münezzeh olduğunu ifade etmektedir.

كان عليه السلام يبادر جبريل فيقرأ قبل أن يفرغ جبريل من الوحي حرصا على الحفظ وشفقة على القرآن مخافة النسيان فنهاه الله عن ذلك

İbn Kesîr'e göre 'zidnî ilmen' ayeti, Peygamber'in vahiy ve ilim bakımından sürekli artış içinde olduğuna işaret eder; O vefatına kadar ilimde ziyade halindeydi. Bu görüş, Hz. Peygamber'in dua olarak 'Allah'ım bana öğrettiğinden beni faydalandır, bana fayda verecek şeyi öğret ve ilmimi artır' şeklinde dua ettiğine dair rivayetlerle desteklenir.

قال ابن عيينة رحمه الله ولم يزل صلى الله عليه وسلم في زيادة حتى توفاه الله عز وجل ولهذا جاء في الحديث إن الله تابع الوحي على رسوله حتى كان الوحي أكثر ما كان يوم توفي رسول الله صلى الله عليه وسلم

Beydâvî'ye göre âyetteki nehiy, vahyi Cebrail'den alırken acele etmeyi ve kıraatte ona yetişmeye çalışmayı yasaklamaktadır; bu yasak, vahyin tamamlanmasından önce acele edilmemesi gerektiğine işaret eder. Bir başka görüş olarak da bunun, mücmel olarak gelen bir hükmün beyanı gelmeden tebliğ edilmesinin yasaklanması olduğu aktarılır. Ayrıca 'Rabbi zidnî ilmâ' ifadesi, acele etmek yerine Allah'tan ilmin artırılmasını istemeyi öğütler, zira kendisine vahyedilen şeye zaten mutlaka ulaşacaktır.

نهي عن الاستعجال في تلقي الوحي من جبريل عليه السلام ومساوقته في القراءة حتى يتم وحيه بعد ذكر الإنزال على سبيل الاستطراد. وقيل نهي عن تبليغ ما كان مجملا قبل أن يأتي بيانه.

Bu müfessire göre ayet, Allah'ın kulları üzerindeki emir, nehiy, vaad ve vaîdinin büyüklüğünü ve mülkünün işleyişini ifade etmektedir. Kur'an'ın indirilişi zikredilince, Cebrail vahyi telkin ederken Peygamber'in acele etmeyip önce dinleyip anlaması, ardından okumasının onun okuyuşuyla eş zamanlı olmaması gerektiği belirtilir. Ayrıca ayetin, Allah'a tevazu ve öğretim adabı konusunda öğrettiği inceliğe şükür anlamı taşıdığı, Peygamber'in yalnızca ilimde artış istemekle emredildiği aktarılır.

فتأن عليك ريثما يسمعك ويفهمك