Taberî'ye göre bu ifade, muhataplara Allah'ın vaadine, tehdidine, helal ve haramına inanıp inanmadıklarını sorgulayan bir şart cümlesidir. Ayrıca 've bima verâehû' ifadesi, Tevrat dışında Allah'ın peygamberlerine gönderdiği diğer kitapları, özellikle Kur'an'ı kastetmektedir; çünkü Allah'ın kitapları birbirini doğrulamaktadır. Metin ayrıca geçmiş zaman fiilinin gelecek zaman lafzıyla ifade edilmesi meselesini de dilbilimsel açıdan tartışmaktadır.

وإنما قال جل ثناؤه: لأن كتب الله يصدق بعضها بعضا؛ ففي الإنجيل والقرآن من الأمر باتباع محمد صلى الله عليه وسلم والإيمان به وبما جاء به، مثل الذي من ذلك في توراة موسى عليه السلام

Bu müfessire göre ayette geçen 'sizden misak alındığında' ifadesindeki gerçek imanın gereği, müminin ancak Rabbinden korkması ve O'ndan başkasına aldırış etmemesidir. Allah'ın ayetleri ancak açık ve hüccet niteliğinde olur; bu durum onları öğüt almaya teşvik etmek ve dönüşü (küfre veya bozulmaya dönüşü) terk etmeyi gerektiren şeyi hatırlatmak içindir ki bu da her çirkinlikten alıkoyan imanla vasıflanmalarıdır. Allah size şeriatlardan indirdiği şeylerle ilim ve hikmetine dair delilleri açıklar, size güzel edepleri öğretir ve şifa verici öğütlerle size öğüt verir.

يعني أن قضية الإيمان الصحيح أن لا يخشى المؤمن إلا ربه ، ولا يبالي بمن سواه ، كقوله تعالى : لأن آيات الله لا تكون إلا واضحة وحججا فيه تهييج لهم ليتعظوا ، وتذكير بما يوجب ترك العود ، وهو اتصافهم بالإيمان الصاد عن كل مقبح

Bu müfessire göre ayet, Ehl-i Kitab'ın Tevrat'a iman iddialarının tutarsızlığını göstermektedir; çünkü Tevrat mucizenin sıdka delalet ettiğini ve nübüvvet iddiasında doğru olan birini öldürmenin küfür olduğunu bildirmiştir. Buna göre Yahya, Zekeriya ve İsa'yı öldürmeye teşebbüs küfür sayılır, dolayısıyla Tevrat'a iman iddiaları ile bu fiilleri arasında çelişki vardır. Ayrıca ayetin bir kısmının Hz. Muhammed'in nübüvvetine imanın vücubuna işaret ettiği, Tevrat'ın Kur'an'ı tasdik etmesi gerektiği ve bunun da onun nübüvvetini içermesi gerektiği belirtilmektedir.

وذلك لأن التوراة دلت على أن المعجزة تدل على الصدق ودلت على أن من كان صادقا في ادعاء النبوة فإن قتله كفر ، وإذا كان الأمر كذلك كان السعي في قتل يحيى وزكريا وعيسى عليهم السلام كفرا فلم سعيتم في ذلك إن صدقتم في ادعائكم كونكم مؤمنين بالتوراة

Kurtubî bu bölümde "küntüm mü'minîn" ifadesindeki şart yapısının farklı yorumlarını aktarır: bazılarına göre bu gerçek bir şart (henüz imanları tam sabit olmayanlar için), bazılarına göre ise iman etmiş kimselere yönelik mübalağa amaçlı mecazi bir şarttır. Ayrıca 'in' lafzının bazı görüşlere göre 'iz' (o zaman) anlamında kullanıldığını, bazılarına göre delillere/mucizelere/Kur'an'a imanı kastettiğini nakleder. Bir başka görüşe göre ise bu, iman edip sonra Peygamber'in aldığı ahdi bozarak dönen bir topluluğa hitaptır.

وإذا قدرنا الآية فيمن قد تقرر إيمانه فهو شرط مجازي على جهة المبالغة كما تقول لمن تريد إقامة نفسه : إن كنت رجلا فافعل كذا وحكى النقاش عن مقاتل بن سليمان أنه قال : إن إن في هذه الآية بمعنى إذ

İbn Kesîr'e göre bu ayet, ellerinde Tevrat ve İncil bulunan Yahudilere yönelik bir delil ortaya koymaktadır: eğer kendilerine indirilene gerçekten iman iddiasında samimi olsalardı, Tevrat'ı tasdik ederek gelen peygamberleri öldürmezlerdi. Onların peygamberleri öldürmesi, sadece hevalarına, kendi görüşlerine ve keyiflerine tabi olduklarını, iman iddialarının yalan olduğunu göstermektedir. Ayrıca ribanın haram kılınmasıyla ilgili bir rivayet nakledilerek, Sakif ve Mahzum oğulları arasındaki cahiliye ribası meselesinin bu bağlamda zikredildiği belirtilmiştir.

أي إن كنتم صادقين في دعواكم الإيمان بما انزل إليكم فلم قتلتم الأنبياء الذين جاءوكم بتصديق التوراة التي بأيديكم والحكم بها وعدم نسخها وأنتم تعلمون صدقهم قتلتموهم بغيا وعنادا واستكبارا على رسل الله فلستم تتبعون إلا مجرد الأهواء والآراء والتشهي

Beydâvî'ye göre 'bi mâ verâehû' ifadesi Tevrat dışındaki tüm indirilmiş kitapları kapsar; Yahudiler sadece Tevrat'a inandıklarını söyleyip ondan sonrasını (Kur'an dahil) inkar etmişlerdir. 'Verâe' kelimesi hem fail hem mef'ûle nispet edilebilen zıt anlamlı bir kelime olduğundan burada Tevrat'ın ötesindekini ifade eder; Kur'an'ın yanlarındaki Tevrat'ı tasdik ettiği ve bu tasdike rağmen onu inkar etmelerinin aslında Tevrat'ı da inkar etmek anlamına geldiği belirtilir. Ayrıca peygamberleri öldürme fiilinin atalarına ait olsa da, bu fiile razı olup onu benimsedikleri için onlara nispet edildiği açıklanır.

ووراء في الأصل جعل ظرفا، ويضاف إلى الفاعل فيراد به ما يتوارى به وهو خلفه، وإلى المفعول فيراد به ما يواريه وهو قدامه، ولذلك عد من الأضداد