Taberî, ayetteki 'كلمه/كلم الله' kıraat farkını ele alır ve iki okuyuşun da yaygın ve anlamca birbirine yakın olduğunu, kendisinin elif ile olan okuyuşa (كلمه) daha meyilli olduğunu belirtir. Ayrıca 'أفتطمعون' hitabının Muhammed'in (sav) ashabına yönelik olduğunu, onların Yahudilerin kendilerine iman edeceğini ummamaları gerektiğini açıklar. Tahrif edenlerin kimliği konusunda ise alimlerin (العلماء) veya Tevrat'ı tahrif eden belirli bir grubun kastedildiğine dair farklı rivayetleri nakleder.

وهما عندنا قراءتان مستفيضتان في قراءة الأمصار، متقاربتا المعنى، فبأيتهما قرأ القارئ فمصيب، وإن كنت إلى قراءته بالألف أميل

Zemahşerî'ye göre münafıkların yeminlerinin kalkan/siper edinilmesi, verdikleri haberin gerçeğe hiç uymadığı, dolayısıyla haberlerinde bile bile yalan söyledikleri anlamına gelir; bu durum, bile bile yalan yere yemin eden kimsenin (yemîn-i gamûs) durumuna benzetilir. Bu görüşü desteklemek için Abdullah b. Übey'in yakınlarından Abdullah b. Nebtel el-Münafık hakkında anlatılan bir kıssaya yer verilir: Bu kişi Hz. Peygamber'in meclisinde bulunup duyduklarını Yahudilere aktarır, Peygamber onun münafıklığını haber verir, kendisi ve arkadaşları ise Allah adına yemin ederek bunu inkâr ederler ve bunun üzerine ayetin indiği belirtilir.

الكذب : أن يكون الخبر لا على وفاق المخبر عنه ، سواء علم المخبر أو لم يعلم ، فالمعنى : أنهم الذين يخبرون وخبرهم خلاف ما يخبرون عنه ، وهم عالمون بذلك متعمدون له ، كمن يحلف بالغموس

Bu müfessire göre ayetteki hitap, öncelikle Hz. Peygamber'e (İbn Abbas görüşü) veya Peygamber ile birlikte müminlere (Hasan görüşü) yöneliktir; Kadî'ye göre ikinci görüş zahire daha uygundur çünkü sahabeden de davete katılanlar vardı. Ayrıca 'ümit edilen iman' ifadesindeki muhatapların, Hz. Musa dönemindekiler değil Hz. Muhammed zamanındaki Yahudiler olduğu, çünkü ümidin ancak gelecekte gerçekleşecek bir şey için anlamlı olduğu belirtilir. Metin ayrıca tahrifin, bir şeyden sapma ve değiştirme anlamına geldiğini açıklar.

المسألة الثانية : المراد بقوله : هم اليهود الذين كانوا في زمن الرسول عليه السلام لأنهم الذين يصح فيهم الطمع في أن يؤمنوا وخلافه لأن الطمع إنما يصح في المستقبل لا في الواقع .

Kurtubî bu görüşe göre ayetin nüzul sebebi Nadr b. Hâris ve bir grup Kureyşli'nin, Hz. Peygamber'in sözü doğruysa meleklere yönelmenin daha uygun olacağını, çünkü meleklerin şefaate daha layık olduklarını iddia etmeleridir. Buna karşılık Allah, kendisinden başka yalvarılanların şefaate sahip olamayacağını, ancak hakka şahitlik edenlerin şefaat edebileceğini bildirmiştir. Ayrıca metinde 'kelâmullah'ı işiten yetmiş kişinin, Musa'nın emrine uymayıp kavimlerine haber verirken sözü tahrif ettikleri; bunun da Yahudi âlimlerinin Tevrat'ı tahrif edip haramı helal, helali haram kılmalarıyla ilişkilendirildiği aktarılır.

قيل : إنها نزلت بسبب أن النضر بن الحارث ونفرا من قريش قالوا : إن كان ما يقول محمد حقا فنحن نتولى الملائكة وهم أحق بالشفاعة لنا منه فأنزل الله : ولا يملك الذين يدعون من دونه الشفاعة إلا من شهد بالحق

İbn Kesîr'e göre bu ifade, kelâmullahı asıl anlamından çıkararak tahrif ve tevil edenlerin bu tutumlarında hata içinde olduklarını anlatır. Rivayet edilen kıssaya göre Musa aleyhisselam kavmine Allah'ın emirlerini bildirdiğinde içlerinden bir grup, Allah'ın söylediğini işittikten sonra emri kasıtlı olarak değiştirip başka türlü nakletmiştir. Bu tahrif, Tevrat'taki helal-haram, hak-batıl hükümlerinin rüşvet ve menfaat karşılığında değiştirilmesi şeklinde de açıklanmıştır.

فلما جاءوهم حرف فريق منهم ما أمرهم به وقالوا حين قال موسى لبني إسرائيل إن الله قد أمركم بكذا وكذا قال ذلك الفريق الذين ذكرهم الل ينقاد لكم بالطاعة

Beydâvî'ye göre bu ayet Yahudilerin bir kesiminin (özellikle atalarından bazılarının veya seçilen yetmiş kişinin) Allah'ın kelamını (Tevrat'ı veya Tur'da Musa'ya söylenenleri) işittikten, tam olarak anlayıp akıllarıyla kavradıktan sonra bile bilerek tahrif ettiğini anlatır. Bu tahrif, Muhammed'in vasfı ve recm ayeti gibi konularda metni veya yorumunu kendi isteklerine göre çevirmek şeklinde olmuştur. Ayetin asıl anlamı, bu topluluğun hahamları ve önderlerinin dahi bu durumda olduğunu, dolayısıyla cahil ve sıradan kimselerin durumunun daha da kötü olacağını, küfür ve tahriflerinin kendilerinde önceden var olan bir alışkanlık olduğunu göstermektedir.

وقيل هؤلاء من السبعين المختارين سمعوا كلام الله تعالى حين كلم موسى عليه السلام بالطور، ثم قالوا سمعنا الله تعالى يقول في آخره: إن استطعتم أن تفعلوا هذه الأشياء فافعلوا وإن شئتم فلا تفعلوا.