Taberî'ye göre âyetteki 'kelimeler' Âdem'in Rabbine yönelttiği tövbe ifadeleridir; Âdem bu kelimeleri Allah'tan telakki edip kabul etmiş, bu kabulle Allah da onun tövbesini kabul etmiştir. Rivayetlerde bu kelimelerin içeriği Âdem'in Allah'a 'beni elinle yarattın, ruhundan üfledin, rahmetin gazabını geçti, tövbe edip ıslah olursam beni cennete döndürür müsün?' şeklindeki sözleri veya 'Lâ ilâhe illâ ente...' duası olarak aktarılmıştır. Taberî 'tevvab' ve 'rahîm' kelimelerini de Allah'ın kula tövbe nimetini rızık kılması ve azaptan afva geçmesi olarak açıklar.

فمعنى ذلك إذا: فلقى الله آدم كلمات توبة فتلقاها آدم من ربه وأخذها عنه تائبا فتاب الله عليه بقيله إياها وقبوله إياها من ربه

Bu müfessire göre ayette gökler, yer ve dağların zikredilmesi, bunların emaneti taşıma bakımından en ağır ve en güçlü şeyler olmasından dolayıdır; bu üç unsur özellikle seçilmiştir çünkü yükleri taşımaya en elverişli olanlardır.

خص الأشياء الثلاثة بالذكر لأنها أشد الأمور وأحملها للأثقال

Kurtubî'ye göre 'kelimeler' ifadesinden kasıt, İbn Abbas, Hasan, Said b. Cübeyr, Dahhak ve Mücahid'e göre 'Rabbenâ zalemnâ enfüsenâ...' âyetidir. Ayrıca başka rivayetlerle 'kelimeler'in içeriği hakkında farklı görüşler nakledilmiştir: Arş'ın ayağında yazılı 'Muhammed Resûlullah' ile şefaat talebi, ağlama-haya-dua, ya da nedamet ve istiğfar gibi. Kurtubî bu görüşleri sıralayarak İbn Atıyye'nin, bunun Âdem'in bilinen istiğfardan başka bir şey söylemediğini gerektirdiği yorumunu da aktarır.

فقال أبن عباس والحسن وسعيد أبن جبير والضحاك ومجاهد هي قوله : ربنا ظلمنا أنفسنا وإن لم تغفر لنا وت

İbn Kesîr'e göre 'kelimeler'in tefsirinde Hz. Âdem'in günahını itiraf edip tövbe niyetiyle Rabbine 'Eğer tövbe edersem beni cennete döndürür müsün?' diye sorduğu ve bunun üzerine Allah'ın 'evet' cevabını verdiği rivayet edilmiştir. Ayrıca bu kelimelerin, Âdem'in kendisini yaratan ve kendisine ruhundan üfleyen Rabbine hitaben söylediği yakarış cümleleri olduğu; bir başka rivayette ise bu kelimelerin 'Allah'ım, senden başka ilah yoktur, seni tesbih ederim, nefsime zulmettim, beni bağışla/bana merhamet et/tövbemi kabul et' şeklindeki dualar olduğu aktarılmıştır. Bu rivayetlerin bazılarının senedinde kopukluk (inkıta') bulunduğu belirtilmiştir.

قال أرأيت يارب إن تبت وأصلحت قال الله إذا أدخلك الجنة فهي الكلمات

Beydâvî'ye göre Âdem'in Rabbinden aldığı kelimeler, onun bunları kabul edip benimseyerek gereğince amel ettiği ilâhî öğretilerdir; İbn Kesîr kıraatinde ise 'kelimeler' Âdem'e ulaşan ve onun söylediği tövbe sözleri olarak okunur ('Rabbenâ zalemnâ enfüsenâ' ayeti veya 'sübhâneke...' duası gibi). Ayrıca İbn Abbas'tan nakledilen bir rivayette Âdem'in Allah'a hitaben sorduğu ve Allah'ın 'evet' diye cevapladığı bir diyalog aktarılır. Metin ayrıca 'fe tâbe aleyhi' ifadesinin neden fâ harfiyle bağlandığını, tövbenin günahı itiraf, pişmanlık ve bir daha dönmemeye azmetmeyi içerdiği için açıklar ve Havvâ'nın zikredilmeyişinin Âdem'e tâbi olmasından kaynaklandığını belirtir.

وعن ابن عباس رضي الله تعالى عنهما قال: يا رب ألم تخلقني بيدك، قال: بلى، قال: يا رب ألم تنفخ في الروح من روحك، قال: بلى، قال: يا رب ألم تسبق رحمتك غضبك، قال: بلى