Bu müfessire göre ayet, borçlulardan (özellikle faiz ilişkisinde ana parayı geri alacak olanlardan) borçlu darlık içindeyse ona genişlik (ödeyebilecek duruma gelinceye) kadar mühlet verilmesini emretmektedir. Alacağın borçluya sadaka olarak bağışlanmasının ise, sadece darda olan (mu'sir) için geçerli olup bu mühlet vermekten daha hayırlı olduğu; zengin (mûsir) borçludan ise ana paranın alınması gerektiği belirtilmektedir. Taberî, iki farklı te'vil arasında, 'tasadduk' ifadesinin öncesindeki hükme (yani mu'sire mühlet verme hükmüne) bitişik olarak yorumlanmasını tercih etmektedir.

وأولى التأويلين بالصواب، تأويل من قال معناه: وأن تصدقوا على المعسر برءوس أموالكم خير لكم؛ لأنه يلي ذكر حكمه في المعنيين، وإلحاقه بالذي يليه أحب إلي من إلحاقه بالذي بعد منه.

Bu müfessire göre metin, Nur suresi 61. ayetteki 'ليس على الأعمى حرج' ifadesinin bağlamını açıklar: Müminler, kör, topal ve hasta gibi özürlü kimseleri akraba veya dostlarının evlerine götürüp onlarla birlikte yemek yerlerdi, fakat bunun bir hak ihlali sayılıp vebal getirebileceğinden çekinip kalplerinde şüphe duyarlardı. Ayet bu vesveseyi kaldırarak özürlülerin ve ev sahiplerinin birlikte yemesinde bir günah olmadığını bildirir. Metin ayrıca 'تبرج' kelimesinin gerçek anlamının, gizlenmesi gereken şeyi açığa çıkarmaya çalışmak olduğunu, kadının süsünü ve güzelliklerini erkeklere göstermesine tahsis edildiğini belirtir.

كان المؤمنون يذهبون بالضعفاء وذوي العاهات إلى بيوت أزواجهم وأولادهم وإلى بيوت قراباتهم وأصدقائهم فيطعمونهم منها ، فخالج قلوب المطعمين والمطعمين ريبة في ذلك ، وخافوا أن يلحقهم فيه حرج

Bu müfessire göre âyetteki 'كان' fiilinin nakıs mı tam mı olduğu ve 'تجارة' kelimesinin ref' veya nasb ile okunuşu nahiv açısından tartışılmış, farklı takdir ihtimalleri (Ferrâ, Zeccâc, Ebû Ali el-Fârisî görüşleri) sıralanmıştır. Ayrıca âyetin bağlamında ribâ ile ilgili hükmün, borçluya mühlet verilmesinin (نظرة) sadece ribaya mı yoksa tüm borçlara mı özgü olduğu konusunda İbn Abbas, Şüreyh, Dahhâk, Süddî, İbrahim'in görüşü ile Mücahid ve bir grup müfessirin görüşü karşılaştırılmıştır. Kadı'nın tercihiyle birinci görüş (ribaya has olması) daha racih bulunmuştur.

فقال ابن عباس وشريح والضحاك والسدي وإبراهيم : الآية في الربا ، وذكر عن شريح أنه أمر بحبس أحد الخصمين فقيل : إنه معسر ، فقال شريح : إنما ذلك في الربا

İbn Kesîr'e göre bu ayet, ödeme gücü olmayan borçluya karşı sabırlı olmayı emretmektedir; cahiliye ehlinin borçluya 'ya öde ya da faizi artır' dediği uygulamanın aksine, borçluya kolaylık göstermeye ve mümkünse ana sermayeyi de bağışlayıp borcu tamamen düşürmeye teşvik edilmektedir. Bu görüşünü desteklemek için Hz. Peygamber'den gelen çok sayıda hadisi farklı senetlerle nakletmektedir; bu hadislerde darda kalan borçluya kolaylık gösterenin veya borcunu bağışlayanın kıyamet gününde Allah'ın zıllinde barınacağı, duasının kabul edileceği ve sıkıntısının giderileceği bildirilmektedir.

يأمر تعالى بالصبر على المعسر الذي لا يجد وفاء فقال لا كما كان أهل الجاهلية يقول أحدهم لمدينه إذا حل عليه الدين إما ان تقضي وإما أن تربى ثم يندب إلى الوضع عنه ويعد على ذلك الخير والثواب الجزيل

Kurtubî'ye göre bu ayet, borçlusu darda olan alacaklıya, borcunu ertelemekle yetinmeyip ayrıca ona sadaka vermesini (borcu bağışlamasını) teşvik eder; bu tasadduk, sadece mühlet vermekten daha hayırlı sayılmıştır. Ayrıca 'fenazıratün ilâ meysera' hükmünün ribâ borcuna mahsus olmayıp bütün borç türlerinde darda kalan herkes için geçerli genel bir hüküm olduğu, âlimlerin çoğunluğunun görüşü olarak aktarılır.

ندب الله تعالى بهذه الألفاظ إلى الصدقة على المعسر وجعل ذلك خيرا من إنظاره

Bu müfessire göre ayet, borçlu darlık içindeyse alacaklının ona genişlik zamanına kadar mühlet vermesi gerektiğini bildirir. Ayrıca 'tasadduk etmeniz' ifadesiyle borcu bağışlamanın kastedildiği, bunun mühlet vermekten daha hayırlı olduğu; bir görüşe göre ise tasadduktan maksadın yine mühlet verme olduğu belirtilir.

لا يحل دين رجل مسلم فيؤخره إلا كان له بكل يوم صدقة