Taberî'ye göre bu ayet, Allah'ın kâfirlere ve müşriklere karşı, günahlarına ve küfürlerine rağmen cezalarını hemen vermeyip mühlet vermesindeki lütfunu anlatır. Ayrıca ayetin bağlamında geçen kıssa, ölümden korkup binlerce kişinin diyarlarından kaçtığı, Allah'ın onları öldürüp sonra bir peygamberin duasıyla dirilttiği topluluğa işaret eder. Taberî, İbn Abbas, Vehb b. Münebbih ve es-Süddî gibi müfessirlerden gelen farklı rivayetleri aktararak bu topluluğun sayısı (dört bin, sekiz bin, otuz bin küsur, kırk bin) ve kaçış sebebi (taun, cihaddan kaçış) hakkındaki ihtilafları nakleder.

قال: كانوا أربعة آلاف خرجوا فرارا من الطاعون، فأماتهم الله، فمر عليهم نبي من الأنبياء، فدعا ربه أن يحييهم حتى يعبدوه، فأحياهم

Zemahşerî'ye göre Allah'ın insanlar üzerindeki nimeti akıl vermesi, vahiy göndermesi ve helal-haramı öğretmesiyle tecelli etmiştir; buna rağmen insanlar şirke düşüp bu nimetin farkına varmamaktadır. Alternatif bir görüşe göre bu fazl, Allah'ın herkese eşit şekilde nazar edip istidlal edebileceği deliller koymasıdır, ancak insanların çoğu heveslerine uyarak bu delillere bakmaz ve şükretmeyen kâfirler olarak kalır.

وقد نصب مثل تلك الأدلة لسائر الناس من غير تفاوت ، ولكن أكثر الناس لا ينظرون ولا يستدلون اتباعا لأهوائهم ، فيبقون كافرين غير شاكرين

Kurtubî bu ayette geçen topluluğun sayısı hakkında çok farklı görüşleri (yüz binlerce, seksen bin, kırk bin, otuz bin, yedi bin, üç bin gibi) sıralar; ancak 'ألوف' kelimesinin çokluk cemi olması ve on ile daha aşağısı için kullanılmaması sebebiyle sayılarının on binden fazla olduğunu tercih eder. Ayrıca İbn Zeyd'in görüşüne göre 'ألوف' kelimesi topluluğun sayısını değil, aralarında ayrılık/fitne olmadan uyum içinde (مؤتلفون) olduklarını ifade eder; ancak bir grup ölümden kaçıp kurtuluş arayarak topluluktan ayrılınca Allah onları öldürmüştür.

والصحيح أنهم زادوا على عشرة آلاف لقوله تعالى : وهم ألوف وهو جمع الكثرة ولا يقال في عشرة فما دونها ألوف

İbn Kesîr, bu ayeti İsrailoğulları döneminde vebadan kaçarken bir vadide toplanan ve Allah'ın iki meleği aracılığıyla topluca öldürdüğü, sonra Hızkîl adlı bir peygamber vasıtasıyla dirilttiği topluluk kıssasıyla açıklar. Bu kıssada, kaderden kaçışın fayda vermeyeceğine ve Allah'tan kaçılacak yerin yine Allah olduğuna dair bir ibret ve ders bulunduğunu belirtir. Ayrıca bu olayın kıyamet günündeki cismani haşrin gerçekleşeceğine kesin bir delil teşkil ettiğini vurgular.

وفي هذه القصة عبرة ودليل على أنه لن يغني حذر من قدر وأنه لا ملجأ من الله إلا إليه فان هؤلاء خرجوا فرارا من الوباء طلبا لطول الحياة فعوملوا بنقيض قصدهم وجاءهم الموت سريع في آن واحد

Beydâvî'ye göre ayet, ölüm korkusuyla evlerinden kaçan bir topluluktan bahseder; bunlar Dâverdân köyünde vebadan kaçan halk veya krallarının cihad çağrısından kaçan İsrailoğulları'ndan bir topluluk olabilir. Allah onları öldürüp sonra diriltmiştir ki kaza ve kaderden kaçışın mümkün olmadığını anlayıp ibret alsınlar. Kıssanın faydası Müslümanları cihada ve şehadete teşvik etmek, tevekkül ve kadere teslimiyeti aşılamaktır.

فأماتهم الله ثم أحياهم ليعتبروا ويتيقنوا أن لا مفر من قضاء الله تعالى وقدره. أو قوما من بني إسرائيل دعاهم ملكهم إلى الجهاد ففروا حذر الموت فأماتهم الله ثمانية أيام ثم أحياهم.

Bu müfessire göre metin, Bakara 245'teki infak ayetinin, dinar sayısına göre kime öncelikle infak edileceğini gösteren bir rivayetle (kişinin kendisi, ailesi, hizmetçisi, ana-babası, akrabası ve son olarak Allah yolu) açıklandığını nakleder. Ayrıca Kur'an'ın âdetinin tevhid, vaaz-nasihat ve ahkâm beyanlarını birbirine karıştırarak vermesi olduğunu belirtir. Bunun yanında ölülerin diriltilmesiyle ilgili haberin imkân ve doğruluk açısından kesin olarak kabul edilmesi gerektiğini de tartışır.

قال عطاء : عن ابن عباس نزلت هذه الآية في رجل أتى للنبي عليه الصلاة والسلام فقال إن لي دينارا فقال : أنفقه على نفسك