Taberî bu ayeti, Allah'ın ifk hadisesinde yalan söyleyenlerin durumunu bildiğini, insanların ise gaybı bilemediklerinden bunu bilemeyeceklerini açıkladığı şeklinde yorumlar. Buna bağlı olarak metin, kıtal farziyetinin kime yönelik olduğu konusundaki ihtilafı aktarır; bazı âlimlere göre bu yalnızca Hz. Peygamber'in ashabına özgüyken, cumhura göre kifâye farzı gibi bir kısım Müslümanların yerine getirmesiyle diğerlerinden düşen bir yükümlülüktür. Ayrıca 'kerh' kelimesinin savaşı sevmemek anlamında olduğu, Allah'ın kulların bilmediği hayır ve şerri bildiği belirtilir.

وقال آخرون: هو على كل واحد حتى يقوم به من في قيامه الكفاية، فيسقط فرض ذلك حينئذ عن باقي المسلمين كالصلاة على الجنائز وغسلهم الموتى ودفنهم، وعلى هذا عامة علماء المسلمين وذلك هو الصواب عندنا لإجماع الحجة على ذلك

Zemahşerî'ye göre bu ayet grubu, İfk hadisesinin müminler için hayır olmasını ve o hadise sebebiyle inen on sekiz ayetin Resûlullah'ı yüceltip teselli etmesi, Hz. Ayşe'yi ve Ehl-i Beyt'i temize çıkarması bakımından büyük fayda taşıdığını açıklar. Ayrıca lemz (dille ayıplama) ve lakap takma yasağını ele alarak, müminlerin birbirini ayıplamasının aslında kendini ayıplamak gibi olduğunu, kötü lakapların yasaklandığını fakat güzel lakapların (künye gibi) sünnet olduğunu belirtir. Bu bağlamda Hz. Ebû Bekir, Hz. Ömer, Hamza ve Hâlid gibi sahâbîlerin güzel lakapları ile Bilâl, Habbâb, Sâlim gibi zayıf kabul edilen kişilerle alay eden Benî Temîm kıssası ve Hz. Âişe'nin Zeyneb bint Huzeyme ile Ümmü Selême hakkındaki sözleri örnek olarak zikredilir.

ومعنى كونه خيرا لهم : أنهم اكتسبوا فيه الثواب العظيم ؛ لأنه كان بلاء مبينا ومحنة ظاهرة ، وأنه نزلت فيه ثماني عشرة آية كل واحدة منها مستقلة بما هو تعظيم لشأن رسول الله صلى الله عليه وسلم

Bu metne göre Râzî, cihadın hükmü konusunda âlimlerin ihtilaf ettiğini aktarır: bir grup ayetin savaşı herkese farz kıldığını söylerken, İbn Ömer ve Ata'dan nakledildiğine göre bu hüküm sadece o dönemdeki Peygamber'in ashabına mahsustur. Ayrıca ayetin 'kürh' (hoşlanmama) ifadesinin, mükellefin Allah'ın hükmüne karşı bir isyanı değil, nefse ağır gelen bir meşakkati ifade ettiğini açıklar. Metin ayrıca cihada teşvik konusunda insanın kendi ilminin eksikliğini, Allah'ın ilminin kemalini bilerek O'nun emrine mutlak itaat etmesi gerektiğini vurgular.

واختلف العلماء في هذه الآية فقال قوم : إنها تقتضي وجوب القتال على الكل وعن مكحول أنه كان يحلف عند البيت بالله أن الغزو واجب ونقل عن ابن عمر وعطاء : أن هذه الآية تقتضي وجوب القتال على أصحاب الرسول عليه الصلاة والسلام في ذلك الوقت فقط

Kurtubî'ye göre bu ayet cihadın nefse ağır gelen bir yükümlülük olduğunu belirtir; bu ağırlık, malın harcanması, vatan ve ailenin terki, bedenin yaralara maruz kalması ve ölüm tehlikesi gibi sebeplerden ileri gelir, yoksa müminlerin Allah'ın farzını kerih görmeleri değildir. 'Umulur ki' ifadesi Allah'tan geldiğinde vücûb (kesinlik) anlamı taşır ve burada, kerih görülen cihadın aslında hayır, sevilen rahatlık ve savaştan kaçınmanın ise şer olduğu ifade edilir.

وإنما كان الجهاد كرها لأن فيه إخراج المال ومفارقة الوطن والأهل والتعرض بالجسد للشجاج والجراح وقطع الأطراف وذهاب النفس فكانت كراهيتهم لذلك لا أنهم كرهوا فرض الله تعالى

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah'ın işlerin akıbetini ve kulların dünya-ahiret maslahatlarını insanlardan daha iyi bildiğini, dolayısıyla O'nun emrine icabet edip itaat etmenin gerektiğini bildirir. Bu genel kural, insanın hoşlanmadığı bir şeyde (örneğin savaşa katılmak) hayır bulunabileceği, hoşlandığı bir şeyde (savaştan geri kalmak) ise düşmanın galebe çalması gibi bir zarar bulunabileceği ilkesiyle desteklenir. Metin bu bağlamda Bedir Savaşı öncesi olayları ve Hz. Peygamber'in ashabıyla istişaresini rivayet eder.

وهذا عام في الأمور كلها قد يحب المرء شيئا وليس فيه خيره ولا مصلحة ومن ذلك القعود عن القتال قد يعقبه استيلاء العدو على البلاد والحكم

Beydâvî'ye göre 'kürh' kelimesi, savaşın tabiat itibariyle insana ağır ve nahoş gelen bir şey olduğunu ifade eder; bu kelime mübalağa için ism-i mensup ya da mef'ûl anlamında masdar olabilir. Ayrıca kişinin hoşlanmadığı şeyin aslında kendisi için hayırlı, hoşlandığı şeyin ise şer olabileceğini; bunun nefsin arzularıyla gerçek maslahatın çoğu zaman ters düştüğünü gösterdiğini belirtir. Allah'ın neyin hayırlı olduğunu bildiği ama insanın bunu bilemediği vurgulanır.

وعسى أن تكرهوا شيئا وهو خير لكم وهو جميع ما كلفوا به، فإن الطبع يكرهه وهو مناط صلاحهم وسبب فلاحهم. وعسى أن تحبوا شيئا وهو شر لكم وهو جميع ما نهوا عنه، فإن النفس تحبه وتهواه وهو يفضي بها إلى الردى