Taberî, âyetin kimin hakkında nazil olduğuna dair birçok görüş nakleder: Suhayb b. Sinân ve Ebû Zer, Ahnes b. Şerîk, adı belirtilmeyen bir Mekkeli muhacir, veya Allah yolunda cihad edip nefsini satan/iyiliği emredip kötülükten sakındıran her kişi. Kendisi bu görüşler arasından, âyetin zahirine en uygun olanın Ömer b. Hattâb'dan rivayet edilen, yani iyiliği emredip münkeri nehyeden ve bu yüzden öldürülen kişi hakkındaki yorum olduğunu belirtir.

والذي هو أولى بظاهر هذه الآية من التأويل، ما روي عن عمر بن الخطاب

Bu müfessire göre âyet, önceki âyette dünyayı din karşılığında satan kişinin zikredilmesinden sonra, tersine dinini/nefsini/malını din yolunda feda eden kişinin durumunu anlatmaktadır. Râzî, âyetin nüzul sebebi olarak İbn Abbas'tan rivayet edilen kıssayı aktarır: Suheyb, Ammar, Süm eyye, Yasir, Bilal, Habbab ve Abis müşrikler tarafından işkenceye tutulmuş, Suheyb malını vererek dinini kurtarmış ve Medine'ye dönünce Ebu Bekir onu 'alışverişin kazançlı olsun' diye karşılamıştır. Ayrıca Katade'den nakille bu kişilerin Haricîlerden değil, Allah rızası için müşriklere karşı savaşan sahabeden olduğu belirtilir.

روى ابن عباس أن هذه الآية نزلت في صهيب بن سنان مولى عبد الله بن جدعان ، وفي عمار بن ياسر ، وفي سمية أمه ، وفي ياسر أبيه ، وفي بلال مولى أبي بكر ، وفي خباب بن الأرت ، وفي عابس مولى حويطب أخذهم المشركون فعذبوهم

İbn Kesîr'e göre bu ayet münafıkların tümü ve müminlerin tümü hakkında genel bir hükümdür; bu görüş Katade, Mücahid ve Rabî' b. Enes'ten nakledilmiş ve sahih görülmüştür. Ayrıca Nevf el-Bikâlî'den nakledilen bir rivayette, Kur'an'da bu ümmetten bir grubun vasfının bulunduğu, dini dünyaya alet eden, dilleri baldan tatlı ama kalpleri sabırdan acı olan, insanlara koyun postu giyinip kalpleri kurt kalbi olan kimseler olduğu; bunların Allah'a karşı cüretkarlık ettikleri ve O'na güvendikleri belirtilir. Nevf, bu vasfı Kur'an'da düşününce bunların münafıklar olduğunu bulmuştur.

قوم يحتالون على الدنيا بالدين ألسنتهم أحلى من العسل وقلوبهم أمر من الصبر يلبسون للناس مسوك الضأن وقلوبهم قلوب الذئاب

Beydâvî'ye göre âyetteki 'nefsini satan' ifadesi, kişinin canını cihad yolunda veya emr-i bi'l-ma'ruf nehy-i ani'l-münker uğrunda öldürülünceye kadar feda etmesini anlatır; bu fedakârlık Allah'ın rızasını kazanma amacıyla yapılır. Ayrıca âyetin Suhayb b. Sinân er-Rûmî hakkında indiği rivayet edilir; müşrikler onu dinden döndürmek için işkence ettiklerinde, kendisinin yaşlı biri olduğunu, ne yanlarında ne karşılarında bir fayda ya da zarar veremeyeceğini söyleyip malını vererek serbestçe Medine'ye gitmiştir. Allah'ın kullara şefkatli olması, onlara böyle bir 'satış'a yönlendirip cihadla mükellef kılarak gazve ve şehitlik sevabına layık kılmasıyla açıklanır.

ومن الناس من يشري نفسه يبيعها أي يبذلها في الجهاد، أو يأمر بالمعروف وينهى عن المنكر حتى يقتل ابتغاء مرضات الله طلبا لرضاه. قيل: إنها نزلت في صهيب بن سنان الرومي، أخذه المشركون وعذبوه ليرتد فقال: إني شيخ كبير لا ينفعكم إن كنت معكم ولا يضركم إن كنت عليكم فخلوني وما أنا عليه وخذوا مالي فقبلوه منه وأتى المدينة.