Taberî'ye göre ayette geçen 'kerre' kelimesi dünyaya dönüş anlamındadır; kâfirlerin tabileri, kendilerine uyulan reislerin azabı görünce kendilerinden teberri ettikleri gibi, kendileri de dünyaya dönüp o reislerden teberri etmeyi temenni edeceklerdir. Ayrıca 'hasretler' ifadesiyle ilgili olarak, Allah'ın kâfirlere kötü amellerini kıyamet günü pişmanlık verici bir şekilde göstereceği görüşünü, zahire dayanan te'vil olarak tercih etmiş, Süddî'nin farklı (bâtınî) yorumunu zahiri desteklemeyen uzak bir görüş olarak reddetmiştir.

فالذي هو أولى بتأويل الآية ما دل عليه الظاهر دون ما احتمله الباطن الذي لا دلالة على أنه المعني بها. والذي قال السدي في ذلك وإن كان مذهبا تحتمله الآية، فإنه منزع بعيد

Râzî'ye göre bu ayetteki 'وما هم بخارجين منها' ifadesi, cehennemden çıkmayacak olanların yalnızca burada belirtilen kişilere (kâfirlere) has kılındığını gösterir; bu tahsis sebebiyle, kıble ehlinden büyük günah işleyenlerin cehennemden çıkabileceği sonucu çıkarılmıştır. Bu görüş, Ehl-i Sünnet (Ashab) tarafından bir delil olarak ileri sürülmüştür.

فقالوا : إن قوله { وما هم } تخصيص لهم بعدم الخروج على سبيل الحصر فوجب أن يكون عدم الخروج مخصوصا بهم

Kurtubî bu ayette 'yürihimullâhu a'mâlehüm haseratin' ifadesinin iki yönde anlaşılabileceğini aktarır: Rabi'a'ya göre bunlar kâfirlerin işledikleri kötü amellerdir ve bu ameller yüzünden ateşe girmişlerdir; İbn Mesud ve Suddî'ye göre ise terk ettikleri sâlih ameller olup bunları kaçırdıkları için cennetten mahrum kalmışlardır. Suddî'nin rivayetinde ayrıca cennetin onlara gösterilip evlerinin de gösterileceği, sonra bunun müminler arasında paylaştırılacağı ve bunun pişmanlık anı olacağı anlatılır. Kurtubî ayrıca 'la yedhulûne'l-cennete' ayetiyle birlikte bu ayetin ehl-i sünnetin kâfirlerin cehennemde ebedî kalacağına dair delillerinden biri olduğunu belirtir.

قال الربيع : اي الأعمال الفاسدة التي ارتكبوها فوجبت لهم بها النار وقال بن مسعود والسدي : الأعمال الصالحة التي تركوها ففاتتهم الجنة ورويت في هذا القول أحاديث قال السدي : ترفع لهم الجنة فينظرون إليها والى بيوتهم فيها لو أطاعوا الله تعالى ثم تقسم بين المؤمنين فذلك حين يندمون

Beydâvî'ye göre bu ayetlerde kıyamet günü tabi olunanların (önderlerin) kendilerine tabi olanlardan teberri edeceği (uzaklaşacağı) anlatılır; azabı gördüklerinde aralarındaki dünyevi bağlar (din birliği ve ortak amaçlar) kopar. Tabi olanlar ise dünyaya bir kez daha dönme temennisinde bulunarak önderlerinden aynı şekilde teberri etmek isterler, ancak Allah onlara amellerini pişmanlık verici bir biçimde gösterir ve onlar ateşten asla çıkamayacaklardır.

إذ تبرأ الذين اتبعوا من الذين اتبعوا بدل من إذ يرون، أي إذ تبرأ المتبوعون من الأتباع. وقرئ بالعكس، أي تبرأ الأتباع من الرؤساء

İbn Kesîr, bu bağlamda müşrikler için namaz kılmanın ve onlara istiğfar etmenin yasak olduğunu, çünkü Allah'ın af ve bağışlamayı ehl-i kıbleye özgü kıldığını, müşriklerin ise bundan istisna tutulduğunu aktarır. Bunun delili olarak Hz. Ali'den nakledilen, Ebû Tâlib'in vefatı ile ilgili rivayeti ve Atâ b. Ebî Rabâh'ın sözünü zikreder.

ماكنت لأدع الصلاة على أحد من أهل القبلة ولو كانت حبشية حبلي من الزنا لأني لم أسمع الله حجب الصلاة إلا عن المشركين