Bu metin parçasında Taberî birden fazla ayetin tefsirini bir araya getirmiştir: Allah'ın izzet ve hikmet sıfatlarının O'nun düşmanlarından intikam alması ve yarattıklarını tedbir etmesiyle ilgili olduğunu, İbrahim'in kelimelerle imtihan edilmesinin bunlardan hangisi olduğuna dair kesin bir iddiada bulunulamayacağını, İbrahim ve İsmail'in duasının özellikle Hz. Muhammed'e yönelik olduğunu ve 'kitap ve hikmet' ifadesindeki hikmetin ne olduğu konusunda müfessirler arasında ihtilaf bulunduğunu (sünnet mi yoksa dinde fıkıh/anlayış mı) aktarır. Hikmet kelimesi için hem 'sünnet' hem de 'dinde fıkıh ve anlayış' görüşleri nakledilmiştir.

وإذ كان ذلك كذلك، فغير جائز لأحد أن يقول: عنى الله بالكلمات التي ابتلي بهن إبراهيم شيئا من ذلك بعينه دون شيء، ولا عنى به كل ذلك إلا بحجة يجب التسليم لها من خبر عن الرسول صلى الله عليه وسلم، أو إجماع من الحجة

Zemahşerî'ye göre 'el-Azîz' ve 'el-Hakîm' sıfatları, Allah'ın hem galip gelinemez bir güç sahibi olduğunu hem de yaptığı her işi hikmetle yaptığını, verdiği sözü de hikmet gereği yerine getirdiğini belirtir. Bu ifade, Musa'ya asanın yılana dönüşmesi gibi akılların uzak gördüğü mucizeyi göstermeden önce bir hazırlık ve zemin oluşturmaktadır. Yani konuşan zatın hem güçlü hem hikmetli olduğu vurgulanarak mucizenin gerçekleşeceğine zihinsel bir hazırlık yapılmaktadır.

والعزيز الحكيم : صفتان للمبين ، وهذا تمهيد لما أراد أن يظهره على يده من المعجزة ، يريد : أنا القوي القادر على ما يبعد من الأوهام كقلب العصا حية ، الفاعل كل ما أفعله بحكمة وتدبير

Bu metinde Râzî, İbrahim'in duasının zürriyetinden bir peygamber gönderilmesini talep ettiğini ve bu peygamberin bizzat onlardan olmasının hem şereflerini artıracağını hem de doğruluğunun bilinmesini kolaylaştıracağını açıklar. Ayrıca 'el-Azîz el-Hakîm' vasıflarının Kitab'a değil Allah'a ait sıfatlar olarak okunmasının daha uygun olduğunu, çünkü bunun hakikat olup mecazdan evla olduğunu belirtir. Son olarak Kitab ve Hikmet kavramlarını, tilavetin ve ahkâmın öğretilmesi bağlamında izah eder.

أنا إذا جعلناهما صفة لله تعالى كان ذلك حقيقة ، وإذا جعلناهما صفة للكتاب كان ذلك مجازا والحقيقة أولى من المجاز

Kurtubî'ye göre ayette geçen 'yetlû' fiili resûle sıfat olarak nasb mahallindedir ve 'okur' anlamındadır; 'kitab' Kur'an'ı, 'hikmet' ise dinde bilgi ve derin anlayışı (fıkh) ifade eder. Müfessir, hikmetin Mâlik'e göre Allah'tan gelen bir tabiat ve nur, Katâde'ye göre sünnet ve şeriatın açıklanması, bazılarına göre de özel olarak hüküm ve kaza olduğunu nakleder. Ayrıca 'tezkiye' kelimesinin şirk pisliğinden temizlemek anlamına geldiğini ve Peygamber'in ümmi olmasının farklı hikmetlerle açıklandığını aktarır.

الكتاب : القرآن والحكمة : المعرفة بالدين والفقه في التأويل والفهم الذي هو سجية ونور من الله تعالى قاله مالك ورواه عنه بن وهب وقاله بن زيد وقال قتادة : الحكمة السنة وبيان الشرائع

İbn Kesîr'e göre bu ayette İbrahim'in (a.s.) duası Allah tarafından ezelî ilim ve kaderde önceden takdir edildiği şekilde kabul edilmiştir; bu duanın karşılığı olarak gönderilen peygamber Hz. Muhammed'dir (s.a.v.), zira Hz. Peygamber kendisinin bu duanın ve İsa'nın müjdesinin sonucu olduğunu bildirmiştir. Ayette geçen 'kitap' Kur'an, 'hikmet' ise sünnet olarak açıklanmış, 'tezkiye' de Allah'a itaat ve ihlas ya da hayrı öğretip şerden sakındırma şeklinde yorumlanmıştır.

قالوا يا رسول الله أخبرنا عن بدء أمرك فقال دعوة أبي إبراهيم عليه السلام وبشرى عيسى بن مريم ورأت أمي كأنه خرج منها نور أضاء له قصور الشام

Beydâvî'ye göre bu ayetlerde İbrahim ve İsmail'in duası, hem kendileri hem soyları için İslâm'da (teslimiyet/ihlas) sebat veya artış talebi içermektedir. Zürriyetten yalnız bir kısmının 'müslim ümmet' olarak zikredilmesi, ilahi hikmetin tüm soyun ihlasta birleşmesini gerektirmediği, aksi halde dünya düzeninin bozulacağı düşüncesine dayandırılır. Gönderilecek peygamber ise Hz. Muhammed olarak açıklanır ve bu duanın icabet edilmiş hali olduğu belirtilir.

وخصا بعضهم لما أعلما أن في ذريتهما ظلمة، وعلما أن الحكمة الإلهية لا تقتضي الاتفاق على الإخلاص والإقبال الكلي على الله تعالى، فإنه مما يشوش المعاش، ولذلك قيل: لولا الحمقى لخربت الدنيا