Taberî'ye göre bu ayet, Yahudi ve Hristiyanların birbirlerinin dinini geçersiz saydığı hâlde bunu bir bilgisizlikten değil, kendi kitaplarının (Tevrat ve İncil) birbirini doğruladığını ve Peygamber'in nübüvvetini de tasdik ettiğini bildikleri halde inkarcı bir tavırla söylediklerini bildirir. Kıyamet günü Allah bu ihtilaf edenler arasında hüküm verecek, doğru olanı ödüllendirip batıl olanı cezalandıracaktır. Ayrıca 'kıyamet' kelimesinin, insanların kabirlerinden Rablerine kalkması (kıyam) anlamından geldiği dilbilimsel olarak açıklanır.

فأخبر جل ثناؤه أن كل فريق منهم قال ما قال من ذلك على علم منهم أنهم فيما قالوه مبطلون، وأتوا ما أتوا من كفرهم بما كفروا به على معرفة منهم بأنهم فيه ملحدون.

Zemahşerî'ye göre bu ayette 'Sebt günü kılındı' ifadesinin anlamı, o günde Sebt'e (Cumartesi'ye) tazim etmenin ve o gün avlanmayı terk etmenin onlara farz kılınmış olmasıdır. Ayrıca Allah her iki taraftan (ihtilaf edenleri) hak ettiği şekilde cezalandıracaktır.

ومعنى جعل السبت : فرض عليهم تعظيمه وترك الاصطياد فيه . وقرىء : ( إنما جعل السبت ) ، على البناء للفاعل وقرأ عبد الله : ( إنا أنزلنا السبت )

Bu müfessire göre Yahudi ve Hristiyanların birbirini 'hiçbir şey (temeli olmayan bir din) üzerinde değilsin' diye itham etmeleri, aslında herbirinin dininin batıllığına dair mübalağalı bir ifadedir. Kitap ehlinin bu tutumu tutarsızdır çünkü Tevrat ve İncil birbirini tasdik eder; Tevrat İsa'yı, İncil de Musa'yı doğrular, dolayısıyla birine iman edip diğerini inkâr etmek doğru değildir. Ayetteki 'yerihimu' ifadesinin kıyamette taraflar arasında hükmedilmesiyle ilgili dört farklı görüş nakledilmiştir.

وحق من حمل التوراة أو الإنجيل أو غيرهما من كتب الله وآمن به أن لا يكفر بالباقي لأن كل واحد من الكتابين مصدق للثاني شاهد لصحته ، فإن التوراة مصدقة بعيسى عليه السلام ، والإنجيل مصدق بموسى عليه السلام

Kurtubî'ye göre ayetteki 'Yahudiler dedi ki' ifadesi lafzen umum, anlamca husus taşır; yani bütün Yahudiler bunu söylemedi, belirli bazı kişiler (Sellam b. Mişkem, Nu'man b. Ebî Evfâ, Şâs b. Kays, Mâlik b. Sayf) bunu söylemiştir ama söz onların içindeki tanınmış kişilerden geldiği için topluluğa nispet edilmiştir. Ayrıca bu sözün Üzeyir kıssasıyla ilgili bir rivayet zemininde ortaya çıktığı, Tevrat'ın unutulup Üzeyir'e yeniden öğretilmesi olayının bazı Yahudileri onun Allah'ın oğlu olduğu sapkın inancına sürüklediği nakledilir.

هذا لفظ خرج على العموم ومعناه الخصوص لأن ليس كل اليهود قالوا ذلك وهذا مثل قوله تعالى : الذين قال لهم الناس ولم يقل ذلك كل الناس

İbn Kesîr'e göre bu ayet Yahudi ve Hristiyanların birbirlerini yalanlamalarını, aslında her iki kitapta da diğerini tasdik eden hükümler bulunmasına rağmen inatla ve husumetle karşılıklı küfretmelerini beyan eder. Bu durum Necran hristiyanları ile yahudi hahamlarının Hz. Peygamber'in huzurunda tartışmaları sebebiyle nüzul etmiştir; her taraf elindeki kitabı bilerek diğerinin kitabını inkar etmiştir. Mücahid ve Katade'den nakledilen görüşe göre ise her iki ümmetin ilk nesilleri hak üzere idiyken sonradan bidatler çıkarıp ayrılığa düşmüşlerdir.

فأنزل الله في ذلك من قولهما قال إن كلا يتلو في كتابه تصديق من كفر به أن يكفر اليهود بعيسى وعندهم التوراة فيها ما أخذ الله عليهم على لسان موسى بالتصديق بعيسى

Beydâvî'ye göre bu ayet, Yahudi ve Hristiyanların birbirlerinin dinini geçersiz sayarak karşılıklı tartışmalarını konu alır; her iki taraf da kendi kitabını okuyan ilim ehli olduğu halde diğerinin dinini tümüyle batıl ilan etmiştir. Bu tutum, cahillerin (putperestler gibi) yaptığı benzer inkârla bir tutulmuş ve kınanmıştır, çünkü asıl kınanan şey neshedilmemiş kısımların da inkâr edilerek peygamber ve kitaba küfredilmesidir. Kıyamet günü Allah'ın aralarında hükmedeceği, her tarafa layık olduğu cezayı vereceği belirtilir.

نزلت لما قدم وفد نجران على رسول الله صلى الله عليه وسلم، وأتاهم أحبار اليهود فتناظروا وتقاولوا بذلك. وهم يتلون الكتاب الواو للحال، والكتاب للجنس أي: قالوا ذلك وهم من أهل العلم والكتاب.