Taberî'ye göre bu ayet, müminlere namazı vaktinde ve şartlarıyla eda etmelerini, zekâtı gönül hoşluğuyla farz kılındığı şekilde vermelerini ve dünya hayatında iken hayırlı ameller işleyip bunları kendileri için ahirete azık olarak takdim etmelerini emretmektedir. Ayrıca 'tecidûhu' ifadesindeki zamir hazif yoluyla 'sevabını' anlamına gelmekte olup, Allah'ın kullarının açık-gizli tüm yaptıklarını görüp bildiğini, bunun hem bir vaad hem bir vaîd, hem emir hem zecr içerdiğini belirtir.

وإنما قال: {تجدوه} والمعنى: تجدوا ثوابه كما حدثت عن عمار بن الحسن، قال: ثنا ابن أبي جعفر، عن أبيه، عن الربيع: " قوله: {تجدوه} يعني: تجدوا ثوابه عند الله "

Zemahşerî'ye göre bu ayette Allah, kullarına amellerini ıslah edecek şeyi vahyetmiş olduğundan onların kâfirlerden bir şey işitmeye ihtiyaçları yoktur. Ayrıca ayette geçen 'tevellev' ifadesiyle kastedilenlerin münafıklar olduğunu, bunların Yahudilerle dostluk kurup onlara müminlerin sırlarını naklettiklerini belirtir. Yahudilerin 'Allah'ın gazap ettiği kavim' olarak nitelendirilmesi ise başka bir ayete (Mâide, 'men leanehullah ve gadıbe aleyh') atıfla açıklanır.

كان المنافقون يتولون اليهود وهم الذين غضب الله عليهم في قوله تعالى : ( من لعنه الله وغضب عليه ) ويناصحونهم وينقلون إليهم أسرار المؤمنين

Bu müfessire göre ayette geçen amellerin bulunması, o amellerin aynısının değil, sevap ve karşılığının bulunması anlamına gelir; çünkü işlenen ameller kendisi baki kalmaz ve aynen bulunması zaten arzu edilen bir şey değildir. Ayrıca Allah'ın az veya çok hiçbir ameli gözden kaçırmayacağı vurgusu, hem küçük amellere bile karşılık verileceğine dair bir teşvik hem de kötülükten sakındırma anlamı taşır.

فبقي أن المراد وجدان ثوابه وجزائه ، ثم قال : أي أنه لا يخفى عليه القليل ولا الكثير من الأعمال وهو ترغيب من حيث يدل على أنه تعالى يجازي على القليل كما يجازي على الكثير ، وتحذير من خلافه الذي هو الشر

Kurtubî, ölen kişinin geride bıraktığı malın gerçekte varisine ait olduğunu, kişinin kendi malının ise dünyada önceden hayır için sarf ettiği (takdim ettiği) şey olduğunu nakleder. Bu görüşü Hz. Ömer'in Bakî'u'l-Garkad'a uğrayıp kabir ehline seslenmesi ve gaipten gelen cevap kıssasıyla ve şairlerin bu manaya dair beyitleriyle destekler.

يا بن الخطاب أخبار ما عندنا أن ما قدمناه وجدناه وما أنفقناه فقد ربحناه وما خلفناه فقد خسرناه

Bu müfessire göre Allah, kullarını namaz kılmak ve zekat vermek gibi kendilerine kıyamet günü fayda sağlayacak işlerle meşgul olmaya çağırmaktadır. Allah'ın kulların yaptığı hiçbir işi (hayır veya şer, gizli veya açık) gözden kaçırmadığı ve her ameli sahibine karşılığıyla ödüllendireceği bildirilmektedir. Bu haber şeklinde gelen ifade aslında hem bir vaad hem bir tehdit, hem bir emir hem bir sakındırma içermektedir; Allah kullarına tüm amellerini gördüğünü bildirerek onları itaate teşvik etmiş, isyandan da sakındırmıştır.

وهذا الكلام وإن كان قد خرج مخرج الخبر فإن فيه وعدا ووعيدا وأمرا وزجرا وذلك أنه أعلم القوم أنه بصير بجميع أعمالهم ليجدوا في طاعته

Beydâvî'ye göre ehl-i kitabın âlimleri, müminlere hak kendilerine apaçık belli olduktan sonra, sırf nefislerinden kaynaklanan hasetle onları imandan sonra küfre döndürmek istemişlerdir. Bu ayet müminlere, Allah'ın emri (savaş izni veya cizye hükmü) gelinceye kadar affetmelerini ve müsamaha göstermelerini emretmekte, ardından namaz ve zekatla Allah'a sığınmaları öğütlenmektedir. İbn Abbas'tan bu hükmün kılıç ayetiyle nesholunduğu rivayet edilse de Beydâvî buna itirazda bulunur.

وعن ابن عباس رضي الله عنهما إنه منسوخ بآية السيف، وفيه نظر إذ الأمر غير مطلق