Taberî'ye göre bu ayet, kitap ehli olan Yahudi ve Hristiyan bilginlerinin, ellerindeki Tevrat'ın hakikatini bildikleri halde Hz. Peygamber'i kıskançlık ve haset yüzünden inkâr edip Allah'ın Tevrat'taki emrine sırt çevirdiklerini anlatır. Onlar Tevrat'ı bir yana bırakıp Âsaf'ın kitabı ile Hârût ve Mârût'un sihrine yönelmişler, böylece Allah'ın kendilerinden aldığı ahdi bilerek ve tanıyarak bozmuşlardır.

لما جاءهم محمد صلى الله عليه وسلم عارضوه بالتوراة فخاصموه بها، فاتفقت التوراة والقرآن، فنبذوا التوراة وأخذوا بكتاب آصف وسحر هاروت وماروت

Zemahşerî'ye göre bu ayet, kendilerinden cizye alınacak olan Ehl-i Kitab'ın Allah'a ve ahiret gününe gerçek anlamda iman etmediklerini, çünkü Yahudilerin ikilik (tesniye) ve Hristiyanların üçleme (teslis) inancında olduklarını, ayrıca Allah ve Resulünün haram kıldığını haram saymadıklarını belirtir. Cizyenin isimlendirilmesi konusunda ise, zimmet ehlinin ödemekle yükümlü olduğu bir bedel olması veya öldürülmekten muaf tutulmalarına karşılık verdikleri bir karşılık olması sebebiyle bu adı aldığı açıklanır. 'An yed' ifadesi hem verenin eli hem de alanın eli açısından çok yönlü olarak yorumlanır: itaatkâr ve boyun eğerek, peşin olarak, ya da galip ve hükmedici bir el karşısında teslimiyetle verilmesi anlamlarına gelebilir.

نفى عنهم الإيمان بالله لأن اليهود مثنية والنصارى مثلثة . وإيمانهم باليوم الآخر لأنهم فيه على خلاف ما يجب وتحريم ما حرم الله ورسوله ؛ لأنهم لا يحرمون ما حرم في الكتاب والسنة

Kurtubî'ye göre ayette geçen 'nebeze/attı' fiilinin muhatabı Tevrat'tır; Ehl-i Kitab'ın Peygamber'i inkâr edip yalanlamaları Tevrat'ı terk etmeleri anlamına gelmektedir. Bu bağlamda Süddî'nin görüşü olarak Asaf'ın kitabına ve Harut-Marut sihrine yönelmeleri, Şa'bî'nin görüşü olarak Kur'an'ı okuyup amel etmemeleri, Süfyan b. Uyeyne'nin görüşü olarak da Kitab'ı süsleyip helal-haramına uymamaları nakledilmiştir. Bu davranış bilmeyen cahil kişinin fiiline benzetilmiş, oysa lafızdan onların bilerek küfre girdikleri anlaşılmaktadır.

قال السدي : نبذوا التوراة وأخذوا بكتاب آصف وسحر هاروت وماروت وقيل : يجوز أن يعني به القرآن قال الشعبي : هو بين أيديهم يقرءونه ولكن نبذوا العمل به

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Yahudilerin Hz. Muhammed geldiğinde Tevrat'la ona itiraz etmelerine, ancak Tevrat ile Kur'an'ın uyuştuğunu görünce Tevrat'ı bırakıp Asaf'ın kitabı ile Harut ve Marut'un sihrine yönelmelerine işaret eder. Şeytanların Süleyman'ın ölümünden sonra onun altına gömdüğü yazıları çıkarıp aralarına sihir ve küfür karıştırdıkları, cahillerin Süleyman'ı bu yüzden kâfirlikle itham ettikleri anlatılır. Ayrıca Yahudilerin Hz. Muhammed'e beş soru sorup imtihan ettikleri, son olarak Cebrail'in kendilerine düşman olduğunu söyleyip Mikail olsaydı iman edeceklerini belirtmeleri üzerine bu ayetin indiği aktarılır.

فلما مات سليمان أخرجته الشياطين فكتبوا بين كل سطرين سحرا وكفرا وقالوا هذا الذي كان سليمان يعمل بها قال فأكفره جهال الناس وسبوه ووقف علماء الناس

Beydâvî'ye göre ayette geçen 'kendilerinde olanı tasdik eden Allah'ın kitabı' Tevrat'ı işaret eder ve kitap ehlinden bir grup, kendilerine gelen Resûl'ü (Hz. Peygamber) yalanlayarak, aslında onu tasdik eden Tevrat'ı da reddetmiş olmuşlardır; çünkü Tevrat, mucizelerle desteklenen resullere iman edilmesini gerektirir. Kitabı 'arkalarına atmaları' ondan tam bir yüz çevirmenin, hiç dikkat etmemenin temsili bir ifadesidir; 'sanki bilmiyorlarmış gibi' ifadesi ise, aslında bilgilerinin sağlam olduğunu ama inatla bilmiyormuş gibi davrandıklarını gösterir. Beydâvî bu iki ayetten hareketle Yahudi milletinin dört fırkaya ayrıldığını belirtir: Tevrat'a iman edip hakkını yerine getirenler, ahitlerini açıkça bozup haddi aşanlar, cehaletleri sebebiyle bilmeden reddedenler ve zahiren bağlı kalıp gizlice inatla terk edenler.

وراء ظهورهم مثل لإعراضهم عنه رأسا، بالإعراض عما يرمي به وراء الظهر لعدم الالتفات إليه. كأنهم لا يعلمون أنه كتاب الله، يعني أن علمهم به رصين ولكن يتجاهلون عنادا.

Bu müfessire göre ayetteki 'nebeze ferikun' ifadesi, kitap ehlinden bir grubun Tevrat'ı bilerek ve tanıyarak terk ettiklerini gösterir; çünkü bu tabir ancak bilen kimseler hakkında kullanılır. Buna göre onlar Hz. Muhammed'in nübüvvetine dair Tevrat'taki delilleri bildikleri halde bunu inkar etmişlerdir, ancak böyle inkarcıların büyük topluluğa değil azınlığa ait olması gerekir.

فدلالة على أنهم نبذوه عن علم ومعرفة لأنه لا يقال ذلك إلا فيمن يعلم