Bu metne göre Taberî, ayetteki 'vird' (suya varma/gelme) ifadesinin 'girmek' anlamında kullanıldığını, ancak bunun oradan çıkmayı gerektirmediğini belirtir. Ayrıca 'ورد' kelimesinin masdar olduğunu, bu yüzden çoğul yapılmadığını ama çoğula sıfat olarak kullanıldığını açıklar. 'Atşan' (susamış) ifadesinin ise kâfirlerin cehenneme susuz bir halde sevk edilecekleri anlamına geldiğini, bunu İbn Abbas, Ebu Hureyre, Hasen (el-Basrî), Katâde ve Süfyan gibi müfessirlerden gelen rivayetlerle desteklediğini aktarır.

والورد: مصدر من قول القائل: وردت كذا أرده وردا، ولذلك لم يجمع، وقد وصف به الجمع.

Zemahşerî'ye göre âyet, mücrimlerin cehenneme aşağılanma ve hafife alınma yoluyla sevk edileceğini anlatır; bunlar susuzluktan suya sürülen hayvanlar gibi tasvir edilmiştir. 'Vird' kelimesi burada 'susamışlar' anlamındadır, çünkü suya varan kimse ancak susuzluktan dolayı varır. Ayrıca Hasan'ın bu âyeti farklı bir kıraatle (yühşeru'l-müttekûn, yüsâku'l-mücrimûn) okuduğu nakledilmiştir.

وذكر الكافرون بأنهم يساقون إلى النار بإهانة واستخفاف كأنهم نعم عطاش تساق إلى الماء . والورد : العطاش لأن من يرد الماء لايرده إلا لعطش

Bu müfessire göre 'ورد' kelimesi burada 'المورود عليه' (kendisine varılan, suya benzetilen şey) anlamındadır; Allah Firavun'u suya varan sürünün önderine, tabilerini de suya gelenlere benzetmiştir. Cehennemliklerin susamış hayvanlar gibi ateşe sürüldüğü belirtilmiş, oysa varılan yer su değil ateş olduğu için bu 'ورد'in kötü bir varış olduğu vurgulanmıştır. Ayrıca 'زمر' kelimesinin, birbiri ardınca gelen ayrı grupları ifade ettiği ve cehennem kapılarının onlar oraya ulaştığında açılacağı açıklanmıştır.

فشبه الله تعالى فرعون بمن يتقدم الواردة إلى الماء وشبه أتباعه بالواردين إلى الماء

Kurtubî'ye göre 'verdâ' kelimesi günahkârların susamış, yaya ve ayakları çıplak halde sürülerek cehenneme sevk edildiklerini ifade eder. Bu görüşe göre kelime, suya susamış olarak varan develere benzetme yoluyla açıklanmakta, aralarında çelişki olmayan bu nitelendirmelerin (susamışlık, yayalık, çıplak ayaklılık, bölük bölük olma) hepsinin birlikte geçerli olabileceği belirtilmektedir.

ولا تناقض بين هذه الأقوال فيساقون عطاشا حفاة مشاة أفواجا

İbn Kesîr, ateşe varmanın 'girmek' (duhûl) olarak isimlendirildiğini, oysa bunun ateşten çıkmak (sudûr) anlamına gelmediğini belirtir. Ayrıca İbn Mes'ûd'dan nakledilen bir rivayete göre o durumda insanlar sağır, dilsiz ve kör olacak, bir kısmı da susuzluktan yüzüstü sürünerek yürüyecektir.

فسمى الورود على النار دخولا وليس بصادر

Beydâvî'ye göre günahkârlar susamış hayvanların suya sürülmesi gibi cehenneme sürülecektir. 'Şefaate güç yetiremezler' ifadesindeki zamir kullara racidir; bunlar ancak Allah katında iman ve salih amelle bir ahit edinmiş, ya da Allah'tan buna izin almış olanlar şefaat edebilecektir. Bir başka görüşe göre ise zamir mücrimlere raci olup, onlara ancak Allah katında İslam ile ahit edinmiş kimsenin şefaat edebileceği anlamı çıkar.

فإن من يرد الماء لا يرده إلا لعطش