Bu metin, ayetteki 'esefen' kelimesinin anlamı hakkında müfessirler arasındaki ihtilafı aktarır: kimisi 'gazab' (öfke), kimisi 'ceza' (sıkıntı/telaş), kimisi de 'hüzün onlar için' şeklinde açıklamıştır. Taberî bu görüşleri Katade ve Mücahid'den gelen rivayetlerle nakleder ve bunun Allah'ın Peygamber'i, kavminin ondan yüz çevirmesine üzülmesi/kendini üzmesi konusunda uyarması anlamına geldiğini belirtir.

وقال آخرون: معناه: حزنا عليهم ذكر من قال ذلك: حدثنا الحسن بن يحيى، قال: أخبرنا عبد الرزاق، قال: أخبرنا معمر، عن قتادة، في قوله: {أسفا} قال: حزنا عليهم

Zemahşerî'ye göre 'lituşkâ' ifadesindeki şekâ, meşakkat/yorgunluk anlamına gelir; ayet Peygamber'e Kur'an'ın onu yormak için değil sadece tebliğ ve hatırlatma için indirildiğini bildirir, insanların iman etmesi zorunlu kılınmamıştır. Ayrıca bazılarının Ebu Cehil ve Nadr b. Haris'in Peygamber'e 'atalarının dinini terk ettiği için şaki/bahtsız' dediklerini, ayetin buna cevap olarak indiği görüşünü de nakleder. Peygamber'in gece uzun namaz kılıp ayaklarının şişmesi üzerine Cebrail'in 'nefsine hakkını ver' demesi rivayetiyle de bu yorumu destekler.

أي : ما أنزلناه لتنهك نفسك بالعبادة وتذيقها المشقة الفادحة ، وما بعثت إلا بالحنيفية السمحة

Bu bölüm, ayetteki ifadenin nefsi helak edecek derecede yorup zorlamayı ifade ettiğini, ehl-i te'vilin ise bunu 'nefsini öldür ve helak et' şeklinde yorumladığını, ancak asıl anlamın bundan farklı olduğunu belirtir. Ayrıca metinde takdim-tehir meselesine ve yıldızlarla ilgili bir bahse de değinilmiştir.

أي ناهكها وجاهدها حتى تهلكها ولكن أهل التأويل كلهم قالوا : قاتل نفسك ومهلكها والأصل ما ذكرناه ، هكذا قال الواحدي

Kurtubî'ye göre 'bâhi' kelimesi 'helâk edici, kendini öldürücü' anlamındadır ve âyet, Peygamber'in (s.a.v.) onların yüz çevirip iman etmemesi karşısında üzülüp kendini tüketmesini tasvir eder. 'Âsefâ' ifadesi de küfürlerine karşı hüzün ve gazap anlamındadır. Bu, Peygamber'e yönelik bir teselli olup, Allah'ın onlardan hesap soracağı ve intikam alacağı bildirilmektedir.

أي قاتل نفسك ومهلكها وقد مضى في الكهف بيانه يعني القرآن قاله السدي وقيل يوم القيامة وهذا تسلية للنبي صلى الله عليه وسلم أي فأنا أجازيهم وأنتقم منهم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Hz. Peygamber'in kavminin iman etmemesine karşı derin üzüntü ve kendini helak edecek derecede kahrolmasını konu almaktadır. Allah burada Peygamber'e, insanları hidayete zorlayamayacağını, görevinin sadece tebliğ olduğunu, hidayete girenin kendisi için hidayete girdiğini, sapanın da yine kendi aleyhine saptığını hatırlatarak bu aşırı üzüntüden vazgeçmesini emretmektedir. Ayrıca dünyanın geçici bir imtihan yeri olarak yaratıldığı, kalıcı bir yurt olmadığı belirtilmektedir.

قال قتادة قاتل نفسك غضبا وحزنا عليهم وقال مجاهد جزعا والمعنى متقارب أي لا تأسف عليهم بل أبلغهم رسالة الله فمن أهتدى فلنفسه ومن ضل فإنما يضل عليها ولا تذهب نفسك عليهم حسرات

Beydâvî'ye göre Hz. Peygamber'in kendini üzüntüden helak edecek derecede kahretmesi, imandan yüz çevirenlerin ardından duyduğu vecd ve hasretle açıklanır; bu durum sevdiklerinden ayrılan ve onları izleyip kendini kahreden birine benzetilmiştir. Ayrıca 'baخع نفسك' kıraatinin izafet şeklinde de okunduğu belirtilir. 'أسفا' kelimesi ise onlara duyulan aşırı hüzün ve teessüfü ifade eder.

فهو يتحسر على آثارهم ويبخع نفسه وجدا عليهم