Taberî'ye göre 'قيما' kelimesi Kitab'ın dengeli, doğru ve içinde hiçbir tutarsızlık bulunmayan bir kitap olduğunu ifade eder; bazı bölümleri diğerlerini doğrular ve destekler. Ayrıca bu kelimenin nahiv açısından 'الكتاب' ifadesine takdim edilerek anlaşılması gerektiğini, İbn Abbas'ın görüşünün bu konuda en doğru görüş olduğunu belirtir. Ayrıca surenin başında Allah'ın kendini zikretmesinin, Mekkeli müşriklerin Yahudilerden öğrendikleri sorularla Peygamber'i sınamalarına bir cevap teşkil ettiğini aktarır.

فأخبر جل ثناؤه أنه أنزل الكتاب الذي أنزله إلى محمد صلى الله عليه وسلم {قيما} مستقيما لا اختلاف فيه ولا تفاوت، بل بعضه يصدق بعضا، وبعضه يشهد لبعض، لا عوج فيه، ولا ميل عن الحق

Zemahşerî'ye göre Allah, Kitab'a hiçbir şekilde eğrilik (çelişki, tutarsızlık) vermemiştir; buradaki 'ıvec' anlamlara ilişkin olup, kitabın hikmet ve doğruluktan sapmasının, anlamlarında herhangi bir tutarsızlık bulunmasının nefyedilmesi kastedilmiştir. 'Kıyemen' kelimesinin nasb oluşu üzerinde durularak, bunun 'kitab'dan hal olamayacağı, çünkü sıla arasına girmiş olacağı; bunun yerine takdir edilen bir fiile bağlı olduğu belirtilir: eğriliği ondan kaldırıp onu dosdoğru (müstakim) kıldı anlamı verilir. Ayrıca eğriliğin nefyi ile istikametin ispatının birlikte zikredilmesinin faydası, te'kid (vurgu) olarak açıklanır; çünkü istikametiyle bilinen bir şeyin bile incelendiğinde en ufak bir eğrilikten hâlî olmayabileceği belirtilir. Son olarak 'kıyyem' kelimesinin diğer kitaplara karşı doğrulayıcı ve şahit olma, ya da kulların ihtiyaç duyduğu şeriat ve maslahatları içerme anlamlarına geldiğine dair başka görüşler de nakledilir.

ولم يجعل له شيئا من العوج قط ، والعوج في المعاني كالعوج في الأعيان ، والمراد نفي الاختلاف والتناقض عن معانيه ، وخروج شيء منه من الحكمة والإصابة فيه

Bu metne göre 'قيما' kelimesi 'müstakim' (doğru, eğri olmayan) anlamına gelmez, çünkü bu durumda eğriliğin nefyi ile tekrar oluşurdu; asıl anlam kitabın yaratılmışların maslahatlarını gözeten, onları yönetip ıslah eden bir 'kayyim' olmasıdır. Râzî ayrıca 'sübhân' ile başlayan ifadenin Allah'ın zâtında kâmil oluşuna, 'hamd' ile başlayan ifadenin ise başkasını kemale erdiren (mükemmil) oluşuna işaret ettiğini, bu nedenle sıralamanın (İsrâ'da tesbih, Kur'an'ın inzalinde tahmid) hikmetli olduğunu belirtir. Vâhidî'nin takdim-tehir görüşünü ise bu akli/tertip delili ile reddeder.

بل الحق ما ذكرناه وأن المراد من كونه : { قيما } أنه سبب لهداية الخلق وأنه يجري مجرى من يكون قيما للأطفال ، فالأرواح البشرية كالأطفال ، والقرآن كالقيم الشفيق القائم بمصالحهم

İbn Kesîr'e göre Allah, Kur'an'ı hiçbir eğrilik, sapma veya kayma olmaksızın dosdoğru ve dengeli kılmıştır; bu nedenle 'kayyimen' (dosdoğru) diye tavsif edilmiştir. Ayrıca 'tebâreke' ifadesinin sürekli ve sabit bereketten türediğini, bunun bir övgü ve senâ sıfatı olduğunu belirtir. Bu övgü, Allah'ın kulunu (Peygamber'i) kendine nispet etmesiyle bağlantılıdır; nitekim Mirac gecesi gibi en şerefli halinde de onu bu şekilde vasıflandırmıştır.

هو تفاعل من البركة المستقرة الدائمة هذه صفة مدح وثناء لأنه أضافه إلى عبوديته كما وصفه في أشرف أحواله وهي ليلة الإسراء

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah'a hamdin sebebini kulu üzerine Kitab'ı (Kur'an) indirmesine bağlamaktadır; bu, Kur'an'ın en büyük nimet olduğuna işarettir çünkü o kulların kemaline ulaştıran ve dünya-ahiret düzenine götüren bir hidayet kaynağıdır. 'Iveç' (eğrilik) bırakmaması ise lafızda tutarsızlık, manada çelişki bulunmaması veya hakka davetten sapma bulunmaması anlamına gelir; bu eğrilik manalar için, cisimlerdeki eğrilik gibidir.

رتب استحقاق الحمد على إنزاله تنبيها على أنه أعظم نعمائه، وذلك لأنه الهادي إلى ما فيه كمال العباد والداعي إلى ما به ينتظم صلاح المعاش والمعاد. ولم يجعل له عوجا شيئا من العوج باختلال في اللفظ وتناف في المعنى، أو انحراف من الدعوة إلى جناب الحق وهو في المعاني كالعوج في الأعيان.

Kurtubî, İbn İshak'tan naklen Kehf Sûresi'nin iniş sebebini anlatır: Kureyş, Yahudi hahamlarının önerdiği üç soruyu (fetye/gençler kıssası, dünyayı gezen adam ve ruh hakkında) Peygamber'e sordurmuş, cevap on beş gün gecikince Kureyşliler alay etmiş, Peygamber üzülmüş, sonunda Cebrail bu üç soruya cevap veren Kehf Sûresi'ni getirmiştir. Sûrenin baş ayetleri de bu bağlamda, Peygamber'in nübüvvetini tasdik eden ve müşriklerin meleklerin Allah'ın kızları olduğu iddialarını reddeden ifadeler olarak açıklanmıştır.

سلوه عن ثلاث نأمركم بهن فإن أخبركم بهن فهو نبي مرسل