Taberî'ye göre bu ayet, eğer müşrikler Peygamber'i (yurdundan) çıkarsalardı, ondan sonra pek az bir süre kalabileceklerini ve Allah'ın onları kendi katından bir azapla helak edeceğini bildirmektedir. Bu, Allah'ın kendisinden önce gönderdiği peygamberler hakkındaki değişmez sünnetidir; bir ümmet peygamberini aralarından çıkardığında, peygamberlerini yalanlayıp kovan geçmiş ümmetlere yapıldığı gibi, onlara mühlet verilmeksizin azap indirilirdi.

لو أخرجوك لم يلبثوا خلافك إلا قليلا، ولأهلكناهم بعذاب من عندنا، سنتنا فيمن قد أرسلنا قبلك من رسلنا، فإنا كذلك كنا نفعل بالأمم إذا أخرجت رسلها من بين أظهرهم

Zemahşerî'ye göre bu ifade, her toplumun kendi peygamberini aralarından çıkarıp uzaklaştırması durumunda, Allah'ın onları helak etmesinin değişmez bir kanun (sünnet) olduğunu bildirmektedir. Bu bir genel ilahi kaidedir ve peygamberini reddeden toplumların ortak akıbetine işaret eder.

فسنة الله أن يهلكهم ، ونصبت نصب المصدر المؤكد ، أي : سن الله ذلك سنة

Bu müfessire göre ayetteki 'sünnet' kavramı, Allah'ın peygamberlerini incitenleri helak etmesindeki değişmez âdetini ifade eder; kâfirlerin Hz. Muhammed'e eziyetleri öncekilerin peygamberlerine eziyetleri gibidir, Allah'ın bunları helak etmesi de öncekileri helak etmesi gibidir. Ayrıca 'de'b' kelimesinin İbrahim'de kalış-devam anlamı ile içinde bulunma/ceza çekme, bir de çaba-meşakkat anlamına gelebileceği belirtilir; buna göre kâfirlerin azaptaki meşakkati Firavun ailesinin azaptaki meşakkatine benzetilir. Amaç, Peygamber'in kâfirlerin eziyetine karşı desteklenmesi ve Allah'ın onlardan intikam alacağının müjdelenmesidir.

إن عادة هؤلاء الكفار ومذهبهم في إيذاء محمد صلى الله عليه وسلم كعادة من قبلهم في إيذاء رسلهم ، وعادتنا أيضا في إهلاك هؤلاء ، كعادتنا في إهلاك أولئك الكفار المتقدمين

Kurtubî, 'sünnete men kad erselnâ' ifadesindeki nasb durumunu dilbilimsel açıdan üç ihtimalle açıklar: (1) Ferrâ'ya göre 'yu'azzebûne' fiilinin takdiriyle nasb olmuştur, cer harfi düştüğünde fiil doğrudan amel etmiştir; (2) 'senennâ sünnete' takdiriyle nasb olmuştur; (3) 'ke' harf-i cerinin hazfi takdiriyle nasb olmuştur. Bu üç ihtimale göre vakıf yerleri de değişmektedir. Ayrıca ayetteki 'senetallah' ifadesinin kavme izafe edilmesini, ecel kelimesinin bazen Allah'a bazen kavme izafe edilmesine benzetir.

أي يعذبون كسنة من قد أرسلنا فهو نصب بإضمار يعذبون فلما سقط الخافض عمل الفعل قاله الفراء وقيل : انتصب على معنى سننا سنة من قد أرسلنا

İbn Kesîr'e göre bu ifade, Allah'ın kâfirlere ve peygamberlerine eziyet edenlere olan âdetinin, peygamberin aralarından çıkışıyla azabın gelmesi şeklinde olduğunu anlatır. Ancak Hz. Peygamber (s.a.v.) rahmet elçisi olduğu için, dünyada karşı koyulamayacak nitelikte azaplar gelmemiştir.

هكذا عادتنا في الذين كفروا برسلنا وآذوهم بخروج الرسول من بين أظهرهم يأتيهم العذاب ولولا أنه صلى الله تعالى وعلى آله وسلم رسول الرحمة لجاءهم من النقم في الدنيا ما لا قبل لأحد به

Beydâvî'ye göre bu ayet, Mekke halkının Peygamber'i (s) düşmanlıkla yerinden çıkarmaya çalıştıklarını, fakat onu çıkarsalar bile kendilerinin de ancak kısa bir süre kalabileceklerini bildirir; nitekim onlar Bedir'de hicretten bir yıl sonra helak olmuşlardır. Alternatif bir görüş olarak ayetin, Medine'de Peygamber'in makamını kıskanan Yahudiler hakkında indiğini, onların Şam'a gitmesini istediklerini, bu düşüncenin kalbine düştüğünü, bir merhale yol aldığını, sonra geri döndüğünü ve kısa bir süre sonra Kurayza ve Nadîr oğullarının başına gelenleri nakleder. Ayrıca 'sünnet' kelimesinin Allah'ın, peygamberini aralarından çıkaran her ümmeti helak etme kanunu olduğunu, bu kanunun peygamberlere nispet edilmesinin onlar sebebiyle olduğunu açıklar.

وقيل الآية: نزلت في اليهود حسدوا مقام النبي بالمدينة فقالوا: الشام مقام الأنبياء فإن كنت نبيا فالحق بها حتى نؤمن بك، فوقع ذلك في قلبه فخرج مرحلة فنزلت، فرجع ثم قتل منهم بنو قريظة وأجلي بنو النضير بقليل.