Taberî, ayetteki 'zi'l-kurbâ'ya hakkını ver' ifadesiyle kastedilenin kişinin kendi baba ve ana tarafından akrabaları olduğunu, Allah'ın kullarına bunlara iyilik etmeyi emrettiğini aktarır. Ayrıca ayette geçen 'tebzîr' kavramının, malı Allah'a itaat dışında, haksız yere ve israf yoluyla harcamak anlamına geldiğini nakleder. Hz. Peygamber'e hitap şeklinde gelen bu emrin, aslında Allah'ın farzlarının gerektirdiği herkesi kapsadığını belirtir.

وأولى التأويلين عندي بالصواب، تأويل من تأول ذلك أنها بمعنى وصية الله عباده بصلة قرابات أنفسهم وأرحامهم من قبل آبائهم وأمهاتهم، وذلك أن الله عز وجل عقب ذلك عقيب حضه عباده على بر الآباء والأمهات، فالواجب أن يكون ذلك حضا على صلة أنسابهم دون أنساب غيرهم التي لم يجر لها ذكر.

Zemahşerî, âyette geçen 'lillâhi ve lir-resûli' ifadesinde atfın yapısını ele alarak, Allah'a ve Rasûlü'ne izafe edilen hükmün, atıf yapılan unsurlarla birlikte anlaşılması gerektiğini, mananın Rasûlullah'a (s.a.v.) ait olduğunu, zira Allah'ın Rasûlü'nü fakirlerden çıkardığını belirtir.

والمعطوف عليه والذي منع الإبدال من : لله وللرسول والمعطوف عليهما ، وإن كان المعنى لرسول الله صلى الله عليه وسلم أن الله عز وجل أخرج رسوله من الفقراء

Bu metinde tebzîrin, malı bozmak ve israf yoluyla tüketmek anlamına geldiği belirtilir. Mücahid'in ve Hz. Peygamber'in aktarılan sözlerinden hareketle, itaat yolunda yapılan büyük bir harcamanın israf sayılmayacağı, buna karşılık masiyette yapılan küçük bir harcamanın israf olacağı; hatta abdestte suyu gereksiz kullanmanın da israf kabul edildiği anlatılır.

لو أن رجلا أنفق مثل هذا في طاعة الله لم يكن من المسرفين ، ولو أنفق درهما واحدا في معصية الله كان من المسرفين

Kurtubî, İbn Abbas'tan naklen 'sâil' kelimesinin dolaşıp isteyen kimse (dilenci), 'ibnü's-sebîl' kelimesinin ise misafir/yolcu anlamına geldiğini belirtir. Bu görüşe göre âyet, misafirperverliği (ziyafeti) bir farz kılmıştır. Konunun tüm ayrıntılarının daha önce ilgili yerlerde açıklandığı ifade edilir.

أي أطعم السائل الطواف وبن السبيل : الضيف فجعل الضيافة فرضا

İbn Kesîr, sıla-i rahim ve infak konusunda önce anne-babaya, sonra en yakın akrabaya öncelik verilmesi gerektiğini hadislerle destekler. Fedek'in Fatıma'ya verilmesiyle ilgili rivayeti ise ayetin Mekkî olmasına karşın Fedek'in fethinin hicretin 7. yılında gerçekleşmesi sebebiyle tarihsel olarak çelişkili bulur ve bu rivayetin sahih olmadığını, muhtemelen Râfizîler tarafından uydurulduğunu belirtir. Ardından infak emrinden sonra israftan sakındırıldığını, harcamanın orta yol (vasat) üzere olması gerektiğini vurgular.

وهذا الحديث مشكل لو صح إسناده لأن الآية مكية وفدك إنما فتحت مع خيبر سنة سبع من الهجرة فكيف يلتئم هذا مع هذا فهو إذا حديث منكر والأشبه أنه من وضع الرافضة والله أعلم

Beydâvî'ye göre yakınlara hakkının verilmesi sıla-i rahim, iyi geçim ve onlara iyilik etmekle olur; Ebu Hanife'ye göre bu, mahrem akrabalar fakirse onlara nafaka vermektir. Tebzir, malı gereksiz yere ve israf yoluyla harcamaktır; müfessire göre müsrifler, kötülükte şeytanlara benzedikleri veya günahlarda onlara itaat ettikleri için 'şeytanların kardeşleri' olarak nitelenmiştir.

وأصل التبذير التفريق