Taberî, âyetin anne-babaya iyi davranma emrini ele aldığını, 'öf' demenin onlardan gelen en ufak bir eziyet veya kusura karşı bile hoşnutsuzluk göstermeyi kapsadığını belirtir. Ana-babanın yaşlılıkta düşkün duruma gelmeleri, bevil ve necasetlerine katlanma gibi hususlar zikredilir; evlada bunlara sabretmesi ve bunu ecir bilmesi öğütlenir, çünkü onlar da çocuklukta kendisine böyle sabretmişlerdir. Ayrıca 'ووصى' ile 'وقضى' kıraatleri, 'يبلغان' ile 'يبلغن' okuyuş farkları ve 'أف' kelimesinin anlamına dair dilcilerin görüşleri de aktarılır.

إن بلغا عندك من الكبر ما يبولان ويخرآن، فلا تقل لهما أف تقذرهما

Zemahşerî'ye göre bu ayet, anne-babaya karşı ne 'öf' bile denilmemesi gerektiğini kesin bir emirle bildirir; onların hoşlanılmayan davranışlarından bile azarlanmaması, kendilerine güzel ve yumuşak söz söylenmesi, isimleriyle çağrılmayıp 'babacığım, anneciğim' gibi hitaplarla seslenilmesi gerektiğini gösterir. İsimle çağırmak kabalık, edepsizlik ve kötü huyluların âdeti sayılır. Ancak yüzlerine karşı olmayan konuşmalarda isimle anmakta bir sakınca olmadığı, Hz. Aişe'nin babası Ebu Bekir'i ismiyle andığı örnekle desteklenir.

وقيل : هو أن يقول : يا أبتاه ، يا أماه ، كما قال إبراهيم لأبيه : ياأبت ، مع كفره ، ولا يدعوهما بأسمائهما فإنه من الجفا وسوء الأدب وعادة الدعار . قالوا : ولا بأس به في غير وجهه ، كما قالت عائشة رضي الله عنها : نحلني أبو بكر كذا

Bu müfessire göre ayette Allah'a ibadetin farziyeti ile O'ndan başkasına ibadetin men edilmesi bildirildikten sonra, iman şiaresi ve şartları sırasıyla zikredilmiştir: önce ana-babaya iyilik, sonra akrabaya, yoksullara ve yolda kalmışlara iyilik. 'Onlara öf bile deme' ifadesi, öf demekten daha ağır olan dövme ve sövme gibi fiillerin haram kılınmasını da kapsayacak şekilde genişletilmiştir, çünkü en hafif eziyetin yasaklanması daha ağırının yasaklanmasını gerektirir. Ayrıca ana-babaya güzel söz söylemenin, onlara saygı ve tazim ifade eden sözlerle hitap etmek anlamına geldiği belirtilmiştir.

أما إذا قال لا تقل لهما أف علم منه معان كثيرة وكذلك ههنا لما أمر بالإحسان مع من لا مودة معها علم منه الإحسان مع الممسوسة

Kurtubî, ana-babaya söylenen 'üff' kelimesinin kökeninde küçümseme, kirlenme veya sıkıntı bildiren anlamlar bulunduğunu; bunun kulak/tırnak kiri gibi somut anlamlardan alınıp her türlü rahatsızlık verici şeye teşmil edildiğini aktarır. Bu kelimenin ana-babaya söylenmesinin en kötü kötülüklerden sayıldığını, çünkü onların nimetini inkâr ve terbiyesini reddetmek anlamına geldiğini belirtir. Ayrıca 'kavlen kerîmâ' ifadesinin, kusurdan ari, yumuşak ve nazik bir söz olduğunu; İbn Müseyyeb'in bunu 'günahkâr kulun sert efendisine söylediği söz' gibi bir tevazu ifadesi olarak tanımladığını nakleder.

قال علماؤنا : وإنما صارت قولة أف للأبوين أردأ شيء لأنه رفضهما رفض كفر النعمة وجحد التربية ورد الوصية التي أوصاه في التنزيل وأف كلمة مقولة لكل شيء مرفوض

Bu metinde İbn Kesîr, ana ayet metnindeki ebeveyne öf bile dememe ve elini onlara karşı silkmeme yasağını açıklarken, hem çirkin söz hem çirkin fiilin nehyedildiğini, bunun yerine yumuşak, güzel ve edepli söz emredildiğini belirtir. Bu vesileyle metin, konudan Peygamber'e salavat getirmenin hükmüne geçerek bunun vücûbuna dair farklı âlim görüşlerini (Tahâvî, Halîmî, Kâdî İyâz, Taberî) ve ilgili hadisleri aktarır.

ولما نهاه عن القول القبيح والفعل القبيح أمره بالقول الحسن والفعل الحسن فقال أي لينا طيبا حسنا بتأدب وتوقير وتعظيم

Bu müfessire göre ayet, Allah'a ibadetin O'na has kılınmasını, çünkü nihai tazimin ancak sonsuz azamet ve nimet sahibine layık olduğunu bildirir. Ardından ana-babaya iyilik emredilir, zira onlar varoluş ve yaşamın görünür sebebidirler. Yaşlılıklarında yanlarında bulunma halinde onlara 'öf' bile denilmemesi, bu tür rahatsız etme sözlerinin her türlü eziyeti kıyas yoluyla yasakladığını gösterir; nitekim Hz. Peygamber, Huzeyfe'yi müşrik saflarında bulunan babasını öldürmekten men etmiştir.

لأن غاية التعظيم لا تحق إلا لمن له غاية العظمة ونهاية الإنعام، وهو كالتفصيل لسعي الآخرة.