Taberî, Kur'an okurken Allah'a şeytandan sığınma (istiaze) emrinin bağlayıcı bir farz olmadığını, bunun bir bildirim (i'lam) ve tavsiye (nedb) niteliğinde olduğunu belirtir. Buna göre, kıraatten önce veya sonra istiazede bulunmayan kişi vacip bir farzı terk etmiş sayılmaz; bu hususta âlimler arasında ihtilaf yoktur. İbn Zeyd'in görüşü de bu yönde nakledilmiştir.

وإنما هو إعلام وندب، وذلك أنه لا خلاف بين الجميع أن من قرأ القرآن ولم يستعذ بالله من الشيطان الرجيم قبل قراءته أو بعدها أنه لم يضيع فرضا واجبا

İbn Kesîr, bazı kıraat âlimlerinin âyetin zâhirî sırasına dayanarak istiâzenin okuyuştan sonra yapıldığını söylediklerini nakleder; ancak kendisi cumhurun görüşü olan, istiâzenin okumadan önce yapılması gerektiği görüşünü esas ve meşhur görüş olarak sunar. Bu ikinci görüşe göre âyetteki 'إذا قرأت' ifadesi 'okumak istediğinde' anlamındadır ve istiâze, okuma sırasında vesveseyi def etmek içindir.

والمشهور الذي عليه الجمهور أن الإستعاذة إنما تكون قبل التلاوة لدفع الموسوس عنها ومعنى الآية عندهم

Beydâvî'ye göre 'Kur'an okuduğunda' ifadesi okumayı istediğinde anlamındadır ve 'Allah'a sığın' emri, şeytanın vesveselerinden Allah'a sığınmayı istemek içindir; cumhura göre bu istihbap (müstehaplık) bildirir. Ayrıca metne göre bu hüküm, namazda her rekatta tekrarlanan bir kıyasa dayanır çünkü şart tekrarlandığında ona bağlı hüküm de tekrarlanır. Şeytanın müminler üzerinde gerçek bir hakimiyeti/velayeti olmadığı, sadece kendisine dönüp itaat eden ve şirke düşenler üzerinde etkili olduğu belirtilir.

وفيه دليل على أن المصلي يستعيذ في كل ركعة لأن الحكم المترتب على شرط يتكرر بتكرره قياسا