Taberî'ye göre bu metin, İbrahim'in (a.s.) kendisinden sonrakiler için bir önder (imam) kılındığını belirtir; Safa ile Merve arasında tavaf ve say Allah'ın şiarlarından ve hac menasikinden olduğuna göre, İbrahim'in bunu bizzat uyguladığı ve kendisinden sonrakiler için sünnet kıldığı anlaşılır. Peygamberimiz de ümmetine İbrahim'e tabi olmayı emrettiğinden, ümmetin bu uygulamayı Resulullah'ın açıkladığı şekilde yerine getirmesi gerekir.

فإذا كان صحيحا أن الطواف والسعي بين الصفا، والمروة من شعائر الله ومن مناسك الحج، فمعلوم أن إبراهيم صلى الله عليه وسلم قد عمل به وسنه لمن بعده، وقد أمر نبينا صلى الله عليه وسلم أمته باتباعه فعليهم العمل بذلك على ما بينه رسول الله صلى الله عليه وسلم

Zemahşerî'ye göre 'ثم' edatı burada terahi (zaman/rütbe farkı) ifade etmekte olup, Hz. İbrahim'e verilen nimetlerin en şereflisinin ve en yücesinin Hz. Muhammed'in milletine (dinine) tabi olması olduğunu göstermektedir. Bu durum, Allah'ın İbrahim'i övdüğü diğer vasıflar arasında bu vasfın mertebe bakımından en üstün olduğuna delalet etmektedir.

في ( ثم ) هذه ما فيها من تعظيم منزلة رسول الله صلى الله عليه وسلم ، وإجلال محله ، والإيذان بأن أشرف ما أوتي خليل الله إبراهيم من الكرامة ، وأجل ما أولي من النعمة : اتباع رسول الله صلى الله عليه وسلم ملته

Bu müfessire göre âyetin bağlamı sadece put tapıcılarıyla olan tartışmaya ilişkindir; dolayısıyla 'İbrahim'in milleti' ifadesi Allah'a kulluk edip putları terk etmeyi kastetmektedir, şeriatların ayrıntılarıyla ilgisi yoktur. Ayrıca Hz. Muhammed'e İbrahim'in dinine tabi olmasının emredilmesi, ona verilen en şerefli mertebenin bu tabi olma olduğunu göstermekte ve bu durum onun diğer övgü vasıflarından ayrı, üstün bir konumda tutulduğuna işaret etmektedir. Metin son olarak İbrahim'in duasındaki 'bana isyan edeni de bağışla' ifadesiyle ilgili müfessirlerin farklı görüşlerini sıralayıp bunları zayıf bulmaktadır.

هذا الكلام إنما وقع مع عبدة الأوثان ، فكأنه تعالى قال : عبادة الله وترك الأوثان هي ملة إبراهيم فأما تفاصيل الشرائع فلا تعلق لها بهذا الموضع

İbn Kesîr'e göre Hz. İbrahim'in hanîf olması, şirkten bilerek ve basiretle uzaklaşıp bütünüyle hakka yönelmesi anlamındadır. Peygamber'in İbrahim milletine tabi olmakla emrolunması, İbrahim'in Peygamber'den daha faziletli olduğu anlamına gelmez; çünkü Hz. Muhammed hanifiyeti en kâmil şekilde temsil eden, peygamberlerin sonuncusu ve Âdem evlatlarının efendisidir. Bu görüş, Peygamber'in sabah zikrinde 'ملة أبينا إبراهيم حنيفا' ifadesini kullandığına dair rivayetlerle desteklenmiştir.

وليس يلزم من كونه صلى الله عليه وسلم أمر بإتباع ملة إبراهيم الحنفية أن يكون إبراهيم أكمل منه لأنه عليه السلام قام بها قياما عظيما وأكملت له إكمالا تاما لم يسبقه أحد إلى هذا الكمال ولهذا كان خاتم الأنبياء وسيد ولد آدم على الإطلاق

Bu müfessire göre metin, hitabın Hz. Muhammed'e (sav) yöneldiğini belirtir ve 'sonra' (ثم) edatının kullanımını iki ihtimalle açıklar: ya İbrahim'e verilen en büyük nimetin Resûl'ün milletine tabi olmak olduğuna dikkat çekmek için tazim amacıyla, ya da zamanların uzunluğuna işaret için. Metne göre İbrahim'in milletine tabi olmak, tevhid, yumuşaklıkla davet, delilleri tekrar tekrar sunma ve herkesle anlayışına göre tartışma esasına dayanır; İbrahim müşriklerden değil, muvahhidlerin önderi olarak sunulur.

أن اتبع ملة إبراهيم حنيفا في التوحيد والدعوة إليه بالرفق وإيراد الدلائل مرة بعد أخرى والمجادلة مع كل أحد على حسب فهمه وما كان من المشركين بل كان قدوة الموحدين