Taberî'ye göre bu ayet, kendilerine gönderilen peygamberi soyu ve doğruluğu bilinen biri olarak tanıyan bir toplumun onu yalanlamasını ve bunun sonucunda Allah'ın önceki güven, emniyet ve bol rızık halini açlık, korku ve kılıçla öldürülme haline çevirmesini anlatır. Bu ceza, müşrik olarak Bedir günü öldürülen ileri gelenlerine işaret eder.

فأخذهم الله بالجوع، والخوف، والقتل

Zemahşerî'ye göre azabın gelişi, kişilerin zulüm halinde iken (kendilerine zulmediyorlarken) vuku bulur; bu durum meleklerin canlarını nefislerine zulmederlerken aldıkları kimselerle ilgili ayete benzetilerek açıklanır. Ayrıca 'el-havf' kelimesinin okunuşlarına dair farklı kıraatleri de aktarır: bu kelimenin 'libas' üzerine atıf olabileceği veya muzâfın hazfiyle muzâfun ileyhin onun yerine geçmesi şeklinde (aslı 'libâsu'l-havf' olacak biçimde) yorumlanabileceğini belirtir; ayrıca 'libâsu'l-havfi ve'l-cû' şeklindeki bir kıraati de zikreder.

وقرىء : ( والخوف ) عطفا على اللباس ، أو على تقدير حذف المضاف وإقامة المضاف إليه مقامه . أصله : ولباس الخوف . وقرىء : ( لباس الخوف والجوع )

Bu müfessire göre ayetteki 'ehl'i, Mekkelilerin kendi aralarında soy ve nesebiyle tanıdıkları kimseleri ifade eder. Devamındaki felaketle ilgili olarak İbn Abbas'ın görüşü nakledilir: bunun Mekke'de vuku bulan kıtlık/açlık olduğu söylenmiştir, bir başka görüşe göre ise bu Bedir günündeki öldürme olayıdır. Râzî, İbn Abbas'ın görüşünü tercih eder; çünkü ayetin devamında Allah'ın onları zulümleri üzere iken helâk ettiği belirtilir ve eğer onlar bu zulmü terk etmiş olsalardı helâk edilmezlerdi.

قال ابن عباس رضي الله عنهما : يعني الجوع الذي كان بمكة . وقيل : القتل يوم بدر ، وأقول قول ابن عباس أولى لأنه تعالى قال بعده : يعني أهلكهم وهم على ظلمهم ، ولو كانوا تركوه لما أهلكهم

Kurtubî, ayette geçen açlığın Mekke'de yaşanan kıtlıkla ilgili olduğunu belirtir; bu görüş İbn Abbas, Mücahid ve Katade'ye dayandırılır. Ayrıca bunun 'şedaid ve açlık' anlamına geldiğine dair başka bir görüşe de yer verir. Metin ayrıca 'elf sene' ve 'illa hamsine ameten' ifadelerinin dilbilimsel/nahiv açısından tahlilini yapar, Sîbeveyh ve Müberred'in bu istisna yapısı hakkındaki farklı görüşlerini nakleder.

هذا يدل على أنها مكة وهو قول بن عباس ومجاهد وقتادة وهو الجوع الذي وقع بمكة وقيل : الشدائد والجوع

İbn Kesîr bu ayetin, Kureyş'in ısınmasını ve geçimini sağlayan kış-yaz ticaret yolculuklarına duydukları alışkanlığa (îlâf) işaret ettiğini, Peygamber'in (s.a.v.) bu nimet karşılığında Kureyş'i Kâbe'nin Rabbine ibadet etmeye çağırdığını nakleder. Bu çağrı, açlıktan doyurma ve korkudan güvene kavuşturma nimetlerine dayandırılmıştır.

ويحكم يا معشر قريش اعبدوا رب هذا البيت الذي أطعمكم من جوع وآمنكم من خوف

Beydâvî'ye göre bu ayette geçen 'onlara kendilerinden bir peygamber geldi' ifadesi, önceki emsalleri zikredildikten sonra tekrar zikredilen Mekke ahalisine, yani Hz. Muhammed'e (s.a.v.) işaret eder. Onlar bu peygamberi yalanlayınca, zulüm halindeyken kendilerine azap gelmiştir; bu azap şiddetli kıtlık ya da Bedir savaşı olarak yorumlanmıştır.

والضمير لأهل مكة عاد إلى ذكرهم بعد ما ذكر مثلهم. فكذبوه فأخذهم العذاب وهم ظالمون أي حال التباسهم بالظلم والعذاب ما أصابهم من الجدب الشديد، أو وقعة بدر.