Zemahşerî'ye göre ayet, Kureyş'e Allah'ın 'muktesimîn'e (Kitab'ı bölüştüren Yahudilere veya Kur'an'ı parça parça edip sihir-şiir-esatir diye bölenlere ya da Salih peygamberi öldürmek için gizlice anlaşan topluluğa) indirdiği azap gibi bir azabın geleceğini haber verme anlamı taşır. Bu azap, beklenen bir şeyin gerçekleşmiş gibi ifade edilmesiyle bir mucize niteliği taşır, çünkü gelecekte olacak bir şey haber verilmiş ve gerçekten de öyle olmuştur (Bedir günü ve öncesindeki musibetler). Ayrıca 'el-muktesimîn' ifadesinin, hac mevsiminde Mekke'nin giriş yollarını aralarında paylaşıp insanları Peygamber'e inanmaktan caydırmaya çalışan on iki kişiyi kastettiği de belirtilir.

جعل المتوقع بمنزلة الواقع ، وهو من الإعجاز ؛ لأنه إخبار بما سيكون وقد كان

Bu müfessire göre ayetteki 'nezîr' ve 'mübîn' sıfatları, Peygamber'in tüm teklifleri (emir ve yasakları) tebliğ etmesini, terkinde ceza olan her vacibin ve işlenmesinde ceza olan her haramın akıbetini haber vermesini, sevap-ceza ile cennet-cehennem mertebelerini açıklamasını kapsar. Ayrıca ayetteki teşbih ifadesinin tam anlaşılması için ya bir hazf (mahzuf bir mef'ûl: 'azâben') ya da kâf harfinin zaid sayılıp hazfedilmesi gerektiği, bu iki te'vil yolundan birinin benimsenmesi gerektiği belirtilir.

واعلم أن هذا الوجه لا يتم إلا بأحد أمرين : إما التزام إضمار أو التزام حذف ، أما الإضمار فهو أن يكون التقدير إني أنا النذير المبين عذابا كما أنزلناه على المقتسمين

İbn Kesîr'e göre bu metin peygamberin insanlar için bir uyarıcı olduğunu, onları yalanlamaları halinde başlarına acı bir azabın geleceğini bildirmesini konu alır. Bu durum, önceki ümmetlerin kendi peygamberlerini yalanlamaları üzerine Allah'ın onlara indirdiği azap ve intikamla karşılaştırılmaktadır.

نذير للناس من عذاب أليم أن يحل بهم على تكذيبه كما حل بمن تقدمهم من الأمم المكذبة لرسلها وما أنزل الله عليهم من العذاب والانتقام

Beydâvî'ye göre âyet, Peygamber'e kâfirlere verilen dünya nimetlerine arzulu bakışlarla göz dikmemesini, onların iman etmemesine üzülmemesini, mü'minlere karşı ise mütevazı ve yumuşak davranmasını buyurur. Kâfirlere verilen dünyalık, ona (Kur'an ve nübüvvet gibi) verilen kalıcı ve zâtî kemal yanında değersiz kalır. Son olarak âyet, onu apaçık bir uyarıcı olarak tanıtır.

لا تمدن عينيك لا تطمح ببصرك طموح راغب. إلى ما متعنا به أزواجا منهم أصنافا من الكفار، فإنه مستحقر بالإضافة إلى ما أوتيته فإنه كمال مطلوب بالذات مفض إلى دوام اللذات.