Taberî, İbrahim'in misafirlerine 'fe mâ şe'nüküm eyyühe'l-murselûn' diye sorması ile meleklerin 'kâlû innâ ürsilnâ' şeklinde cevap vermesi arasındaki dil bağlantısını açıklıyor; buradaki 'fe' harfinin düşürülüşünü dilbilgisi kuralına bağlıyor ve bunun cümlenin atıf değil istifham (soru) olmasından kaynaklandığını belirtiyor. Ayrıca ayetin Lut kavmiyle ilgili kısmına geçerek İbrahim'in meleklerle, içlerinde Müslüman bulunan bir topluluğun helak edilip edilmeyeceği konusunda tartıştığını, sayıyı yüzden ona kadar indirdiğini nakleder.

فأخبرهم موسى إذ قالوا له ما قالوا إن المخبر عن الله جل ثناؤه بالهزء والسخرية من الجاهلين وبرأ نفسه مما ظنوا به من ذلك، فقال: قالوا: إنا أرسلنا إلى قوم لوط فجادلهم في قوم لوط، قال: أرأيتم إن كان فيها مائة من المسلمين أتهلكونهم؟ قالوا: لا

Zemahşerî bu ayeti, İsa'nın Antakya halkına gönderdiği iki elçinin (Habîb en-Neccâr'ın kavmine) reddedilip hapsedilmesi, ardından üçüncü elçi olarak gönderilen Şem'ûn'un tebdil-i kıyafetle şehre girip kralın çevresine sızması ve mucizeler göstererek hakkı güçlendirmesi olayı üzerinden açıklar. 'Fe azzeznâ bi sâlisin' ifadesindeki üçüncü kişi bu Şem'ûn'dur ve 'fe azzeznâ' ifadesi 'güçlendirdik/galip kıldık' anlamındadır. Ayrıca ayette mef'ûlün (kime karşı güçlendirildiğinin) zikredilmemesi, maksadın güçlendirilen şeye (Şem'ûn ve onun tedbirine) odaklanmak olmasıyla açıklanır.

فإن قلت : لم ترك ذكر المفعول به ؟ قلت : لأن الغرض ذكر المعزز به وهو شمعون وما لطف فيه من التدبير حتى عز الحق وذل الباطل

Bu metne göre İbrahim'in meleklere 'فما خطبكم' sorusu, müjdenin tek amaç olmadığını, misafirlik ve dostluk adabı gereği onların gelişindeki asıl büyük meseleyi (Lut kavminin helakini) öğrenmek istediğini gösterir. Râzî, meleklerin sayıca çok gelmesinin ve önce müjdeyi verip sonra susmalarının, gelişlerinin sadece müjde için olmadığına delalet ettiğini belirtir; İbrahim de bu yüzden asıl işlerini sormuştur.

ولو كان تمام المقصود من المجيء هو ذكر تلك البشارة لكانوا في أول ما دخلوا عليه ذكروا تلك البشارة ، فلما لم يكن الأمر كذلك علم إبراهيم عليه الصلاة والسلام بهذا الطريق أنه ما كان مجيئهم لمجرد هذه البشارة بل كان لغرض آخر فلا جرم سألهم عن ذلك الغرض

Kurtubî'ye göre bu ifade, İbrahim'in kendisine gelenlerin melek olduğuna kesin olarak inanmasından sonra söylediği sözdür; bu kesin bilgi, buzağıyı diriltmeleri ve müjde vermeleri üzerine hasıl olmuştur. Bunun üzerine İbrahim onlara 'işiniz ve durumunuz nedir' anlamında sormuştur.

لما تيقن إبراهيم عليه السلام أنهم ملائكة بإحياء العجل والبشارة قال لهم : أي ما شأنكم وقصتكم

Bu müfessire göre ifade, muhataplara yönelik 'durumunuz nedir ve ne için geldiniz' anlamında bir soru niteliğindedir.

أي ما شأنكم وفيم جئتم

Beydâvî'ye göre İbrahim'in meleklere 'işiniz nedir' diye sorması, onların asıl gönderilme amacının sadece müjde vermek olmadığını sezmesinden kaynaklanır; çünkü müjde tek bir elçiyle de verilebilirken burada birden fazla melek gönderilmiştir. Meleklerin cevabı da bunu doğrular: onlar asıl olarak günahkâr bir kavme (Lut kavmine) gönderilmişlerdir, müjde ise bu ana görevin yanında verilmiş bir haberdir.

ولعله علم أن كمال المقصود ليس البشارة لأنهم كانوا عددا والبشارة لا تحتاج إلى العدد، ولذلك اكتفى بالواحد في بشارة زكريا ومريم عليهما السلام