Bu metinde Taberî, İblis'in kendini Âdem'den üstün görme gerekçesini aktarmaktadır; İblis'in iddiasına göre kendisi ateşten, Âdem ise çamurdan yaratılmıştır ve ateş çamuru yakıp yok eder, bu nedenle ateşin çamurdan daha üstün olduğu ileri sürülmektedir.

وهو من طين وأنا من نار، والنار تأكل الطين

Râzî'ye göre 'خلقده' ifadesi hitap kalıbı olup, Allah'ın İblis'le vasıtasız konuştuğunu gösterir; ancak bu doğrudan konuşma İblis için bir şereflendirme değil, aşağılama ve horlama şeklinde olduğu için itiraz konusu değildir. Ayrıca İblis'in secde etmeyi reddetme gerekçesi iki yönlüdür: biri anlık durum farkı (ruhaniliğin cismaniliğe üstünlüğü), diğeri asıllarının kaynağı farkıdır (ateşin çamura üstünlüğü); bu ikisi birlikte İblis'in şüphesinin (şübhe) toplamını oluşturur.

فقوله : { خلقته } خطاب الحضور لا خطاب الغيبة ، وظاهره يقتضي أن الله تعالى تكلم مع إبليس بغير واسطة وأن إبليس تكلم مع الله تعالى بغير واسطة

Bu müfessire göre metin, İblis'in kibrini ve hasedini dile getirdiği bağlamda ele alınmaktadır; İblis kendisini Âdem'den daha hayırlı gördüğünü çünkü kendisinin ateşten yaratıldığını, ateşin ise toprağı yakıp yok ettiğini ileri sürmüştür.

بين تكبره وحسده وأنه خير منه إذ هو من نار والنار تأكل الطين

Beydâvî'ye göre Allah'ın 'sana ne oldu ki secde edenlerle beraber olmuyorsun' sorusu, İblis'in secde etmemesindeki gerekçeyi sorgulamaktadır. İblis'in cevabındaki 'lem ekün'deki lâm, nefyi tekid eder; yani secde etmesinin kendisinden sadır olmasının doğru olmayacağını ve haline aykırı düştüğünü ifade eder. İblis kendisini ruhani bir melek, Âdem'i ise kesif bir cismani beşer olarak görmüş, ayrıca yaratılış maddelerini kıyaslayarak (salsalden/hamedan çamur - en aşağı unsur; ateş - en şerefli unsur) Âdem'i tür ve asıl itibarıyla küçümsemiştir.

لم أكن لأسجد اللام لتأكيد النفي أي لا يصح مني وينافي حالي أن أسجد. لبشر جسماني كثيف وأنا ملك روحاني.