Taberî bu ayette, Allah'ın hüccetlerini gerçekten düşünüp ibret alanların ancak akıl ve idrak sahipleri olduğunu, cahil ve akılca noksan kimselerin bunu yapamayacağını belirtiyor. Ayrıca Allah'ın indirdiği hakikati bilip ona iman eden kimse ile, bu hakikati göremeyen kör kimse arasında yapılan karşılaştırmayı açıklıyor. Bu, iman edip Kur'an'ın hak olduğunu bilen kişi ile ondan gafil olanın durumunu temsilî biçimde anlatmaktadır.

إنما يعتبر حجج الله، فيتعظ، ويتفكر فيها، ويتدبرها أهل العقول والحجى، لا أهل الجهل والنقص في العقول

Zemahşerî'ye göre bu ifade, Allah'ı gerektiği gibi bilip icabet eden kimsenin hâli ile düşünmeden/basiretsizce hareket eden cahilin hâli arasındaki farkın, köpük ile su, cüruf ile arı altın arasındaki fark gibi apaçık olduğunu; şüphenin bu iki hâl arasına girmesinin mümkün olmadığını anlatır. Akıllarının hükümlerine göre davranıp düşünen ve basiret sahibi olanlar bu ayette temsil edilen ikinci kısımdır.

كبعد ما بين الزبد والماء والخبث والإبريز أي الذين عملوا على قضيات عقولهم ، فنظروا واستبصروا

Râzî bu ayeti, önceki temsile bir işaret olarak okur: bir şeyi bilen kimse gören (basîr) gibidir, bilmeyen ise kör (a'mâ) gibidir; kör rehbersiz yürüdüğünde kuyuya ve tehlikelere düşer, oysa gören helak olmaktan emindir. İkinci olarak bu ifadeyi kalbin yaratılışına dair bir temsille açıklar: kalp bu âleme ilk gönderildiğinde nakışlardan hâli bir levha gibidir, sonra Allah onun üzerine rahmet ve azamet kalemiyle mevcudatın nakışlarını yazar; akıl bu bilgi denizinde tevfik gemisiyle yol alırken bazen hidayet nurlarına ulaşır bazen cehalet karanlıklarında boğulma tehlikesiyle karşılaşır.

فهذا إشارة إلى المثل المتقدم ذكره وهو أن العالم بالشيء كالبصير ، والجاهل به كالأعمى ، وليس أحدهما كالآخر ، لأن الأعمى إذا أخذ يمشي من غير قائد ، فالظاهر أنه يقع في البئر وفي المهالك

Kurtubî bu ayetin Allah'ın mü'min ile kâfir için verdiği bir temsil olduğunu belirtir. Bir rivayete göre ayetin Hz. Hamza ile Ebû Cehil hakkında indiğini nakleder. Ayette geçen körlükten maksadın kalp körlüğü olduğunu, dinden habersiz cahilin kalben a'mâ (kör) sayıldığını açıklar.

هذا مثل ضربه الله للمؤمن والكافر وروي أنها نزلت في حمزة بن عبد المطلب رضي الله عنه وأبي جهل لعنه الله والمراد بالعمى عمى القلب والجاهل بالدين أعمى القلب

İbn Kesîr'e göre ayet, iki şeyin (mü'min ile kâfir veya benzeri iki hâl) birbirine denk olamayacağını, bu ikisi arasında bir eşitliğin bulunmadığını ifade eder. Bu farkı ancak sağlam ve doğru akla sahip olan 'ulü'l-elbâb' kavrayıp ibret alabilir. Müfessir Allah'tan kendilerini bu akıl sahiplerinden kılmasını dilemektedir.

أفهذا كهذا لا استواء وقوله أي إنما يتعظ ويعتبر ويعقل أولو العقول السليمة الصحيحة جعلنا الله منهم

Beydâvî'ye göre ayet, Rabbinden indirilenin hak olduğunu bilip icabet eden kimseyle kalp gözü kör olup icabet etmeyen kimsenin bir olamayacağını vurgulamak için soru edatını inkâr amacıyla kullanır; verilen misalden sonra ikisinin birbirine karışabileceği şüphesini ortadan kaldırmayı amaçlar. Bu hakikati ancak alışkanlığa uymaktan ve vehme kapılmaktan arınmış akıl sahipleri (ulü'l-elbâb) düşünüp öğüt alır. Bu kişiler, Allah'a karşı 'belâ' dedikleri anda üstlendikleri rububiyet ikrarı ahdine ya da kitaplarda Allah'ın kendilerine verdiği ahde vefa gösterip, Allah ile kulları arasındaki misakı bozmayan kimselerdir; bu ifade özelden sonra genele geçiştir.

أفمن يعلم أنما أنزل إليك من ربك الحق فيستجيب. كمن هو أعمى عمى القلب لا يستبصر فيستجيب، والهمزة لإنكار أن تقع شبهة في تشابههما بعد ما ضرب من المثل.