Taberî'ye göre bu ayette putperestlerin taptığı sahte ilahlara yaptıkları dua/çağrı, hiçbir netice vermeyen, sapıklıktan ibaret bir eylemdir; çünkü bu ilahlar ne bir fayda sağlayabilir ne de bir zararı def edebilir. Bu durum, suya elini uzatıp da suyu ağzına ulaştıramayan, sadece diliyle çağırıp eliyle işaret eden ama asla ona kavuşamayan kişinin haline benzetilmiştir. İbn Zeyd'in bu ayeti farklı yorumlaması ise Taberî tarafından diğer müfessirlerin görüşlerine muhalif ve tefsirden uzak bulunarak reddedilmiştir.

يقول: لا ينفع داعي الآلهة دعاؤه إياها إلا كما ينفع باسط كفيه إلى الماء، بسطه إياهما إليه من غير أن يرفعه إليه في إناء، ولكن ليرتفع إليه بدعائه إياه وإشارته إليه وقبضه عليه، والعرب تضرب لمن سعى فيما لا يدركه مثلا بالقابض على الماء

Zemahşerî'ye göre 'له دعوة الحق' ifadesinde 'الحق' iki şekilde anlaşılabilir: birincisi bâtılın zıddı olan hak anlamında olup, Allah'a yapılan duanın kabul edilmesi ve dua edene faydalı olması nedeniyle hakka bitişik/mensup olduğunu belirtir; ikincisi ise 'الحق' ile bizzat Allah'ın kastedilmesi, yani duanın işitilip icabet edilen gerçek varlığa (Allah'a) yapılmasıdır. Buna karşılık kâfirlerin taptığı putlara yapılan dua, elini suya uzatıp ağzına gelmesini bekleyen kişinin durumuna benzetilir; çünkü put cansızdır, ne duayı işitir ne de icabet edebilir.

والمعنى أن الله سبحانه يدعى فيستجيب الدعوة ، ويعطي الداعي سؤاله إن كان مصلحة له ، فكانت دعوة ملابسة للحق ، لكونه حقيقا بأن يوجه إليه الدعاء ، لما في دعوته من الجدوى والنفع ، بخلاف ما لا ينفع ولا يجدي دعاؤه

Bu müfessire göre 'له دعوة الحق' ifadesi hakkında müfessirler farklı görüşler nakletmiştir: İbn Abbas'tan gelen rivayete göre bu 'lâ ilâhe illallah' sözüdür; Hasan'a göre Allah Hakk olduğundan O'na yapılan dua da haktır. Râzî ayrıca 'Hak' kavramını felsefi olarak varlık üzerinden temellendirir: yokluğu kabul etmeyen zorunlu varlık (vâcibü'l-vücûd) gerçek Hak'tır, dolayısıyla O'nun varlığına inanmak ve O'nu zikretmek de haktır.

أحدها : ما روى عكرمة عن ابن عباس رضي الله عنهما أنه قال : قول لا إله إلا الله . وثانيها : قول الحسن : إن الله هو الحق ، فدعاؤه هو الحق

Kurtubî, 'lehû da'vetü'l-hakk' ifadesini önce İbn Abbas ve Katâde'den 'lâ ilâhe illallah' olarak, Hasan'dan 'Allah hak olduğu için O'na yapılan dua da hak duadır' şeklinde nakleder; ayrıca duada ihlas veya darlık/korku anında sadece Allah'a yönelme görüşlerini de aktarır. Devamında putlara tapanların misalini açıklar: onların duası, elini uzatıp suyu tutamayan kişinin durumuna benzetilir ve bu benzetmenin üç farklı yönü (Mücahid, İbn Abbas ve bir başka görüş) tek tek zikredilir.

قال الماوردي : وهو أشبه بسياق الآية لأنه قال : يعني الأصنام والأوثان أي لا يستجيبون لهم دعاء ولا يسمعون لهم نداء ضرب الله عز وجل الماء مثلا ليأسهم من الأجابة لدعائهم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah'tan başka ilahlara tapanların durumunu, elini kuyunun kenarından suya uzatıp da suya asla ulaşamayan, dolayısıyla ağzına su götüremeyen kimseye benzetir. Nasıl ki bu kişi eline aldığı ya da uzandığı suyla hiçbir fayda sağlayamıyorsa, müşriklerin taptıkları putlar da onlara ne dünyada ne ahirette hiçbir fayda sağlamaz; dualarını kabul edip cevap vermezler.

قال علي بن أبي طالب كمثل الذي يتناول الماء من طرف البئر بيده وهو لا يناله أبدا بيده فكيف يبلغ فاه وقال مجاهد يدعو الماء بلسانه ويشير إليه فلا يأتيه أبدا

Beydâvî bu ayette 'el-hakk' kelimesinin, Allah'a ibadetin ve O'na yapılan duanın gerçek ve haklı olduğunu, ya da O'na yapılan duanın icabet olunacağını ifade ettiğini belirtir. Müşriklerin taptığı putlara yaptıkları dua ise, suya elini uzatıp ağzına ulaşmasını bekleyen kimsenin durumuna benzetilir; bu istek asla gerçekleşmeyecektir çünkü put cansız bir cisimdir, duayı işitmez ve karşılık veremez. Sonuç olarak kâfirlerin duası kaybolma, boşa gitme ve batıl olmaktan başka bir şey değildir.

لا يستجيبون لهم بشيء من الطلبات. إلا كباسط كفيه إلا استجابة كاستجابة من بسط كفيه. إلى الماء ليبلغ فاه يطلب منه أن يبلغه. وما هو ببالغه لأنه جماد لا يشعر بدعائه ولا يقدر على إجابته