Taberî, Kur'an'ın başındaki 'الم' gibi mukattaa harfleri hakkında müfessirler arasındaki farklı görüşleri sıralamıştır: bazıları bunun Kur'an'ın kendisi olduğunu, bazıları surelerin isimleri olduğunu, bazıları Allah'ın en büyük ismi (ism-i azam) olduğunu, bazıları bunun bir yemin olduğunu, bazıları da bunların Allah'ın isim ve fiillerinden türetilmiş kesik harfler olduğunu söylemiştir. Ayrıca bu harflerin her birinin ayrı bir anlama, hatta ümmetlerin ecel ve sürelerine işaret ettiğine dair rivayetler de nakledilmiştir.

وقال بعضهم: هو حروف مقطعة من أسماء وأفعال، كل حرف من ذلك لمعنى غير معنى الحرف الآخر

Zemahşerî'ye göre '{الحق}' ifadesi sadece bahsedilen bu surelere münhasır değildir; bunun anlamı Kur'an'ın bütünüyle 'hak' olması, ötesinde artık bir hakikat aranamayacak nihai gerçek olmasıdır. Bu ifadeyi güçlendirmek için Arap dilindeki bir üslup örneğine, el-Enmariyye'nin sözüne atıf yapılmaktadır.

من القرآن كله هو { الحق } الذي لا مزيد عليه ، لا هذه السور وحدها ، وفي أسلوب هذا الكلام قول الأنمارية : هم كالحلقة المفرعة ، لا يدرى أين طرفاها ؟ تريد الكملة

Bu müfessire göre 'el-hakku' kelimesi cümlenin haberidir. Ayet, bazı kimseler tarafından kıyasın geçersizliğini ispat etmek için delil olarak kullanılmıştır; onlara göre Allah'ın indirmediği hiçbir şey hak olamaz, kıyasla istinbat edilen hüküm de Allah'tan inmiş olmadığına göre hak değildir, hak olmayan da bâtıl olmak zorundadır.

ومن الناس من تمسك بهذه الآية في نفي القياس فقال : الحكم المستنبط بالقياس غير نازل من عند الله وإلا لكان من لم يحكم به كافرا

Kurtubî'ye göre bu ayet, Hz. Peygamber'e indirilen Kur'an'ın müşriklerin iddia ettiği gibi kendi sözünden uydurulmuş olmadığını, gerçek ve hak olduğunu bildirmektedir. Bu yüzden Peygamber'e onu sıkı tutması ve içeriğiyle amel etmesi emredilmektedir. Mukatil'in nakline göre ayet, müşriklerin Muhammed'in Kur'an'ı kendiliğinden getirdiğini söylemeleri üzerine inmiştir.

قال مقاتل : نزلت حين قال المشركون : إن محمدا أتى بالقرآن من تلقاء نفسه

İbn Kesîr, bu ayette geçen ifadenin Hz. Muhammed'e hitap olduğunu ve öncesindeki müsnedin (haber) 'هذا' işaret ismi olduğunu belirtir; bu görüşün Mücahid ve Katade'nin tefsiriyle örtüşen doğru görüş olduğunu söyler. Ayrıca İbn Cerîr'in vav harfinin zaid (fazladan) olabileceği veya sıfatı sıfata bağlayan atıf harfi olabileceği yönündeki tercihini de nakleder ve bunu bir şairin beytiyle delillendirdiğini aktarır.

هذا هو الصحيح المطابق لتفسير مجاهد وقتادة واختار ابن جرير أن تكون الواو زائدة أو عاطفة صفة على صفة كما قدمنا واستشهد بقول الشاعر

Beydâvî'ye göre 'tilke âyâtü'l-kitâb' ifadesindeki 'kitab' sûreye işaret eder ve 'tilke' de o sûrenin âyetlerine işarettir. 'Sana Rabbinden indirilen' ise Kur'ân'ın tamamıdır; bu ibare önceki cümleye atıf ile mecrur veya müstakil bir cümle olarak merfû okunabilir ve haberin marife gelmesi indirilenin hak olmakla vasıflanmasına özgülük değil, açık veya zımnî olarak indirilen her şeyi kapsayan bir genellik ifade eder. İnsanların çoğunun iman etmemesi ise düşünme ve tefekkürde kusurlu olmalarından kaynaklanır.

والذي أنزل إليك من ربك هو القرآن كله ومحله الجر بالعطف على الكتاب عطف العام على الخاص أو إحدى الصفتين على الأخرى، أو الرفع بالابتداء وخبره الحق