Bu müfessire göre ayet, geçmiş nesillerden ancak çok az kimsenin yeryüzünde fesattan sakındırdığını, bunların peygamberlere tabi olanlar olduğunu ve Allah'ın onları azaptan kurtardığını bildirir. Zulmedenler ise kendilerine mühlet verilen dünya nimet ve lezzetlerine uyup büyüklendiler, Allah'ın emrinden yüz çevirdiler ve haktan saptılar. Taberî, 'mütref' kelimesinin Arap dilinde lezzetlerle beslenmiş nimet sahibi kişi anlamına geldiğini belirterek bu anlamı tercih eder.

وأولى الأقوال في ذلك بالصواب أن يقال: إن الله تعالى ذكره أخبر أن الذين ظلموا أنفسهم من كل أمة سلفت فكفروا بالله، اتبعوا ما أنظروا فيه من لذات الدنيا فاستكبروا وكفروا بالله واتبعوا ما أنظروا فيه من لذات الدنيا، فاستكبروا عن أمر الله، وتجبروا، وصدوا عن سبيله؛ وذلك أن المترف في كلام العرب: هو المنعم الذي قد غذي باللذات

Zemahşerî, 'levlâ' edatının Kur'an'da genellikle 'hellâ' (teşvik/kınama) anlamında olduğunu belirtir; ayetteki 'ellezîne zalemû' ifadesiyle kötülüklerden sakındırmayı terk edenlerin kastedildiğini, bunların şehvetlerine ve dünya nimetlerine düşkün olup din açısından büyük bir esas olan emr-i bi'l-maruf ve nehy-i ani'l-münkeri ihmal ettiklerini açıklar. Ayrıca Ebû Amr'ın kıraatine göre 'vettebeu' fiilinin, zulmedenlerin şımarıklıklarının cezasını görecekleri anlamına gelebileceğini, bunun kurtuluşun öncelenmesiyle uyumlu güçlü bir yorum olduğunu belirtir.

أراد بالذين ظلموا : تاركي النهي عن المنكرات ، أي : لم يهتموا بما هو ركن عظيم من أركان الدين ، وهو الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر ، وعقدوا هممهم بالشهوات

Bu müfessire göre âyetteki 'levlâ' kelimesi 'hellâ' (keşke/ne olurdu) anlamındadır ve mana 'geçmiş nesillerden hiç iman eden bir şehir halkı olmadı, Yunus'un kavmi müstesna, keşke böyle olsaydı' şeklindedir. Râzî, Halîl'den nakledilen 'Kur'an'da geçen her levlâ hellâ anlamındadır, Sâffât'takinin dışında' rivayetini Zemahşerî'ye (Keşşâf sahibi) atfen sahih bulmadığını, çünkü bu kelimenin Sâffât dışındaki yerlerde de aynı anlamda kullanıldığını belirtir. Ayrıca metinde zalimlerden kastın, kötülüklerden sakındırma (nehyi anil-münker) görevini terk edip şehvet ve lezzet peşine düşen, riyaset tahsiliyle meşgul olan mutrefler olduğu açıklanmaktadır.

وحكي عن الخليل أنه قال كل ما كان في القرآن من كلمة لولا فمعناه هلا إلا التي في الصافات . قال صاحب ( الكشاف ) : وما صحت هذه الرواية عنه بدليل قوله تعالى في غير الصافات

Kurtubî, ayetteki 'levlâ' ifadesinin öncesindeki nesillerde itaat, din, akıl ve basiret sahibi kimselerin bulunmayışına işaret ettiğini belirtir; bu ifade kâfirlere yönelik bir kınama içerir. Bazı görüşlere göre 'levlâ' burada olumsuzluk (nefy) anlamındadır, yani 'sizden öncekilerden böyle kimseler olmadı' demektir. Yeryüzünde bozgunculuktan sakındıran kimselerin Yunus'un kavmi veya hak ehli ve tabileri olduğu da söylenmiştir.

وهذا توبيخ للكفار وقيل : لولا ها هنا للنفي أي ما كان من قبلكم كقوله : فلولا كانت قرية آمنت أي ماكانت نهوا عن الفساد في الأرض قيل : هم قوم يونس لقوله : إلا قوم يونس وقيل : هم أتباع وأهل الحق

İbn Kesîr'e göre bu ayet, azaba uğrayan toplulukların, kendilerine yapılan uyarı ve inkârlara aldırmaksızın işledikleri günah ve kötülüklerde ısrar etmeye devam ettiklerini, sonunda azabın onları ansızın yakaladığını anlatır. Allah'ın hiçbir şehri/topluluğu, halkı zalim olmadıkça helâk etmediği, ıslah olmuş bir topluluğa asla azap göndermediği vurgulanır.

استمروا على ماهم عليه من المعاصي والمنكرات ولم يلتفتوا إلى إنكار أولئك حتى فجأهم العذاب ثم أخبر تعالى أنه لم يهلك قرية إلا وهي ظلمة ولم يأت قرية مصلحة بأسه وعذابه قط حتى يكونوا هم الظالمين

Beydâvî'ye göre 'bakiyye' sahipleri, geçmiş nesillerden akıl ve fazilet sahibi olup yeryüzünde fesadı men eden az sayıdaki kimselerdir; kurtarılanlar bunlardır, zalimler ise kendilerine verilen nimet ve şehvetlere uyup küfre battıkları için helak edilmişlerdir. Ayrıca Allah'ın şehirleri sırf şirk yüzünden değil, halkı birbirine zulüm ve fesat katmadıkça helak etmeyeceği, dolayısı ile mülkün şirkle devam edebileceği ama zulümle devam edemeyeceği belirtilir.

وما كان ربك ليهلك القرى بظلم بشرك. وأهلها مصلحون فيما بينهم لا يضمون إلى شركهم فسادا وتباغيا، وذلك لفرط رحمته ومسامحته في حقوقه ومن ذلك قدم الفقهاء عند تزاحم الحقوق حقوق العباد. وقيل الملك يبقى مع الشرك ولا يبقى مع الظلم.