Taberî'ye göre bu ayet, Nûh'tan sonra gönderilen peygamberlerin de kendi kavimlerine açık delillerle (beyyinat) geldiğini, ancak bu kavimlerin de peygamberlerini yalanladığını anlatır. Nûh kavminin ve öncekilerin kalplerinin mühürlenmesi gibi, sonraki günahkâr kavimlerin kalpleri de aynı şekilde mühürlenmiştir; bu, Allah'a karşı isyan ve haddi aşmalarına karşılık bir cezadır.

كذلك نطبع على قلوب من اعتدى على ربه، فتجاوز ما أمره به من توحيده، وخالف ما دعاهم إليه رسلهم من طاعته، عقوبة لهم على معصيتهم ربهم

Zemahşerî'ye göre 'من بعده' ifadesi Nûh'tan sonra gönderilen Hûd, Sâlih, İbrahim, Lût ve Şuayb gibi peygamberleri kastetmektedir. Bu peygamberler açık delillerle (hüccetlerle) davalarını desteklemişlerdir, ancak kavimleri elçilerin gelişinden önceki cahiliye halleri üzere kalıp hakkı yalanlamaya devam etmişlerdir. Bu nedenle elçi gönderilmeden önceki ve sonraki durumları arasında bir fark oluşmamış, sanki hiç elçi gönderilmemiş gibi olmuştur; kalplerin mühürlenmesi de onların inat ve ısrarlarına bir kinaye olarak yorumlanmıştır.

يريد أنهم كانوا قبل بعثة الرسل أهل الجاهلية مكذبين بالحق . فما وقع فصل بين حالتهم بعد بعثة الرسل وقبلها ، كأن لم يبعث إليهم أحد

Bu müfessire göre ayetteki 'sonra peygamberler gönderdik' ifadesi Nuh'tan sonra gönderilen Hud, Salih, İbrahim, Lut ve Şuayb gibi peygamberleri kapsar; bunlar açık mucizelerle (beyyinat) geldikleri halde kavimleri Nuh kavminin izlediği yolu takip ederek yalanlamışlardır. Ayrıca metin, ayetteki 'kezzebû bihi' ifadesinin Nuh kavminin yalanladığı aynı şeyi değil, benzeri delilleri kastettiğini belirtir; çünkü bu peygamberlerin mucizeleri Nuh zamanında henüz gerçekleşmemişti, ancak tüm peygamberlere verilen açık deliller mahiyet olarak birdir.

اعلم أن المراد : ثم بعثنا من بعد نوح رسلا ولم يسمهم ، وكان منهم هود وصالح وإبراهيم ولوط وشعيب صلوات الله عليهم أجمعين بالبينات ، وهي المعجزات القاهرة

Kurtubî, ayette geçen yalanlamanın Nûh kavminden önceki yalanlamaya (veya elest bezmi/zerr gününde kalben yalanlayanlara) işaret ettiğini nakleder. Ayrıca 'mühürleme' ifadesinin küfür ve tekzipte haddi aşanlara özgü olduğunu belirtir ve bunun kaderiyye mezhebinin görüşünü çürüttüğünü söyler.

وقيل : بما كذبوا به من قبل أي من قبل يوم الذر فإنه كان فيهم من كذب بقلبه وإن قال الجميع : بلى قال النحاس : ومن أحسن ما قيل في هذا أنه لقوم بأعيانهم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kendilerine peygamber gönderilen ümmetlerin, elçilerini ilk yalanlamaları sebebiyle iman etmediklerini; Allah'ın onların kalplerini bu tekzip yüzünden mühürlediğini ve onlardan sonraki benzer topluluklara da bu şekilde davrandığını, ta ki elem verici azabı görene kadar iman etmediklerini anlatır. Ayrıca Allah'ın peygamberleri yalanlayan ümmetleri helak edip iman edenleri kurtardığı, bunun Nuh'tan sonraki bir uygulama olduğu, Nuh'tan önce insanların Âdem zamanından itibaren İslam üzere olup sonradan putperestliği icat ettikleri belirtilir.

والمراد أن الله تعالى أهلك الأمم المكذبة للرسل وأنجى من آمن بهم وذلك من بعد نوح عليه السلام فإن الناس كانوا من قبله من زمان آدم عليه السلام على الإسلام إلى أن أحدث الناس عبادة الأصنام فبعث الله إليهم نوحا عليه السلام

Beydâvî'ye göre Nûh sonrası gönderilen peygamberler kavimlerine apaçık mucizeler getirmiş, fakat bu kavimler daha önce hakkı yalanlamayı huy edindiklerinden ve Allah onları yardımsız bıraktığından iman etmeleri kendileri için mümkün olmamıştır. Kalplerin mühürlenmesi, bu kimselerin sapkınlıkta ısrar edip alışılmış küfür yoluna bağlı kalmaları sebebiyle Allah'ın onları yardımsız/desteksiz bırakmasıyla gerçekleşmiştir.

فما كانوا ليؤمنوا فما استقام لهم أن يؤمنوا لشدة شكيمتهم في الكفر وخذلان الله إياهم. بما كذبوا به من قبل أي بسبب تعودهم تكذيب الحق وتمرنهم عليه قبل بعثه الرسل عليهم الصلاة والسلام.