Taberî'ye göre ayet, gökten ve yerden rızık veren, işitme ve görmeyi yaratan, diriyi ölüden ölüyü diriden çıkaran ve her işi tedbir eden Allah'ın hak olduğunu, bu hakikat karşısında insanların O'ndan başkasına yönelmesinin sapıklık olduğunu bildirmektedir. Müellif, 'te'fikûn' ifadesinin, hakkı bilip tasdik ettikleri halde ondan başka yola sapmaları anlamına geldiğini açıklar; bu, insanların akıllarının haktan nasıl döndürüldüğü sorusudur.

يقول: فأي شيء سوى الحق إلا الضلال وهو الجور عن قصد السبيل. يقول: فإذا كان الحق هو ذا، فادعاؤكم غيره إلها وربا هو الضلال والذهاب عن الحق لا شك فيه

Bu bölümde Zemahşerî, hak ile dalâlet arasında bir orta yol/vasıta bulunmadığını, kim haktan sapsa mutlaka dalâlete, tevhidden şirke, mutluluktan bedbahtlığa düşeceğini vurgular. Ayrıca 'كذلك' ifadesinin 'mislu zâlike'l-hakk' anlamında olduğunu belirtir. Müşriklerin, delilin kendilerini bağlamasından kaçınmak için bazen dilleriyle itiraf edip bazen inatla ve zararlı bir tutumla kekelediklerini (tereddüt gösterdiklerini) açıklar.

يعني أن الحق والضلال لا واسطة بينهما ، فمن تخطى الحق وقع في الضلال عن الحق إلى الضلال ، وعن التوحيد إلى الشرك ، وعن السعادة إلى الشقاء

Bu müfessire göre ayetteki nehiy, tefrikaya ve ihtilafa yol açan, ülfet ve muhabbeti bozan şeylerden sakındırma anlamı taşır; ihtilaftan men edip ittifaka çağırmak Hakk'ın ancak bir olacağını gösterir, dolayısıyla kurtuluşa erenin de bir tek grup olması gerekir. Ayrıca bu ayet kıyası reddedenler tarafından delil olarak kullanılmış, onlara göre şer'î hükümlerde ihtilafın nehyedilmiş olması, zannî delillere (kıyasa) dayanmanın caiz olmadığını gösterir; çünkü zannî delillere başvurmak ihtilafı doğurur.

أن النهي عن الاختلاف والأمر بالاتفاق يدل على أن الحق لا يكون إلا واحدا ، وإذا كان كذلك كان الناجي واحدا

Bu müfessire göre âyet, Allah'ın rızık veren, yaratan ve gerçek rab olan tek varlık olduğunu, O'ndan başka her şeye tapınmanın sapıklık (dalâlet) olduğunu bildirmektedir; hak ile dalâlet arasında üçüncü bir mertebe bulunmadığı, bu meselenin fer'î hükümlerden farklı olarak itikadî usul konusu olduğu vurgulanır. Ayrıca 'el-Hak' isminin Allah'a hakikaten ait olduğu, çünkü O'nun varlığının yokluktan önce gelmediği ve yokluğun O'na ilişemeyeceği açıklanır. Bu bağlamda dalâlet kavramının, hak üzere Allah'ı bilmemekle ilişkilendirildiği ve fıkhi bir örnek olarak satranç-tavla gibi oyunların bu âyet kapsamında dalâletten sayıldığına dair rivayetler nakledilir.

حكمت هذه الآية بأنه ليس بين الحق والباطل منزلة ثالثة في هذه المسألة التي هي توحيد الله تعالى

İbn Kesîr'e göre bu ayet, müşriklerin Allah'ın yaratıcılığını ve tasarrufunu kendi itiraflarıyla kabul ettikleri halde O'ndan başkasına ibadet etmelerinin çelişkisini vurgulamaktadır. Onların itiraf ettiği bu fiiller, gerçek Rab ve tek ibadete layık ilahın O olduğunu göstermekte, O'ndan başka her ibadet edilenin batıl olduğu ortaya çıkmaktadır. Metin, akılların bu gerçeği bilip dururken nasıl başka yöne çevrilebildiğine dair bir hayret ifadesi taşımaktadır.

أي فهذا الذي اعترفتم بأنه فاعل ذلك كله هو ربكم وإلهكم الحق الذي يستحق أن يفرد بالعبادة أي فكل معبود سواه باطل لا إله إلا هو واحد لا شريك له

Beydâvî'ye göre bu ayetler, gökten ve yerden rızık verme, işitme-görme duyularını yaratıp koruma, ölüden diriyi diriden ölüyü çıkarma ve kâinatın işlerini idare etme gibi fiillerin ancak Allah'a ait olduğunu soru yoluyla ortaya koymaktadır. Müşrikler bile bu açıklığı inkâr edemeyip 'Allah' diyeceklerdir; bu da onların Allah'a ortak koşmalarının çelişkisini gösterir. Sonrasında hakkın (Allah'a ibadetin) dışında sadece sapıklığın bulunduğu, dolayısıyla haktan sapıklığa nasıl döndürüldükleri sorgulanmaktadır.

فسيقولون الله إذ لا يقدرون على المكابرة والعناد في ذلك لفرط وضوحه