Taberî'ye göre bu ayette Allah'ın ecel/kıyamet vaktine kadar azabı geciktirmesine dair önceden verilmiş bir hükmü (kelime sâbıka) olmasaydı, hak konusunda ihtilafa düşenler arasında hemen hüküm verilir, batıl ehli helâk edilir, hak ehli kurtulurdu. İnsanlar aslında tek bir din ve millet üzerindeyken sonradan dinde ihtilafa düşmüşler ve yollar ayrılmıştır; azabın geciktirilmesi ihtilaf haline karşı bir tehdittir, birleşme haline karşı değildir.

فتوعد جل ذكره على الاختلاف لا على الاجتماع، ولا على كونهم أمة واحدة، ولو كان اجتماعهم قبل الاختلاف كان على الكفر، ثم كان الاختلاف بعد ذلك، لم يكن إلا بانتقال بعضهم إلى الإيمان

Bu müfessire göre âyet, Allah'ın putlara tapma inancının fesadını gösterdikten sonra bu batıl mezhebin insanlar arasında nasıl ortaya çıktığını açıklamaktadır. İnsanların aslında başlangıçta İslam üzere ve putperestlikten uzak olduğunu, bu sapkın mezhebin sonradan hâdis olduğunu belirtmek maksadıyla âyet indirilmiştir. Bu bilgi Arapların bu inancın kendilerine asli olmadığını öğrenip ona taassupla sarılmamalarını sağlama amacı taşımaktadır; ayrıca âyetteki 'kelime' ile ilgili birkaç görüş nakledilmiştir (azabın kıyamete tehiri, rahmetin gazaba galip gelmesi gibi).

بين في هذه الآية أن هذا المذهب ليس مذهبا للعرب من أول الأمر ، بل كانوا على دين الإسلام ، ونفي عبادة الأصنام . ثم حذف هذا المذهب الفاسد فيهم

Kurtubî'ye göre bu ayette geçen 'kelime', Allah'ın hüküm ve kaderiyle ilgili önceden geçmiş bir takdirdir; buna göre Allah ihtilaf edenler arasında hükmü kıyamete kadar geciktirmiş, aksi halde dünyada iken müminleri ödüllendirip kâfirleri cezalandırarak aralarında hükmedecekti. Bu 'kelime'nin ne olduğu konusunda farklı görüşler nakledilmiştir: Musa'nın kitabında ihtilaf edenler, Hz. Peygamber hakkında ihtilaf edenler, azabın dünyada değil kıyamette gerçekleşeceğine dair önceden geçen takdir, hüccetsiz (peygamber göndermeden) kimsenin cezalandırılmayacağına dair ilke, veya 'rahmetim gazabımı geçti' hadisine işaret. Ayrıca bu ayetin, kendisini inkar edenlerin azabının geciktirilmesi konusunda Hz. Peygamber'e bir teselli olduğu belirtilmiştir.

أن الله عز وجل حكم أن يؤخرهم إلى يوم القيامة لما علم في ذلك من الصلاح ولولا ذلك لقضى بينهم أجلهم بأن يثيب المؤمن ويعاقب الكافر

İbn Kesîr'e göre bu ayette geçen 'lolâ kelimetün sebekat' ifadesi, Allah'ın ezelde takdir ettiği bir hükme işaret eder: Allah kimseyi hüccet ikame edilmeden ve elçi gönderilmeden azaplandırmaz, ayrıca yaratılmışlara belirli bir ecele kadar süre tanımıştır. Bu takdir olmasaydı, ihtilaf ettikleri konularda aralarında hemen hükmedilir, mü'minler mutlu, kâfirler ise cezalandırılırdı. Ayrıca kâfirlerin Hz. Muhammed'den mucize istemeleri (Semûd'a verilen deve gibi bir işaret, Safa'nın altına dönüşmesi veya Mekke dağlarının kaldırılıp bahçelere çevrilmesi gibi) de bu bağlamda zikredilir; Allah bunlara güç yettiği halde, fiillerinde ve sözlerinde hikmet sahibi olduğu için bunu yapmamıştır.

أي لولا تقدم من الله تعالى أنه لا يعذب أحدا إلا بعد قيام الحجة عليه وأنه قد أجل الخلق إلى أجل معدود لقضي بينهم فيما اختلفوا فيه فأسعد المؤمنين وأعنت الكافرين

Beydâvî, insanların başlangıçta ya fıtrat üzere tevhid inancında birleşmiş ya da hak üzere ittifak etmiş bir tek ümmet olduğunu belirtir; bu durumun Âdem devrinden Kâbil'in Hâbil'i öldürmesine veya tufan sonrasına ya da resullerin arasının kesildiği bir fetret dönemindeki sapıklık haline işaret ettiğini aktarır. Sonra insanlar hevese ve batıla tabi olarak veya peygamberlerin gönderilmesiyle bir kısmının onlara tabi olup diğerlerinin ısrar etmesiyle ihtilafa düşmüşlerdir. Rabbinden geçmiş söz, aralarındaki hükmün veya ayırıcı azabın kıyamete tehir edilmesidir; bu söz olmasaydı, batıl olanı helak edip hak üzere olanı bırakarak aralarında hemen hüküm verilirdi.

وما كان الناس إلا أمة واحدة موحدين على الفطرة أو متفقين على الحق، وذلك في عهد آدم عليه السلام إلى أن قتل قابيل هابيل أو بعد الطوفان، أو على الضلال في فترة من الرسل. فاختلفوا باتباع الهوى والأباطيل، أو ببعثه الرسل عليهم الصلاة والسلام فتبعتهم طائفة وأصرت أخرى.

Bu müfessire göre insanlar başlangıçta tek bir din üzerinde birleşmiş haldeydiler, ayrılık ve ihtilaf sonradan ortaya çıkmıştır. Aralarındaki hüküm dünyada değil, hikmet gereği kıyamet gününe bırakılmıştır; bu tehir sayesinde haklı olanla haksız olan ayırt edilecek, dünya teklif yurdu, ahiret ise ceza ve mükafat yurdu olacaktır. Ayrıca 'kelimetu'l-fasl' ifadesinin, zalimlerin ahirette azaba çarptırılmasının takdiri anlamına geldiği belirtilmiştir.

وسبق كلمته بالتأخير لحكمة أوجبت أن تكون هذه الدار دار تكليف ، وتلك دار ثواب وعقاب