Bu metinde Taberî, İyyâke na'budu ve İyyâke nesteîn ifadesindeki hitaba dönüşün Arap dilinde bilinen bir üsluba dayandığını, önce gaib sigasıyla haber verilip sonra hitaba dönülmesinin Arap kelamının yaygın bir özelliği olduğunu açıklar. Ayrıca İyyâke na'budu ifadesinin anlamının 'sana huşû duyar, zillet gösterir ve boyun eğeriz' şeklinde olduğunu, bunun ibadetin Arap dilindeki asıl anlamı olan zillet kökünden geldiğini belirtir. İbadetin ancak Allah'ın yardımıyla mümkün olabileceği için isti'ane talebinin ibadetten sonra zikredilmesinin bir sakınca oluşturmadığını, ikisinin birbirinden ayrılmaz olduğunu ifade eder.

لأن العبودية عند جميع العرب أصلها الذلة، وأنها تسمي الطريق المذلل الذي قد وطئته الأقدام وذللته السابلة: معبدا

Bu müfessire göre âyette gaipten hitaba (İyyâke na'budu) geçiş, kulun ibadetle meşguliyet içinde sürekli bir terakki halinde olduğuna işaret eder; kul önce Peygamber vasıtasıyla anılırken şimdi doğrudan muhatap kılınarak şereflendirilmiştir. Ayrıca kulun bu makamda bir müddet sebat etmesiyle, ibadeti tek başına gerçekleştiremeyeceğini, ancak Allah'ın tevfik ve inayetiyle mümkün olduğunu idrak edeceği belirtilir; bu da İyyâke nesta'în'in işaret ettiği orta derecedir. Bu makamdan da geçince hidayetin ancak Allah'tan geldiği anlaşılır ki bu da ihdinâ's-sırâta'l-müstakîm'in muradıdır.

أنه مشعر بأن العبد إذا كان مشتغلا بالعبودية فإنه يكون أبدا في الترقي ، بدليل أنه في هذه الآية ، انتقل من الغيبة إلى الحضور

Kurtubî, ayette gaib sigasından hitap sigasına geçildiğini (iltifat sanatı) belirtir; sûrenin başından buraya kadar Allah hakkında haber verme ve O'na senâ mevcutken burada doğrudan hitaba dönülmüştür. Ayrıca 'n息budu'nun itaat ve zillet anlamına geldiğini, mef'ulün fiil üzerine takdim edilmesinin ehemmiyet ifade ettiğini ve Arapların önemli olanı öne aldığını, isim tekrarının ise 'iyyâke na'budu' ifadesinden senin dışında birinin kastedildiği vehmini önlemek için yapıldığını açıklar.

رجع من الغيبة إلى الخطاب على التلوين لأن من أول السورة إلى ها هنا خبرا عن الله تعالى وثناء عليه

İbn Kesîr'e göre kudsî hadis uyarınca 'iyyâke na'budu ve iyyâke nesteîn' ifadesi, kulun şirkten ve havl-kuvvetten teberri edip işini Allah'a havale etmesidir; bu, Fatiha'nın ilk kısmının Allah'ın kendi övgüsü olduğuna, ikinci kısmının ise kulun bu övgüye icabet edip dua etmesine delalet eder. Ayrıca 'na'budu' ve 'nesteîn'deki cemi sigasının (nun harfinin), namaz kılanın kendisiyle birlikte tüm mü'min kardeşlerini de kastettiğini veya tazim ifade ettiğini belirtir; 'iyyâke na'budu' ifadesinin 'abednâke' demekten daha mütevazı olduğunu, çünkü ikincisinde kişinin kendini tek başına ibadete layık görme gibi bir kibir bulunduğunu aktarır.

وإنما قدم على لأن العبادة له هي المقصودة والإستعانة وسيلة إليها والإهتمام والحزم تقديم ما هو الأهم فالأهم والله أعلم

Beydâvî'ye göre 'إياك نعبد وإياك نستعين' ayeti hitap üslubuna geçilerek zikredilmiştir; çünkü önceki ayetlerde Allah'a ait yüce sıfatlar zikredildikten sonra sanki bilinen zat gözle görülür hale gelmiş, gaybet müşahedeye dönüşmüştür. Ayrıca mef'ûlün (إياك) takdimi hasr ifade eder ve İbn Abbas'ın açıkladığı gibi 'seni ibadet ederiz, senden başkasına ibadet etmeyiz' anlamını taşır; kulun nazarının önce ve asaleten mabuda, sonra ibadete yönelmesi gerektiğine işaret eder. İbadetin istianeden önce zikredilmesi ise vesilenin hacet talebinden önce gelmesinin icabete daha yakın olduğunu gösterir.

وقدم المفعول للتعظيم والاهتمام به والدلالة على الحصر ولذلك قال ابن عباس رضي الله عنهما (معناه نعبدك ولا نعبد غيرك) وتقديم ما هو مقدم في الوجود والتنبيه على أن العابد ينبغي أن يكون نظره إلى المعبود أولا وبالذات