Taberî, 'nesû' (unuttular) ifadesinin gerçek unutma değil, terk etme anlamında olduğunu belirtir; münafıklar Allah'ın emrine itaati ve O'na tabi olmayı terk ettikleri için Allah da onları tevfikinden, hidayetinden ve rahmetinden mahrum bırakmıştır. Ayrıca münafıkların hepsinin nifak ve dalalette aynı sınıf/tek bir yol üzere olduğunu, mü'minlere dil ile iman gösterip içlerinde küfrü gizlediklerini, insanları küfre çağırıp imandan men ettiklerini ve zekat/infaktan ellerini çektiklerini aktarır.

وأما قوله: فإن معناه: تركوا الله أن يطيعوه ويتبعوا أمره، فتركهم الله من توفيقه وهدايته ورحمته

Zemahşerî'ye göre münafıkların Allah'ı unutması, küfür, isyan ve cimrilikleriyle O'nu zikretmekten gafil olmalarıdır; buna karşılık 'Allah da onları unuttu' ifadesi, Allah'ın onları rahmet ve fazlından mahrum bırakıp kendi haklarını gözetmekten âciz kılacak şekilde kendi başlarına terk etmesi anlamına gelir. Alternatif bir yorum olarak bu unutuş, kıyamet günü onları kendilerini bile unutturacak dehşetlerle karşı karşıya bırakması şeklinde de açıklanabilir.

نسوا حقه ، فجعلهم ناسين حق أنفسهم بالخذلان ، حتى لم يسعوا لها بما ينفعهم عنده

Bu müfessire göre âyet, münafık erkeklerle münafık kadınların nifak vasfında birbirlerine denk ve birbirlerinden olduklarını, yani kadınların da erkekler gibi kötü işlerde bulunduğunu anlatır. Râzî bu ifadeyi 'benden ve senden' örneğiyle açıklayarak, işlerinin bir ve aralarında ayrım olmadığı anlamına geldiğini belirtir. Ayrıca münafıkların kötülüğü emredip iyilikten alıkoymalarını, ellerini her hayırdan veya özellikle zekat, sadaka ve Allah yolunda infaktan çekmeleri şeklinde yorumlar.

اعلم أن هذا شرح نوع آخر من أنواع فضائحهم وقبائحهم ، والمقصود بيان أن إناثهم كذكورهم في تلك الأعمال المنكرة والأفعال الخبيثة ، فقال : أي في صفة النفاق ، كما يقول الإنسان : أنت مني وأنا منك ، أي أمرنا واحد لا مباينة فيه

Kurtubî'ye göre bu ayet, münafıkların Allah'ın kendilerine emrettiği şeyleri terk etmelerini, yani O'na itaati unutmuş gibi bırakmalarını anlatır; bu yüzden Allah da onları hayırdan/rahmetten mahrum bırakmıştır (unutmuştur), ancak kötülük ve cezadan unutmamıştır. Metin ayrıca 'نسوا' ve 'فنسيهم' kelimelerinin 'terk' anlamına geldiğini, bunun gerçek unutma değil, tarafların birbirini terk etmesi anlamında kullanıldığını belirtir.

والنسيان : الترك هنا أي تركوا ما أمرهم الله به فتركهم في الشك وقيل : إنهم تركوا أمره حتى صار كالمنسي فصيرهم بمنزلة المنسي من ثوابه وقال قتادة : نسيهم أي من الخير فأما من الشر فلم ينسهم

İbn Kesîr'e göre bu ayette geçen 'nesiyehum' (onları unuttu) ifadesi, Allah'ın onlara unutan kişinin muamelesini yapması anlamındadır; yani Allah'ın onları terk edip cezalandırmasının bir ifadesidir, gerçek anlamda unutma değildir. Bu, münafıkların alay etmelerine karşılık Allah'ın onları aynı üslupla cezalandırdığını, yani onlara ceza ve mukabele haberinin, onların cezayı gerektiren fiillerinin haberi kalıbında verildiğini gösterir. Lafız aynı olsa da iki taraftaki anlam farklıdır.

إخبار من الله تعالى أنه مجازيهم جزاء الإستهزاء ومعاقبتهم عقوبة الخداع فأخرج خبره عن جزائه إياهم وعقابه لهم مخرج خبره عن فعلهم الذي عليه استحقوا العقاب في اللفظ وان اختلف المعنيان

Beydâvî'ye göre münafıklar ve münafıkalar nifak ve imandan uzaklık bakımından birbirine benzer, tek bir şeyin parçaları gibidirler; kötülüğü emredip iyilikten men ederler, ellerini hayırdan çekerler (bu cimriliğe işarettir), Allah'ı unuttukları için Allah da onları lütuf ve fazlından mahrum bırakmıştır. Onlara vaad edilen cehennem azabı kendilerine yeterli bir ceza ve karşılıktır, ayrıca Allah'ın lanetine ve kesintisiz bir azaba müstahak olmuşlardır.

المنافقون والمنافقات بعضهم من بعض أي متشابهة في النفاق والبعد عن الإيمان كأبعاض الشيء الواحد. وقيل إنه تكذيب لهم في حلفهم بالله إنهم لمنكم وتقرير لقولهم وما هم منكم