Taberî'ye göre ayetin anlamı, münafıklara hitaben 'ister gönüllü ister zorla infak edin, infakınız kabul edilmeyecek' demektir; zira onlar dinlerinden şüphe içindedirler, peygamberliğe cahildirler ve Allah'ın sevap-ceza vereceğini gerektiği gibi bilmezler, yani imandan yoksundurlar. Ayrıca bu ayetin, Resulullah kendisini Rum seferine çıkmaya davet ettiğinde savaşa katılmak yerine malıyla yardım etmeyi teklif eden Cedd b. Kays hakkında indiği rivayet edilmiştir.

فإنكم إن تنفقوها لن يتقبل الله منكم نفقاتكم، وأنتم في شك من دينكم وجهل منكم بنبوة نبيكم وسوء معرفة منكم بثواب الله وعقابه

Zemahşerî'ye göre âyetteki ifade, münafıkların infaklarının gönüllü veya zorla olması arasında fark yapmadan reddedileceğini anlatır: 'tav'an' ya Allah ve Resulü tarafından zorlanmaksızın gönüllü olmak, ya da zorlanarak yapmak anlamına gelebilir; zorlama (ikrah) onlara nispet edilmiştir çünkü münafık oldukları için infak onlara zoraki gibi ağır gelmektedir. Alternatif olarak bu, reislerinin zorlaması olmaksızın gönüllü ya da reislerinin zorlamasıyla yapılan infak şeklinde de anlaşılabilir, çünkü münafık reisler kendi menfaatleri için infaka teşvik ederlerdi.

معناه طائعين من غير إلزام من الله ورسوله ، أو ملزمين . وسمي الإلزام إكراها ، لأنهم منافقون ، فكان إلزامهم الإنفاق شاقا عليهم كالإكراه

Bu müfessire göre âyet, münafıkların dünya ve âhirette azaba müstahak olduklarını, hayır türünden yapabildikleri amellerin de kendilerine hiçbir fayda sağlamayacağını bildirmektedir. Amaç, azap sebeplerinin onlarda toplanmış, rahat ve hayır sebeplerinin ise tamamen kendilerinden uzaklaşmış olduğunu göstermektir. Ayrıca infaklarının kabul edilmemesinin, genel olarak fısk değil, o fıskın küfür vasfını taşıması sebebiyle olduğu; Cübbâî'nin bunu fıskın tâatleri iptal ettiğine delil getirmesinin ise geçersiz olduğu belirtilmektedir.

اعلم أنه تعالى لما بين في الآية الأولى أن عاقبة هؤلاء المنافقين هي العذاب في الدنيا وفي الآخرة ، بين أنهم وإن أتوا بشيء من أعمال البر فإنهم لا ينتفعون به في الآخرة ، والمقصود بيان أن أسباب العذاب في الدنيا والآخرة مجتمعة في حقهم ، وأن أسباب الراحة والخير زائلة عنهم في الدنيا وفي الآخرة

Bu parça çok kısa ve kopuk bir ibare içerdiğinden ayetin ana görüşünü tespit etmek mümkün değil; metinde sadece 'kâfirûn' kelimesinin bir açıklaması ve Tevbe suresi 54. ayete bir atıf yer almaktadır.

أي كافرين التوبة : ( 54 ) وما منعهم أن

Bu müfessire göre ayetteki ifade, kişinin infakını gönüllü olarak (tâi'în) ya da zorla/istemeyerek (mükrehîn) yapmış olması durumlarının her ikisini de kapsamaktadır. Ardından Allah bu infakların kabul edilmeyişinin sebebini haber vermektedir.

أي مهما أنفقتم من نفقة طائعين أو مكرهين ثم أخبر تعالى عن سبب ذلك وهو أنهم لا يتقبل منهم

Beydâvî'ye göre 'iki güzellikten biri' ifadesi, sonucu itibariyle her ikisi de güzel olan zafer veya şehadeti kastetmektedir. Müşrikler ise müminlere gökten bir belanın gelmesini veya küfür üzere öldürülmelerini beklemektedirler. İkinci olarak, gerek isteyerek gerek zorla yapılan infakların kabul edilmeyeceği bildirilmiş, bunun sebebi olarak da onların fasık bir topluluk olması gösterilmiştir.

إلا إحدى العاقبتين اللتين كل منهما حسنى العواقب: النصرة والشهادة