Bu metin, esirlerle ilgili ayet konusunda iki farklı görüşü nakleder: Bazıları ayetin neshedildiğini, bazıları ise ayetin muhkem olup nesholmadığını ve esirin öldürülmesinin cevaz vermediğini, ancak ona iyilik (men) veya fidye yoluyla muamele edilebileceğini söylemiştir. Taberî, Hz. Peygamber'in siyretinde esirlere karşı hem öldürme hem fidye hem de men (bağışlama) uygulamalarının bulunduğunu, dolayısıyla ayette özellikle men ve fidyenin zikredilmesinin bu iki muamele türüne işaret ettiğini belirtir. Örnek olarak Bedir'de Ukbe b. Ebî Muayt'ın öldürülmesi, Kurayza oğullarının öldürülmesi, Bedir esirlerinin fidye ile serbest bırakılması ve Sümâme b. Esâl'in bağışlanması zikredilir.

بل ذلك كذلك، لأن رسول الله صلى الله عليه وسلم كذلك كان يفعل فيمن صار أسيرا في يده من أهل الحرب، فيقتل بعضا، ويفادي ببعض، ويمن على بعض، مثل يوم بدر قتل عقبة بن أبي معيط وقد أتي به أسيرا، وقتل بني قريظة، وقد نزلوا على حكم سعد

Zemahşerî, Berâe suresinin nüzul sebebi bağlamında Ebu Bekir ve Hz. Ali'nin hac mevsiminde Mekke'ye gönderilme kıssasını, dört haram ayın hangi aylar olduğu konusundaki farklı görüşleri (Şevval-Muharrem dörtlüsü veya Zilhicce'den başlayan yirmi günlük hesaplama) ve bu ayların savaştan korunma hükmünün daha sonra neshedilip müşriklerle savaşın mübah kılındığını aktarır. Hz. Ali'nin tebliğ için gönderilmesinin sebebini, Arapların ahid bozma âdetinde bu işi kabileden bir kişinin üstlenmesi gerektiği rivayetiyle açıklar. Ayrıca 'كل مرصد' ifadesinin müşrikleri gözetlemek için geçilen her yol anlamına geldiğini belirtir.

وقيل : إنما أمر أن لا يبلغ عنه إلا رجل منه ؛ لأن العرب عادتها في نقض عهودها أن يتولى ذلك على القبيلة رجل منها ، فلو تولاه أبو بكر رضي الله عنه . لجاز أن يقولوا هذا خلاف ما يعرف فينا من نقض العهود فأزيحت علتهم بتولية ذلك عليا رضي الله عنه

Bu metinde Şâfiî'nin bu ayeti namazı terk edenin öldürülmesi gerektiğine dair delil olarak kullandığı nakledilir; çünkü Allah kâfirlerin kanını mutlak olarak helal kılmış, sonra bunu tövbe, namaz kılma ve zekat vermenin birlikte bulunması şartına bağlamıştır. Bu üçlünün birlikte bulunmadığı durumda kan dökmenin aslî hükmü (helal olması) devam eder. Ayrıca Ebu Bekir'in zekat vermeyenlerle savaşmasının da bu ayete dayandığı, ridde ehlinin zekatı inkâr etmeleri veya sadece imama vermekten kaçınmaları ihtimalleri üzerinden tartışıldığı aktarılır.

احتج الشافعي رحمه الله بهذه الآية على أن تارك الصلاة يقتل ، قال لأنه تعالى أباح دماء الكفار مطلقا بجميع الطرق ، ثم حرمها عند مجموع هذه الثلاثة ، وهي التوبة عن الكفر ، وإقامة الصلاة وإيتاء الزكاة

Kurtubî'nin bu metni, ayetteki 'seleha' (soyunmak/çıkmak) fiilinin dil tahlilini yapar, ardından haram ayların hangi aylar olduğu ve müşriklerin öldürülme hükmünün şartlarını açıklar. Ayrıca 'fe-in tâbû' ifadesinin şirkten dönüşle katlin düşmesini gerektirdiğini, ancak namaz ve zekat şartlarının da bu hükme dahil edildiğini belirtir; bu bağlamda namazı terk edenin hükmü konusunda fıkhi görüşleri (Mâlik, Ebû Hanîfe vd.) nakleder.

وذلك أن الله تعالى علق القتل على الشرك ثم قال : فإن تابوا والأصل أن القتل متى كان للشرك يزول بزواله وذلك يقتضي زوال القتل بمجرد التوبة من غير اعتبار إقامة الصلاة وإيتاء الزكاة

İbn Kesîr'e göre bu ayet müşriklerle savaşın, onların İslâm'a girip namaz kılma ve zekât verme şartlarını yerine getirmeleriyle sona ereceğini belirtir; ayette zekât zikredilmesi namazın en yüksek şart olmasından sonra ona en yakın ve mahlûkata en faydalı ibadet olduğu için özellikle vurgulanmıştır. Hz. Ebû Bekir'in zekât vermeyenlerle savaşmasının delili de bu ve benzeri ayetler olmuştur, çünkü savaşın haram kılınması İslâm'a girme ve bu farzların ifası şartına bağlanmıştır.

حيث حرمت قتالهم بشرط هذه الأفعال وهي الدخول في الإسلام والقيام بإداء واجباته ونبه بأعلاها على أدناها فان أشرف أركان الإسلام بعد الشهادتين الصلاة التي هي حق الله عز وجل وبعدها أداء الزكاة التي هي نفع متعد إلى الفقراء والمحاويج

Beydâvî'ye göre haram ayların bitiminden sonra ahdi bozan müşriklerle savaşılması, hem hilde hem haremde yakalanmaları, hapsedilmeleri ve geçiş yollarının tutulması emredilir; ancak tövbe edip namaz kılar ve zekât verirlerse serbest bırakılırlar. Bu müfessire göre ayet, sığınma talep eden bir müşriğin, Allah'ın kelamını işitip anlayana ve gerçeği kavrayana kadar güvenceye alınmasını, ardından güvenli yerine ulaştırılmasını öğretir; zira bu kimseler henüz imanın hakikatini bilmemektedir.

وفيه دليل على أن تارك الصلاة ومانع الزكاة لا يخلى سبيله. إن الله غفور رحيم تعليل للأمر أي فخلوهم لأن الله غفور رحيم غفر لهم ما قد سلف وعدلهم الثواب بالتوبة.