Taberî'ye göre Allah, müminlerin elleriyle müşrikleri öldürecek, onları esaret ve boyun eğdirme ile alçaltacak ve onlara galibiyet verecektir. 'Müminlerin kalplerindeki hastalığı giderme' ifadesi ise, müşriklerin kendilerine verdiği eziyet ve kötülük yüzünden kalplerinde biriken kızgınlığın, onları öldürüp zelil kılmakla dinmesi olarak açıklanır. Bir görüşe göre ise buradaki 'sadr' sahipleri, Hz. Peygamber'in müttefiki olan Huzâa kabilesidir; çünkü Kureyş, Benî Bekir'e yardım ederek Rasûlullah ile aralarındaki ahdi bozmuştur.

وقيل: إن الله عنى بقوله: صدور خزاعة حلفاء رسول الله صلى الله عليه وسلم، وذلك أن قريشا نقضوا العهد بينهم وبين رسول الله صلى الله عليه وسلم بمعونتهم بكرا عليهم

Zemahşerî, ayette geçen mü'minler topluluğunun Huzâa kabilesi olduğunu belirtir. İbn Abbas'tan naklen, bunların Yemen ve Sebe'den gelip Mekke'ye yerleşen ve İslam'a giren kabileler olduğunu, Mekke halkından şiddetli eziyet gördüklerini aktarır. Bu kişiler durumlarını şikayet etmek üzere Hz. Peygamber'e haber gönderdiklerinde, Peygamber onlara ferahlığın (kurtuluşun) yakın olduğunu bildirmiştir.

قال ابن عباس رضي الله عنه : هم بطون من اليمن وسبأ قدموا مكة فأسلموا ، فلقوا من أهلها أذى شديدا ، فبعثوا إلى رسول الله صلى الله عليه وسلم يشكون إليه ، فقال : أبشروا فإن الفرج قريب

Bu müfessire göre âyette geçen 'ta'zib' (azap etme) ifadesi hem dünyevî istisal azabını hem de savaş yoluyla gerçekleşen öldürme ve esir alma azabını kapsar; Allah kâfirleri dilerse dünyada dilerse ahirette cezalandırır. Ayrıca âyet, mü'minlerin elleriyle gerçekleşen öldürme ve esir almanın gerçekte Allah'ın fiili olduğuna, ancak bunun kulların elleri üzerinden vücuda geldiğine delalet eder ki bu Râzî'nin mezhebinin (kulun fiilinin Allah tarafından yaratıldığı görüşünün) delillerindendir.

احتج أصحابنا على قولهم بأن فعل العبد مخلوق لله تعالى بقوله : فإن المراد من هذا التعذيب القتل والأسر وظاهر النص يدل على أن ذلك القتل والأسر فعل الله تعالى ، إلا أنه تعالى يدخله في الوجود على أيدي العباد ، وهو صريح قولنا ومذهبنا

Kurtubî bu bölümde, ayetin iniş sebebiyle ilgili olarak Huzaa kabilesiyle Bekir kabilesi arasında geçen olayı nakleder. Kureyş'in Bekir kabilesine yardım etmesi, Huzaa'nın ise Peygamber'in müttefiki olması üzerine aralarında çıkan çatışmada Huzaalılardan bazı kişilerin öldürülmesi anlatılır. Amr b. Sâlim el-Huzâî'nin Peygamber'e gelip durumu haber vermesi ve Peygamber'in 'Kâ'b oğullarına yardım etmezsem bana yardım edilmesin' diyerek Mekke'nin fethine hazırlanması nakledilir.

فخرج عمرو بن سالم الخزاعي في نفر إلى النبي صلى الله عليه وسلم وأخبره به فدخل منزل ميمونة وقال : ( اسكبوا إلي ماء ( فجعل يغتسل وهو يقول : ( لا نصرت إن لم أنصر بني كعب (

İbn Kesîr, Kureyş'in ileri gelenlerinin kendilerini küçümseyen düşmanlarının elleriyle savaş meydanında öldürülmesinin, onlar için yatakta bir hastalık veya yıldırım gibi bir şeyle ölmekten daha çok gurur kırıcı ve mü'minlerin gönüllerine daha çok şifa verici olduğunu belirtir. Ebû Cehil'in savaş meydanında öldürülmesi ile Ebû Leheb'in çiçek hastalığından yakınlarının bile yaklaşamadığı şekilde ölmesi arasında bu bakımdan fark bulunduğunu ifade eder.

ولهذا كان قتل صناديد قريش بأيدي أعدائهم الذين ينظرون إليهم بأعين ازدرائهم أنكى لهم وأشفى لصدور حزب الإيمان فقتل أبي جهل في معركة القتال وحومة الوغى إهانة له من موته على فراشه بقارعة أو صاعقة أو نحو ذلك كما مات أبو لهب لعنه الله بالعدسة

Beydâvî'ye göre bu ayet, savaşmanın gerekliliğinin açıklanması ve terk edilmesine yönelik kınama ve tehditten sonra gelen bir savaşma emridir. Allah'ın müminlerin elleriyle kâfirleri azaplandıracağı, rezil edeceği ve onlara karşı zafer vereceği vaadi verilmekte, ayrıca Mekke'de eziyet gören mümin bir topluluğun (Huzâalılar veya Yemen'den gelen bazı kabileler) gönüllerinin ferahlayacağı ve kalplerindeki hıncın gideceği belirtilmektedir. Ayetin sonunda Allah'ın bazı kimseleri tövbeye erdireceği de bildirilir; savaş bir kavmin cezalandırılmasına sebep olduğu gibi başka bir kavmin de tövbesine sebep olabilir.

وقيل بطونا من اليمن وسبأ قدموا مكة فأسلموا فلقوا من أهلها أذى شديدا فشكوا إلى رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال: «أبشروا فإن الفرج قريب»